Skip to main content

Laugardagsblús

Hæ heimur (eða öllu heldur það nanóbrot af því nanóbroti heimsins sem les íslensku sem nennir að lesa röflið í mér)

Ég sit hér og hlusta á Finlandíu Síbelíusar. Blogga í staðinn fyrir að vinna, en það ætti ég í raun að vera að gera. Verkefni dagsins er að undirbúa beiðni um fjármagn til Fjárlaganefndar hins háa Alþingis. Til þess að gera það þarf ég að gera grófa rekstaráætlun fyrir næsta ár. Til að búa hana til þarf ég að uppfæra rekstraráætlun þessa árs m.t.t. milliuppgjörs til að áætla rekstarútgjöld þessa árs. Þær tölur nota ég svo til að áætla fjárþörf næsta árs (pauses, gags, vomits into waste basket, continues blogging).

Ég hef nákvæmlega enga hugmynd um hvernig ég á að fara að þessu. En ég læt það ekki stoppa mig.

En aftur að Síbelíusi og Finnunum. Finnar og Íslendingar eru nefnilega á mjög svipaðri bylgjulengd. Álíka suicidal, þunglyndir, drykkfelldir, kuldalegir (a.m.k. við fyrstu sýn). Því er ekki að furða að Síbelíus snerti einhverja strengi hjá manni. Ég ráfaði fyrir tilviljun inn í Tónspil í gær. Ætlaði að kaupa disk með Keane. Pétur átti það ekki, þannig að ég labbaði út með Sibelius og Grieg. Svona er lífið........what happens while you're making other plans.

Enn aftur að Finnum. Ég hef kynnst nokkrum Finnum í gegnum tíðina og þeir hafa allir verið prýðisfólk. Bjarni frændi minn er giftur finnskri snót og býr í Finnlandi. Hann er reyndar á sænskumælandi svæði, þannig að hann sleppur blessunarlega við að læra 17 föll. Finnska er nefnilega fáránlega flókið tungumál. Það hlýtur að vera rosalega erfitt að halda uppi samræðum á svona flóknu tungumáli. Eins og að draga kvaðratrót með hausinn í grænmetistætara, svo að ég steli ágætri samlíkingu frá Ólafi Hauki.

Kona frænda míns, hún Marianne, á samt ekki í vændræðum með Finnskuna, þótt hún sé alin upp í sænskumælandi hluta Finnlands (hún færi líka örugglega létt með að draga kvaðratrót með hausinn í grænmetistætara). Enda talar hún einnig nánast lýtalausa íslensku, auk norðurlandamálanna, þýsku, frönsku, spænsku, ítölsku og ensku. Hún lærði reyndar í Oxford þannig að það fór svo sem ekkert á milli mála að hún væri klár.

Ég á líka mjög góðan vin sem er Finni. Hann heitir Petri Nietosvaara og var með mér í skóla í Englandi. Við kynntumst fljótlega eftir að námið hófst. Fundum strax að við vorum á svipaðri bylgjulengd, en það var nokkurs virði í hóp þar sem finna mátti fólk af ca. 40 þjóðernum. Við Petri lærðum mikið saman og vorum líka nokkuð duglegir að drekka saman bjór og brennivín, þótt við værum ekki hálft eins duglegir við það og Grikkirnir, sem reyndar gerðu lítið annað.

Það sem endanlega innsiglaði samstöðu okkar var samt sending sem Petri fékk frá mömmu sinni í Finnlandi (hún dó fyrir tveimur árum....tímastillirinn í saunabaðinu hennar klikkaði....pælið í því!). Sendingin samanstóð af ótal pokum af saltlakkrís í mismunandi útfærslum. Saltlakkrís er nefnilega ekki til í Englandi og Petri var greinilega farinn að sakna þess nóg til að biðja mömmu sína að senda sér birgðir. Þetta var súrrealískt móment þegar við sátum við eldhúsborðið á heimavistinni hans með hrúgu af saltlakkrís fyrir framan okkur á meðan við jórtruðum saltlakkrís, annarra þjóða kvikindum til mikillar hrellingar.

Sjitt.......hvað er ég að röfla um þessa Finna? Ég ætti að vera að vinna! (hey! þetta rímar)

Smell you later!

Comments

Valdimar said…
Gott blogg...djúpur, sérstaklega í saltlakkrísnum.

Popular posts from this blog

Rafmagnsbílar- ofurvélar

Var á leið í vinnu um daginn þegar ég heyrði viðtal við rafmagnsverkfræðing sem sagði illskiljanlegt af hverju ekki væri lögð meiri áhersla á framleiðslu og notkun rafmagnsbíla. Miklar framfarir hefðu orðið í framleiðlsu rafmótora og rafhlaðna og að í dag væru rafmagnsbílar fremri sprengimótorum að flestu, ef ekki öllu leyti.

Verandi forvitinn maður fór ég að rannsaka málið og datt niður á þessa síðu:

http://www.teslamotors.com/learn_more/faqs.php

Þetta er FAQ síða hjá fyrir tæki sem heitir Tesla Motors. Þeir framleiða rafmagnssportbíl (neibb....ekki oximoron!). Græjan er 4 sekúndur í hundraðið, kemst 400 km á hleðslunni og virðist vera ofursvöl græja. Og...hann kostar innan við 100.000 dollara. Strategían hjá þeim virðist vera að gera bílinn algengann hjá ríka fólkinu- fá umhverfismeðvitaða uppa til að skipta Porche-num út fyrir Teslu (Svona rafmagnsbíll myndi örugglega "get one laid" í henni Kaliforníu ,svo dæmi sé tekið). Afar snjallt.

Það sem ég er að velta fyrir mér er þet…

Menntakerfið byggir á úreltum og skaðlegum forsendum

Ákveðnar forsendur liggja til grundvallar í menntakerfinu okkar. Kerfið er í grófum dráttum svona:
Nemendum er skipt í hópa eftir aldri. Allir eru skulu dvelja á skólastofnun frá 6-16 ára. Þar skulu þeir læra samkvæmt gildandi aðalnámsskrá. Aðalnámsskráin er sett saman af sérfræðingum sem er gert að greina og ákveða hvað allir þurfa að læra svo að þeir séu tilbúnir í framhaldsnám og þátttöku í samfélaginu. Kennarar skulu svo gera sitt besta til að tryggja að allir nemendur tileinki sér sem mest af þeirri hæfni og þekkingu sem aðalnámsskráin segir til um. Það eiga sumsé allir að læra það sama. Frammistaða nemenda er vegin og metin frá upphafi með prófum og verkefnum sem eiga að segja til um hvernig þeim gengur.
Það er hægara sagt en gert að ná þeim markmiðum sem kerfið setur. Börnum er ekki eðlislægt að fylgja skipunum og sitja kyrr. Það þurfa þau samt að gera í skólanum, talsverðan hluta dags. Þau ráða engu um það hvað þau læra, hvenær, hvar, með hverjum eða hvernig (í flestum tilvik…

Lausn húsnæðisvandans: Lítil hús!

Mörg byggðarlög í landsbyggðunum eru í spennitreyju. Af ýmsum ástæðum er byggingarkostnaður þar hár (fjarlægð frá heildsölum í Reykjavík, skortur á iðnaðarmönnum o.fl.) og lágt fasteignaverð veldur því að útilokað er að selja eldri fasteign og kaupa sér nýja án þess að tapa á því stórfé. Sú eðlilega hringrás sem skapast þegar eldra fólk minnkar við sig til að fara í minna og hentugra húsnæði og rýmir þannig til fyrir barnafjölskyldum og yngra fólki er því rofin. Fólk fer beint út stóra húsinu sínu og á elliheimilið. Staðan er svo þannig í þeim landsbyggðum sem eru að vaxa (víðast vegna uppsveiflu í ferðaþjónustu) að stórvesen er að hýsa starfsfólk. Ungt fólk sem vill prófa að búa á þessum stöðum þarf annaðhvort að taka sénsinn á að kaupa sér einbýlishús sem það losnar svo tæpast við aftur, eða að leigja á háu verði, ef eitthvað leiguhúsnæði er þá í boði. 
Ég er með lausn á þessu. Hún er þessi:
Byggjum lítil og ódýr hús
Af hverju gerum við ráð fyrir að allir vilji búa í stóru húsi? Er…