Póstmódernísk angist

Afsakið uppskrúfaða fyrirsögn. Ég hef verið að velta þessum skrítnu tímum fyrir mér. Veruleikinn sem flestir upplifa verður brotakenndari með hverjum deginum. Hjá mörgum er stafræn örvun nánast stöðug. Ef menn eru ekki tengdir við netið, þá er sjónvarpið í gangi. Ef ekki sjónvarpið, þá útvarpið. Allan daginn upplifum við ólíkar túlkanir og útgáfur af veruleikanum. Sterk öfl hafa hagsmuna gæta í því að við trúum þeirra útgáfu af honum og kaupum í kjölfarið þeirra lausn. Við búum við alvarlegt offramboð af veruleikum. Og framboðið er sífellt að aukast. Einu sinni var það takmarkað við samskipti okkar og samræður við annað fólk. Svo komu bækur og blöð, útvarp, sjónvarp og loks netið. Netið varð svo þráðlaust og færanlegt og félagsvefir ruddu sér til rúms og hafa á skömmum tíma orðið óaðskiljanlegur hluti af lífi margra. Og veruleikaframboðið eykst stöðugt. Nú fáum ekki veruleikann bara frá fréttamönnum, skáldum og skríbentum. Við fáum hann úr mörg þúsund áttum: Á facebook, twitter og bloggsíðum.

Því miður held ég að þetta mikla framboð á veruleika sé ekki að gera okkur að hamingjusamari manneskjum. Það er sífellt erfiðara að gera sér grein fyrir því hvaða veruleiki á við rök að styðjast: Hvað er rétt og hvað er rangt. Heilabúið í manni fer á yfirsnúning við að reyna að móta sér skoðanir, fylgjast með umræðu, rannsóknum, fréttum....Og við erum húkkd á þessu. Það er eiginlega ekki valkostur að aftengjast og vera ekki með.

Ágætt dæmi sem ég hef upplifað á sjálfum mér eru hreyfing og næring. Ég hef áhuga á því að halda mér í formi og hef því verið duglegur að lesa mér til á þessum sviðum. Þar er hins vegar ekki auðvelt að finna svör. Ótal aðilar þykjast hafa höndlað sannleikann. Flestir vísa í rannsóknir máli sínu til stuðnings. Það er mjög erfitt fyrir leikmann að átta sig á því hvað snýr upp og hvað snýr niður. Maður þyrfti að fara í það fúlltæm að lesa sér til ef maður ætlaði að finna út úr þessu og það myndi sennilega varla duga til. Niðurstaðan verður sú að maður er kolringlaður í þessu og á erfitt með að ákveða hvað maður á að láta ofan í sig og gera til að halda sér í formi.

Og hreyfing og næring eru tilfölulega einföld mál miðað við margt annað sem maður hefur verið að spá í, svo sem pólitík, efnahagsmál, trúmál o.fl. Við höfum aðgang að meiri upplýsingum og skoðunum á því hvernig best er að lifa heldur en nokkru sinni fyrr og samt hefur aldrei verið eins erfitt að ákveða hvernig maður á að lifa. Möguleikarnir eru endalausir. Sjónarhornin eru svo mörg að mann svimar. Og vandamálið er enn verra ef maður er víðsýnn og opinn. Þetta er svolítið eins og að koma í verslun þar sem úrvalið er yfirgengilega mikið. Góður vinur minn eigraði til dæmis um í Mall of America í heilan dag og endaði svo á því að kaupa eina te-síu. Hættan er sú að valmöguleikarnir verði svo yfirþyrmandi að maður gefist upp á því að velja og endi hálf lamaður.

Ég ætla ekki að halda því fram að ég kunni lausnirnar á þessu. Mig rennur þó í grun um að það sem ég nefndi í síðasta pistli geti verið mikilvægt. Eftirfarandi leiðir gætu verið vænlegar til að díla við póstmóderníska angist:

1. Vera eins VIRKUR og mögulegt er. GERA meira, hugsa minna
2. Takmarka notkun á stafrænum miðlum. Skammta sér tíma daglega í net og sjónvarp.
3. Finna sér álitsgjafa/vísindamann/hugsuð sem maður treystir til að forvinna fyrir sig. Ég tek t.d. mikið mark á ákveðnum kvikmyndagagnrýnendum og er líklegri til að horfa það sem þeir gefa toppdóma. Maður getur gert það sama með margt annað. Ég er ekki að segja að maður eigi að slökkva á gagnrýninni hugsun eða að hætta að lesa sér til sjálfur, en það getur sparað mikinn tíma að finna einhvern fagnörd sem nennir að liggja yfir hlutunum og fylgja svo bara ráðleggingum viðkomandi.
4. Ekki gleyma að hreinsa hugann annað slagið. Til erum ýmsar leiðir til þess arna, en engin öflugri en hugleiðsla.

The long dark tea-time of the soul

Voðalega getur janúar verið þungur mánuður. Það leggst yfir mann einhver doði- vonleysi- sem erfitt getur verið að hrista af sér. Tilgangsleysið blasir skýrar við en á miðju sumri. Ég held að þetta sé sá tími ársins sem réttast er að stilla væntingum í hóf og muna að bygging Rómar var ekki dagsverk. Tilhneigingin er hins vegar sú að setja sér metnaðarfull markmið í upphafi nýs árs- reyna að skrifa næsta kafla í þessari meintu lífssögu. Rýna í sprungurnar og munda kittíspaðann.

Ég er að verða sífellt meira afhuga markmiðssetningu af þessu tagi. Er ekki frá því að það sé bara skynsamlegra að reyna að átta sig á því hvað gefur ÞESSUM degi tilgang og muna að það er ekki nokkur leið að lifa meira en einn dag í einu. Og reyndar bara eitt augnablik í einu, ef út í það er farið. Það er hinn stóri sannleikur þegar öllu er á botninn hvolft. Tíminn er tálsýn. Lífið er ekki saga eða vegferð. Lífið er augnablik. Hljómar kannski klisjukennt, en allar pælingar um tilgang eru í raun óþarfar ef maður áttar sig á þessu. Þetta er þó hægara sagt en gjört, eins og maður rekur sig ítrekað á. Hausinn á manni er oftast upptekinn við að greina fortíðina, spá í framtíðina, eða eitthvað sem maður hefur enga stjórn á, svo sem daglegar fréttir af heimsku mannanna.

Ég held að besta móteitrið við þessari tilhneigingu sé að vera nógu fjandi virkur. GERA eitthvað! Vera MEÐ! Nota sköpunargáfuna. Hreyfa sig. Hlæja. Lesa almennilegar bækur. Horfa á almennilegar kvikmyndir. Hlusta á almennilega tónlist. Ef ég ætti að semja um þetta rapptexta þá væri hann svona:

Fuck rumination!
Fuck hesitation!
The real enemies of satisfaction
That limit traction
and create factions
in your mind
and limit real action
so you freeze to death
on your fucking couch
while fictional people
scream and shout
on the screen between you
and actual life
where the scents are real
and the fruit is ripe
where you really feel
love, sing and strive
So get off your ass
do ANYTHING
try EVERYTHING
'cause all too soon
you will be nothing
So flex your muscles, seize the day
suck the marrow, have your say
and make damn sure you live your life

Make motherfuckin' sure you LIVE your life....

(p.s: Bið forláts á því að þessi textasmíð skuli vera á ensku. Er að æfa Red Hot Chili Peppers prógramm, þannig að það vella sjálfkrafa upp í hugann engilsaxneskir rappfrasar)

Nú árið er liðið

Enn eitt árið er liðið og kemur aldrei aftur.

Fyrir heiminn var þetta ár ekki beinlínis ár uppgangs og framfara, að minnsta kosti ekki ef maður skoðar umfjöllun fjölmiðla. Efnahagskreppur, ofbeldi, ofeldi, hungursneyð, náttúruhamfarir, slys...Maður fær það ekki beint á tilfinninguna að maður lifi í besta heimi mögulegra heima.

En þetta er ekki allt ómögulegt. Ég er til dæmis ekki frá því að sífellt fleiri séu að vakna til vitundar um nauðsyn þess að gera alvöru breytingar á efnahags-, fjármála- og stjórnkerfum heimsins. Það er þung undiralda í gangi, svo að ég noti þreytta klisju. Það eru sífellt fleiri að átta sig á því að endalaus hagvöxtur á plánetu með takmörkuð náttúrugæði er dæmi sem gengur ekki upp. Að hagvöxtur knúinn af neyslu og fjármálavafstri sé galið konsept. Ég er ekki viss um að þessi undiralda verði nú stöðvuð án þess að við sjáum alvöru breytingar á áðurnefndum kerfum. En ég gæti auðvitað haft rangt fyrir mér. Það kemur oft fyrir.

Talandi um það, þá veit ég ekki alveg hvað mér á að finnast um þetta ár þegar ég hugsa um sjálfan mig. Mér fannst árið í þyngri kantinum. Ég veit ekki hvort ég náði því að vaxa sem manneskja á þessu ári. Veit ekki hvort ég lagði eitthvað af mörkum sem munar um. Ég er reyndar alveg búinn að gefa þá væntingu upp á bátinn að auknum aldri fylgi aukin viska. Mér finnst ég skilja sífellt minna í því hvernig heimurinn virkar og hvað knýr mannskepnuna áfram. Ég er sífellt meðvitaðari um það hvað ég skil lítið, um þann hafsjó af fróðleik sem ég mun aldrei sigla, um staðina sem ég mun aldrei sjá. En kannski er það einhverskonar viska að átta sig á eigin fávisku og takmörkunum.

Þessar glötuðu vonir um visku eru hins vegar að sannfæra mig endanlega um mikilvægi fegurðar í öllum myndum. Fegurð fólksins í kringum okkur, fegurð fjallanna, fegurð bókmenna og lista. Mig langar að drekka í mig sem mest af þessari fegurð. Það er eiginlega það eina sem ég er viss um að er ekki tímasóun. Og þegar grannt er skoðað er þessa fegurð að finna víða. Trikkið er að vera nægilega vakandi til að sjá hana og skynja.

Ég ætla því að gera næsta ár að ári fegurðar. Finna nýtt jafnvægi. Vera góður við þá sem eru í kringum mig og taka þeim eins og þeir eru. Vinna verkefni sem ég veit að skipta máli. Lesa meira af góðum bókum og sjá meira af góðum bíómyndum. Vera aflsappaðari og meira vakandi. Reyna að gera minn heim að besta heimi mögulegra heima.

Ég ætla stefna að því að um næstu áramót geti ég sagt að ég hafi verið hamingjusamur á liðnu ári. Að ég hafi vaxið. Að ég hafi gert eitthvað sem skiptir máli.

Ég óska öllum sem þetta lesa velfarnaðar og gleði á næsta ári.

The times, they are-a changing

Jæja...

Mér finnst kominn tími á samhengislaust blogg þar sem blandast saman sjálfmiðaðar fréttir og random röfl um hvaðeina sem mér flýgur í hug. Spennið beltin.

Framundan eru stórar breytingar í tengslum við vinnu. Ég er að fara í ársleyfi frá Fjarðaáli eftir rúmlega sex ára dvöl. Ég ætla að reyna fyrir mér í sjálfstæðum rekstri sem mun aðallega snúast um mitt eigið heilabú. Ég ætla sumsé í ráðgjafabransann, a.m.k. næsta árið. Fyrir þessu eru allnokkrar ástæður, en kannski fyrst og fremst þörf fyrir tilbreytingu. Ég hef ekki gert neitt jafn lengi og að vinna hjá Alcoa og það er kominn tími á upplit. Þetta verður samt örugglega mjög skrítið, enda á ég fullt af góðum vinum hjá Alcoa og hef lagt lif og sál í þessa vinnu í ansi mörg ár. Það er þó ekki svo að ég muni slíta tengslin alveg, því ég mun að öllum líkindum eyða talsverðum tíma í verkefni fyrir Alcoa. Verð samt talsvert feginn að þurfa ekki að keyra yfir Oddsskarð á hverjum degi. Mér reiknast gróflega til að ég hafi keyrt 1320 sinnum yfir skarðið og tilbaka á þessum tíma. Úff.

Tilhlökkunin er talsverð, en þetta er auðvitað ekki áhyggjulaust. Þegar maður vinnur sjálfstætt þá stendur þetta augljóslega allt og fellur með manni sjálfum. En það verður virkilega gaman að prófa þetta og sjá hvernig gengur.

Ég vona að þetta verði skref í þá átt að bæta jafnvægi vinnu og einkalífs hjá familíunni, en það er ekkert grín að reka heimili með sómasamlegum hætti þegar báðar fyrirvinnurnar vinna krefjandi störf í 40 kílómetra fjarlægð, hinumegin við hæsta fjallveg landsins. Ég hyggst því taka til hendinni í heimilishaldi samhliða ráðgjafavinnu og brillera í þvottum, eldamennsku og uppeldi barns og unglings. Ég vona líka að ég muni hafa meira svigrúm til að halda mér í almennilegu formi, en mér finnst alls ekki hafa verið nógur tími til þess arna síðustu misseri.

-------------------------------------

Ég hef enn ekkert lesið af jólabókum ársins, en hef rökstuddan grun um að ég muni fá a.m.k tvær þeirra í jólagjöf. Ég er spenntur fyrir Arnaldi, en mér finnst það verða ómissandi hluti af jólahaldinu að lesa nýjustu bókina eftir hann. Kannski plebbismi, en mér er nákvæmlega sama. Annars er að koma út mikið af bókum sem mig langar að lesa: Endurminningar Sigurðar Pálssonar, ný bók Ólafs Jóhanns Ólafssonar, Steinunn Sigurðardóttir, Guðmundur Andri, Hallgrímur Helga o.fl. o.fl. Fullt af flottum bókum sem maður þarf nauðsynlega að nálgast. Vona að bókasafnið eigi eitthvað bödget í innkaup á árinu!

Ég er annars búinn að vera grauta í ýmsum bókmenntum síðustu vikur og mánuði. Ég er svolítið búinn að lesa af trúleysingjabókmenntum, og ber þar hæst Christopher nokkurn Hitchens. Hann skrifaði bók sem heitir "God is not great", sem er frábær lesning. Ég núna að lesa "The moral landscape" eftir Sam Harris, sem er líka klár gaur. Það er auðvelt fyrir okkur á litla Íslandi, þar sem trúarbrögð hafa glatað ítökum sínum að miklu leyti, að gleyma því hverskonar ógnarafl trúarbrögðin eru um víða veröld og í raun einhver stærsta ógnin við framtíð mannkyns.

Stærsta breytingin á lestrarvenjum mínum tengjast litlu tæki sem ég eignaðist fyrr í haust. Græjan sú heitir Kindle og er mikið dásemdartæki frá Amazon (fyrirtækinu...ekki ánni). Það er ljóst að Kindillinn á eftir að spara manni stórfé í bókakaupum, auk þess að spara mikið hillupláss. Það er líka fjandi þægilegt að geta haft heilt bókasafn með sér í fríið. Mæli eindregið með Kindlinum!

--------------------------------

Hvað mússík varðar, þá hef ég óvenjulítið hlustað á tónlist í haust. Hlustaði þó mikið á nýja plötu Opeth, "Heritage". Frábær plata sem ég mæli eindregið með fyrir alla rokk- og proggnörda.

Urð hefur legið í láginni í allt haust. Meðlimir hafa verið uppteknir í ýmsum verkefnum. Orri tók þátt í rokkshowi Brján (og ég reyndar líka...söng þrjú lög eða svo), Jón Hafliði datt í Bítla og Stones show og Álbandið var með í jólalagakeppni Geðhjálpar, svo eitthvað sé nefnt. Við stefnum hins vegar á upprisu á nýju ári og verður þá fyrst á dagskrá að klára plötuna. Annað verkefni sem er svo á teikniborðinu er að æfa prógramm með lögum Red Hot Chilipeppers í félagi við góða menn. Það verður stuð!

Offituvandinn- hvað er til ráða?

Ég er búinn að vera mjög hugsi síðustu vikuna í kjölfar frétta af því að við séum orðin næst feitasta þjóðin á vesturlöndum. Mér finnst þetta hreinlega mjög sláandi frétt og raunar finnst mér merkilegt hvað lítið hefur verið skrifað um þetta. 

Þetta er skandall. Þjóðarskömm. 

En fyrst og fremst er þetta sorglegt. Við erum algerlega að klikka á því að huga að eigin heilsu og barnanna okkar. Við liggjum í sófunum okkar, innan um allt draslið sem við erum búin að safna í kringum okkur með botnlausri vinnu og skuldsetningu, störum á flöktandi skjái og jórtrum sælgæti og annan óþverra og hellum í okkur ropvatni.

Og fitnum....fitnum.....FITNUM!

Andleg og líkamleg heilsa eru einfaldlega ekki ofarlega á forgangslista Íslendinga. Og við munum ekki ná neinum tökum á þessu fyrr en það breytist. Við munum halda áfram að slá ný met í neyslu geð- og, blóðþrýstingslyfja, offitu og sjálfsskapaðri eymd. Við munum sjá sykursýki, hjartasjúkdóma og krabbamein verða algengari og algengari og ef fer fram sem horfir mun meðallífaldur fara lækkandi, auk þess sem elliárin verða hörmuleg fyrir flesta. Kostnaðurinn af þessu mun sliga okkur fjárhagslega. Heilbrigðisstarfsmenn þurfa ekki að kvíða atvinnuleysi.

Þetta er ekkert grín. Staðan er að versna hratt og við höfum engan tíma að missa í því að gera eitthvað í þessu. En hvað? Hvað í ósköpunum er hægt að gera? Byrjum á að skoða hvaða þekkingu þarf að koma á framfæri og hvaða hugarfar þarf að byggja upp:

• Heilsa þarf að verða forgangsatriði. Við erum í raun að tala um grunnatriði úr viðhalds- og áreiðanleikafræðum. Ef þú ferð með bílinn reglulega í smurningu og tékk, þá dugar hann lengur. Þú endar síður einhversstaðar í vegkantinum, klórandi þér í kollinum yfir vélarvana bíl. Við þurfum að koma þessu prinsippi betur til skila. Ef þú viðheldur líkamanum ekki með réttu eldsneyti og viðhaldi (hreyfingu og hvíld), þá mun hann mjög líklega bila eða endast skemur. Það er ekki skynsamleg strategía að ætla bara að treysta á að læknirinn þinn reddi þessu þegar allt er komið í óefni. Þetta skilja flestir þegar kemur að bílunum þeirra, en klikka gersamlega á þessu gagnvart eigin líkama.
• Offita þarf að verða túlkuð sem skýrt viðvörunarmerki um að aðgerða sé þörf. Það þarf að byggja upp þekkingu fólks á því hvað telst vera eðlilegt holdarfar og það hugarfar að þegar þyngd fer yfir ákveðin mörk þá kalli það á action plan í mataræði og hreyfingu. Til þess að þetta sé hægt þarf maður að vita hver kjörþyngdin er og fylgjast svo grannt með líkamsástandi. BMI er hægt að nota til viðmiðunar, en vandamálið við þann stuðul er að hann tekur ekki mið af líkamsbyggingu eða vöðvamassa.
• Það þarf með skýrum hætti að koma grunnprinsippum næringarfræði til skila, en það virðist vera algerlega að klikka. Lögmálið er þetta: EF ÞÚ BORÐAR FLEIRI HITAEININGAR EN ÞÚ BRENNIR, ÞÁ FITNAR ÞÚ. Það er því í öllum tilvikum hægt að ná tökum á offitu með því að reikna út kaloríubrennslu, kynna sér orkuinnihald matvæla og borða svo minna en maður brennir. Þetta þarf hins vegar að kenna fólki og útskýra þetta tæpitungulaust og á mannamáli. Það er engin leið í kringum þetta prinsipp og allir "kúrar" sem byggja á einhverju öðru eru á villigötum.
• Það þarf að koma því skýrt á framfæri hvað er matur og hvað er óþverri. Í stuttu máli er matur það sem mannskepnan hefur þróast til að nýta sér sem eldsneyti, fyrst og fremst kjöt, fiskur, egg, grænmeti, ávextir, hnetur og rætur. Öll önnur matvæli þarf að umgangast af varúð og sem undantekningu frá reglunni um að borða alvöru mat. Ef fólk borðar alvöru mat þá þarf einbeittan vilja til að fitna.
• Það þarf að koma grunvallaratriðum í viðhaldi og uppbyggingu vöðvamassa betur á framfæri. Það þarf að viðhalda vöðvamassa til að halda toppheilsu. Til þess að viðhalda vöðvamassa þarf að setja talsvert álag á vöðvana. Vöðvarnir bregðast við álaginu með því að styrkjast. Ef þetta er ekki gert, rýrnar vöðvamassi jafnt og þétt. Við verðum aumari, slappari, meiðum okkur frekar, verðum útsettari fyrir beinþynningu og ýmiskonar óáran. Það er engin leið í kringum þetta lögmál. Valkostirnir eru tveir: a) Styrktaræfingar b) Hrörnun. Þetta þarf að segja fólki á mannamáli og benda svo á leiðir til að gera sinna þessu lífsnauðsynlega líkamlega viðhaldi.
• Það þarfa að púsla þessari þekkingu saman í aðgengileg prógrömm sem hjálpa fólki að ná tökum á heilsunni. Slík prógrömm þurfa miða að því að byggja smátt og smátt upp hollari venjur. Út með kúrana! Það þarf lífstílsbreytingu. Það er VENJA að borða hollt og það er VENJA að hreyfa sig. Sú nálgun að taka sig á og þvinga sig til að borða hollt og hreyfa sig, þvert gegn eigin vilja, virkar því miður afskaplega illa. Það þarf að gera þetta á löngum tíma, með því að byggja smátt og smátt upp réttu venjurnar. Ekki reyna að gerbreyta öllu á sama tíma heldur taka smá skref. Tillaga: Hætta að borða nammi og fá sér 15 mínútna labbitúr á dag. Mjór er mikils vísir!

Það er svo auðvitað stór spurning hver ætti að taka það að sér að koma þessari þekkingu á framfæri. Mér finnst samt borðleggjandi að stjórnvöld þurfi að vera leiðandi aðili. Lýðheilsustofnun, heilbrigðiskerfið og menntakerfið þurfa að taka höndum saman um að gera eitthvað í þessu. Það á að vera alvöru fræðsla um þetta á öllum skólastigum. Maturinn í skólanum á að vera hollur og næringarríkur. Hver einasta heimsókn til heimilislæknis (eða jafnvel hvaða læknis sem er) getur verið tækifæri til að ræða líkamsástand. Það ætti að skylda lækna til þess að gera athugasemdir við líkamsástand og segja fólki tæpitungulaust að gera eitthvað í því, ellegar taka afleiðingunum. Það ætti að búa til nýtt vottunarkerfi fyrir heilsuráðgjafa sem hefðu það hlutverk að veita fólki persónulega ráðgjöf og aðstoð við að ná tökum á líkamsástandi og sú þjónusta ætti að vera niðurgreidd. Aðgerðir af þessu tagi myndu margborga sig þegar til lengri tíma er litið.

Mörlendingar

Samkvæmt nýlegum fréttum munu Íslendingar vera orðnir feitasta þjóð á vesturlöndum á eftir hinum þéttvöxnu Bandaríkjamönnum. Bra....vó. Vel gert. Það þurfti að sporðrenna mörgum hamborgurum, súkkulaðistykkjum og pizzusneiðum til að ná þessum árangri og ég veit að það var ekki auðvelt. Til hamingju Ísland. Nú getum við farið að kalla okkur Mörlendinga með stolti.

Ef við leggjum okkur virkilega fram um jólin þá er ég viss um að við getum þokast a.m.k. einu beltisgati nær fyrsta sætinu. Ég ætla að útskýra í stuttu máli hvað við þurfum að gera til að ná fyrsta sætinu, svona ef einhver skyldi ekki vera að fatta hvað þarf til. Við þurfum nefnilega að hafa alla með á nótunum. Því fleiri sem skilja næringarfræðina á bak við árangur Íslendinga, því meiri líkur á að við náum að hrifsa fyrsta sætið!

Í fyrsta lagi þurfa allir að skilja grunnkonsept orkubúskapar líkamans. Magn líkamsfitu snýnst nefnilega algerlega um orkubúskap. Maður þarf einfaldlega að borða fleiri kaloríur en maður brennir og þá fitnar maður. It's like magic! En hvernig veit maður að maður er að borða nóg? Jú, ef þú ert stöðugt að verða þyngri og ólögulegri, þá ertu sennilega á réttri braut. Ef ekkert er að gerst hjá þér, þá gætir þú t.d. prófað þetta:

a) Reiknaðu út hvað þú brennir mörgum kaloríum (það eru ótal síður á netinu sem bjóða upp á þetta, t.d. www.caloriecount.com )
b) Fylgstu svo með því hvað þú borðar margar kaloríur yfir daginn, nokkra daga í röð. Skráðu allt niður og reiknaðu út kaloríufjölda (það er einnig auðvelt að finna upplýsingar um kaloríuinnihald á netinu, t.d. á ofangreindri vefsíðu, auk þess sem umbúðir gefa oft upp kaloríuinnihald). Athugaðu að það er best að vigta ofan í sig matinn á meðan á þessari rannsókn stendur.

Svo er þetta einfalt reikningsdæmi. Ef þú ert að borða FÆRRI kaloríur en þú brennir (God forbid!). Þá ertu að grennast! Þetta er það sem við viljum forðast eftir fremsta megni.

Þetta er í raun allt sem maður þarf að vita ef maður vill þyngjast, en það er líka fleira sem getur hjálpað til:

a) Passaðu þig á því að hreyfa þig sem minnst. Öll hreyfing veldur nefnilega brennslu á kaloríum. Þú þarft því bara að éta meira til að vinna upp mismuninn (sem getur reyndar verið gaman, en hafðu í huga að við erum að stefna að því að þyngjast sem hraðast! Slepptu því hreyfingunni og éttu eins og þú getur í þig látið). Passaðu þig sérstaklega á lyftingum og styrktaræfingum. Þær byggja nefnilega upp vöðva, versta óvin þeirra sem eru af einhverri alvöru að vinna í að fita sig.

b) Borðaðu sem mest af sykri. Sykur er algerlega laus við öll næringarefni, en gefur mikið magn af bragðgóðum kaloríum. Það góða við sykurinn er líka að hann fokkar sífellt upp í þér blóðsykurjafnvæginu, þannig að maður fyllist reglulega stjórnlausu hungri og getur þá troðið enn meira í andlitið á sér! Það er mikið af sykri í gosi, nammi, kökum og öllu því okkur finnst best, þannig að þetta er borðleggjandi. (Athugaðu að sykur er kallaður ýmsum nöfnum á umbúðum ( http://www.fitsugar.com/Other-Names-Sugar-Appear-Labels-810571 ). Það er því alger óþafi að forðast vöru bara af því að það er "agavesíróp" í henni. Hún er alveg jafn fitandi fyrir það!)

c) Boðaðu sem mest af kornvörum. Þær innihalda ýmiskonar skemmtileg efni sem hindra frásog næringarefna og dúndra upp blóðsykrinum. Gott stöff!

d) Boðaðu sem mest af fituríku snakki, svo sem kartöfluflögum. Ómissandi vopn í baráttunni við þyngdartapið.

En það er líka gott að vita hvað maður á að forðast. Það er nú einfalt. Þú þarft að forðast eins og heitan eldinn að borða náttúruleg matvæli sem mannslíkaminn þróaðist til að blómstra á. T.d. kjöt, fisk, grænmeti, rótargrænmeti, fitu, egg og ávexti. Passaðu þig sérstaklega á próteini. Ef þú forðast prótein sem mest, þá taparðu miklu meira af vöðvamassa, sem flýtir aftur fyrir því að þú fitnar!

Ókey...Ég held að ég sé búinn að útskýra nóg til að þú getir lokað þessari síðu og komið þér að verki. Þetta ER ekki flókið. Ef við höldum í sameiningu vel á spöðunum (eða göfflunum, öllu heldur), þá getum við í sameiningu náð því markmiði að verða feitasta þjóð í heimi. Við getum þetta! Við verðum hins vegar að trúa því að við getum fitnað. Þetta snýst nefnilega að miklu leyti um hugarfar.

Ísland! Best í heimi!

Rokk og ról

Á fimmtudag og föstudag spilaði ég í gítarveislu Bjössa Thor í Salnum í Kópavogi. Það var ekkert leiðinlegt. Ónei.

Fjörið byrjaði strax á þriðjudagskvöld þegar ég lenti í borginni. Ég fór beint á æfingu heim til Bjössa þar sem við renndum í lögin og fengum kaflaskiptingar á hreint. Þar komst ég að því (mér til talsverðrar skelfingar) að ég átti að taka sóló í bæði Hokus Pokus og Paranoid. Ég hafði lifaði í þeirri trú að ég ætti bara að syngja og spila rythmagítar. Og ekki nóg með að ég ætti að taka sóló, því í Paranoid áttu Guðmundur Pétursson og Þórður Árnason að vera með líka og við áttum að skiptast á sólóum. Ég er ekki frá því að það hafi aðeins losnað um hringvöðva við þessar fregnir.

Á miðvikudaginn var svo æfing í Salnum. Þar hitti ég undirleikarana, þá Jóhann Hjörleifsson og Jón Rafnsson. Algerir toppklassaspilarar og hrikalega næs gaurar. Við renndum í lögin og það gekk bara alveg bærilega. Á fimmtudeginum var svo soundtékk og eftir það var allt klárt fyrir kvöldið.

Stemningin baksviðs var mjög skemmtileg, en ekki laust við að smá spenna væri í loftinu. Það er ljóst að flestir losna aldrei alveg við sviðsskrekk, jafnvel eftir áratuga upptroðslur og fáranlega hæfileika. Það var smá huggun harmi gegn. Annars var mikið spjallað og grínast og ófáar rokksögur flugu milli manna. Allir þessir gaurar virkuðu ferlega fínir. Engir stjörnustælar í gangi. Robin Nolan hélt sig reyndar svolítið út af fyrir sig. Sat bara inni í búningsherbergi og hitaði upp. Greinilega alger pró. 

Jón Hilmar átti síðasta lag fyrir hlé. Hann spilaði lagið Cliffs of Dover, sem er epískt gítarhetjulag. Sennilega mest krefjandi lag kvöldsins og Jón Hilmar negldi það með stæl. Ég sá og heyrði á hinum gítarhetjunum að þeir voru impóneraðir.

Ég var nánast síðast í prógramminu, með þriðja- og næstsíðasta lag. Ég var með verulegan fiðring í maganum þegar ég fór inn á svið. Hokus Pokus er ekki besta lagið til að syngja "kaldur". Það gekk samt fínt, þótt reyndar hafi einn kafli klúðrast aðeins. Svo varð smá misskilningur í lokin og við hættum einum kafla of snemma. Það kom samt ekkert mjög að sök. Mér tókst að kreista út hæstu tónana og að klúðra mínum gítarpörtum ekki alveg. Paranoid gekk líka fínt og ég get ekki lýst því hvað það var klikkað móment að taka gítarsóló með Gumma Pé, Þórði Árna og Bjössa Thor. Ég leit út í sal og sá að tvær eldri konur héldu fyrir eyrun. Jess!

Ég fékk svo eitt lag í pásu á meðan Bjöggi Gísla spilaði "Sprengisand" með skyttunum þremur. Ég sturtaði í mig einum bjór og fór svo aftur á svið til að spila með í bússtandardnum "Stumble". Frábært kvöld og sennilega eftirminnilegasti afmælisdagur sem ég hef átt.

Seinna kvöldið var stressið aðeins minna. Reyndar voru komnar sirka 8 sjónvarpstökuvélar í salinn og fullt af auka ljósum. Við þurftum líka að mæta fyrr þetta kvöld til að mæta í smink! Mér þótti sérlega spaugilegt að það voru púðraðar á manni hendurnar.

Tónleikarnir gengu svo bara mjög vel og flutningur flestra laganna var orðinn slípaðari og áreynslulausari. Jón Hilmar lenti reyndar í því að fá blóðnasir í miðju lagi! Hversu mikið rokk er það?! Hann shreddaði svo svakalega að hann fékk blóðnasir! Honum tókst þrátt fyrir þetta að klára þetta hrikalega lag með stæl. Geri aðrir betur. Það var blóðblettur á gítarhálsinum sem ég vona að hann þvoi aldrei af. Það er líka spurning hvort að það tekst að ná blóðblettunum af sviðinu í Salnum. Ég vona ekki. Rokk og ról!

Minn flutningur gekk betur en kvöldið áður. Krádið var aðeins yngra og rokkþyrstara og Hokus Pokus féll vel í kramið. Gítarsólóin í Paranoid lengdust um helming og Gummi Pé mætti á svið með svartan eyeliner til heiðurs Ozzy Osborne. Hefði hugsanlega gert það sama ef ég væri ekki með svört gleraugu. Þórður Árna kom með '68 Les Paul á sviðið fyrir þetta lag. Þetta er með því skemmtilegra sem ég hef gert um dagana.

Ég er afar þakklátur Bjössa fyrir að fá að vera með í þessu. Bjössi er ekki bara frábær gítarleikari, heldur líka alveg svakalega fínn náungi. Gaman að fá að kynnast svona dásamlegu og litríku fólki.

Þessi reynsla hefur kennt mér tvennt:

a) Maður á aldrei að afskrifa hæfileika, sama hversu obskjúr þeir eru. Hvern hefði grunað að það ætti eftir að koma manni til góða að kunna að jóðla?

b) Maður á aldrei að láta undan ótta við að gera eitthvað (tjah...nema að það sér hreinlega hættulegt). Ef einhver býður manni að vera með í svonalöguðu, þá segir maður JÁ! Eða jafnvel HELL YEAH!