Skip to main content

Posts

Showing posts from 2004

Af endajöxlum og rófubeinum

Ég datt inn í þátt með Sirrý, okkar útgáfu af Opruh. Þar var hún að tala við fólk sem er ofvirkt og þau vandamál sem fylgja því. Þá datt upp í huga minn hugmynd sem ég hef velt fyrir mér annað slagið. Er ofvirkni ekki bara "eðlileg"? Og árásargirni, kynferðileg áreytni og margt fleira sem við telum slæmt í nútímasamfélagi?

Nútímavæðingin hefur nefnilega átt sér stað með ótrúlega skjótum hætti. Við erum að tala um nokkra skitna áratugi í tugþúsund ára þróunarsögu Homo Sapiens, en á undan honum gengu frumtegundir mannsins um jörðina í hundruðir þúsunda ára. Í gegnum tíðina hafa ákveðin einkenni komið manninum best í lífsbaráttunni. Einkenni eins og mikil virkni, dugnaður, áræði, sterk kynhvöt og jafnvel árásargirni hafa verið einkenni sem hafa lengst af komið manninum vel. Maðurinn þurfti að veiða í matinn, verjast óvinum, viðhalda kynstofninum o.s.frv. Mjúki nútímamaðurinn hefði ekki lifað lengi af í hörðu umhverfi veiðimanna og safnara. Að sama skapi passar hinn fullkomni ve…

Eat the rich?

Einu sinni var ég kommúnisti. Nokkuð sannfærður. Mér fannst meika sens að það væri ósanngjarnt að kapitalistarnir ættu framleiðslutækin og sætu svo bara á rassgatinu á meðan öreigarnir þræluðu í hinum “svörtu satanísku myllum” þeirra. Á þeim tíma sem Marx skrifaði var þetta ekki út í loftið. Eigendur framleiðslutækjanna höfðu gríðarleg völd og meðferð þeirra á fólki var hræðileg. Tækniþróun, árangur verkalýðshreyfingarinnar (lágmarkslaun, takmarkaður vinnutími o.s.frv.) og vöxtur millistéttarinnar kom hins vegar í veg fyrir að bylting mikla ætti sér stað. Í stuttu máli skilaði framleiðsluvél kapitalismans “velsæld” til allra.

Þegar ég byrjaði í Háskólanum hætti ég að vera kommúnisti. Það var ekki kúl að vera kommúnisti um miðjan 10. áratuginn. Múrinn var fallinn og markaðshagkerfið hafði “sigrað”. Það virtist augljóst að þetta kerfi væri málið. Ríkisafskipti væru slæm og að markaðurinn ætti að fá að blómstra án afskipta yfirvalda. Milton Friedman og Hannes Hólmsteinn skáluðu í kampaví…

The big three oh (oh my God I'm getting old)

Semsagt. Ég verð þrítugur á morgun! Geggjað. Þegar ég var lítill fannst mér þrítugt fólk eldgamalt..........eða allavega gamalt. Ég var 12 ára þegar mamma mín varð þrítug!!!

Ég er svo sem ekkert að fríka á þessu, en þetta vekur mann óhjákvæmilega til umhugsunar. Mér finnst ég til dæmis ekki hafa áorkað miklu á þessum 30 árum. Stærstan hluta af þessum 30 árum hefur maður eytt í langsetur á skólabekkjum. Svo er maður búinn að eyða a.m.k. 20.000 klst. í að horfa á sjónvarp. Gríðarlegum tíma hefur maður eytt í að sofa, lesa sögubækur, rúnta, sörfa á netinu, lesa dagblöð.............. Við erum alltaf að DREPA tímann. Hafið þið pælt í því?

Samkvæmt lauslegum útreikningum mínum má ég búast við að lifa í rúmlega 700.00 klukkustundir. Ég er nú þegar búinn með rúmlega 262.000 klukkustundir eða 37% af tíma mínum á þessari jörð. Má maður við því að DREPA eitthvað af þessum tíma??? Er maður ekki rosalega sofandi fyrir því hvað tíminn er að hlaupa frá manni?

Málið er að maður veit ekki hvað í fjan…

Laugardagsblús

Hæ heimur (eða öllu heldur það nanóbrot af því nanóbroti heimsins sem les íslensku sem nennir að lesa röflið í mér)

Ég sit hér og hlusta á Finlandíu Síbelíusar. Blogga í staðinn fyrir að vinna, en það ætti ég í raun að vera að gera. Verkefni dagsins er að undirbúa beiðni um fjármagn til Fjárlaganefndar hins háa Alþingis. Til þess að gera það þarf ég að gera grófa rekstaráætlun fyrir næsta ár. Til að búa hana til þarf ég að uppfæra rekstraráætlun þessa árs m.t.t. milliuppgjörs til að áætla rekstarútgjöld þessa árs. Þær tölur nota ég svo til að áætla fjárþörf næsta árs (pauses, gags, vomits into waste basket, continues blogging).

Ég hef nákvæmlega enga hugmynd um hvernig ég á að fara að þessu. En ég læt það ekki stoppa mig.

En aftur að Síbelíusi og Finnunum. Finnar og Íslendingar eru nefnilega á mjög svipaðri bylgjulengd. Álíka suicidal, þunglyndir, drykkfelldir, kuldalegir (a.m.k. við fyrstu sýn). Því er ekki að furða að Síbelíus snerti einhverja strengi hjá manni. Ég ráfaði fyrir tilv…

Að mannast

Hvenær verður maður eiginlega fullorðinn? Hafið þið pælt í þessu? Finnist þér þú vera orðinn fullorðinn? Þetta er svolítið búið að vera að bögga mig upp á síðkastið. Ég er nefnilega ekki viss um að ég sé orðinn fullorðinn. Held samt að það gæti verið kominn tími til þess að fullorðnast. En spurningin er- hvenær er maður orðinn fullorðinn. Hvað er það?

Mín mynd af þessu ástandi er sú að sá fullorðni:
Viti hver hann erSé öruggur með sigViti hvað hann vill (og vill ekki)Sé duglegurHorfist í augu við raunveruleikannSé ábyrgurSé samfélagslega meðvitaðurSpáum að eins í hvern punkt og hvort "fullorðnir" (þ.e. þeir sem eru eldri en ég) uppfylli þessi skilyrði.Að vita hver maður er- Stór hluti fólks hefur mjög takmarkaða hugmynd um þetta. Veist þú hver þú ert og hvað þú stendur fyrir? Ég er alls ekki viss. Flestir reyna að presentera slétt og fellt og ábyrgt yfirborð. Eru hins vegar með ófreskjur í undirdjúpunum sem sletta upp sporðinum fyrirvaralaust.Að vera öruggur með sig- Nútímin…

Fyrst bloggið

Yo world!

Hmmmmmm.........

Nú er ég byrjaður að blogga að áeggjan vinar míns Jóns Knúts Ásmundssonar http://knuturinn.blogspot.com , en hann er nokkuð flinkur bloggari. Tæmir ekki bara ruslið úr höfðinu á sér daglega og dembir því yfir vefheima, heldur skrifar sjaldan og þá eitthvað af viti.

Ég stefni að því að taka hann mér til fyrirmyndar og reyna að taka gæði umfram magn. Ég mun leitast við að birta hér vangaveltur, minningarbrot, eðalbull og jafnvel kveðskap.

Svo að ég útskýri aðeins titil bloggsins þá ætla ég nú að taka fram að ég hef ekki fengið neina formlega greiningu sem kvíðasjúklingur. Ég er kannski ekkert kvíðnari en gengur og gerist, eða það held ég ekki.......eða kannski er ég það?.........sjitt........kannski á ég við raunverulegt vandamál að glíma?..........braaaaaaaaaa! (flaps wings uncontrollably, rushes from desk, collides with wall and loses consciousness)