Friday, March 18, 2005

The gospel according to Siggi Óla

Það hefur talsvert verið skrafað um trúarbrögð upp á síðkastið. Bænir í skólum. Er Kristni betri en Islam/Hindúismi o.s.frv. Í kjölfarið fór ég aðeins að pæla.

Ég held að stærsta vandamál trúarbragðanna séu kreddur þeirra aðila sem þykjast starfa í umboði Guðs. Þessir aðilar (prestar, klerkar, kirkjur, moskur, o.s.frv.) telja sig þekkja eitthvað sem ég held að sé í eðli sínu óþekkjanlegt. Trúarbrögðin búa til kenningakerfi til að útskýra heiminn og samband Guðs og manna- sem er svo sem skiljanlegt. Maðurinn er jú ekkert mjög góður í að höndla óvissu. Það er ákveðin fróun í því að vita hvernig heimurinn varð til, hvert við förum þegar við deyjum og að afa og ömmu skuli líða vel í himnaríki. Þessar kreddur hafa líka e.t.v. veitt mönnum einhverja hugarró við ömurleg lífsskilyrði fyrr á öldum og gera e.t.v. enn í fátækari löndum heimsins.

Vandamálið er það að við vitum ekki hvernig heimurinn varð til og við vitum ekki hvað gerist þegar við deyjum. Vegir Guðs ERU órannsakanlegir.

Samt smíða menn fáránlegar kenningar um þrískiptingu Guðdómsins (Faðir, sonur og heilög önd), halda fast í þá skoðun Jesús hafi verið sonur Guðs (í meiri skilningi heldur en ég og þú) og að þessi hörmungaratburður þegar fáfróðir afglapar hengdu hann upp á kross hafi verið Guðs vilji en ekki sorglegt óhæfuverk.

Vandamálið er að það trúa afskaplega fáir á þessar kreddur.

Þetta sló mig í aðventumessu í Hallgrímskirkju í hitteðfyrra. Ég fór einn í messu á sunnudegi, aðallega vegna þess að Karlakór Reykjavíkur var að syngja. Það sló mig hins vegar í messunni að ég trúði ekki einu einasta orði sem presturinn sagði. Þvílíkt endemis bull og þvæla. Þeim tekst meira að segja oftast að troða guðspjallaþvælunni inn í predikanirnar, sem eru annars fyrirtaks tækifæri til að útskýra hvernig Guð getur verið mönnum stoð og stytta í hinu hversdagslega lífi.

Þegar söfnuðurinn fór með trúarjátninguna þagði ég þunnu hljóði- sjokkeraður yfir því að uppgöta að ég get ekki talið mig Kristinn mann.

Samt trúi ég á Guð. Ég tel mig hafa fundið fyrir návist hans/hennar/þess á kveðnum stundum lífs míns. Þessi trú mín er samt mjög óskýr og móðukennd. Ég trúi því að þessi heimur okkar geti verið dásamlegur staður, þótt lífið sé vissulega erfitt. Ég trúi á hið góða- í manninum og náttúrunni. Ég trúi á fegurð og ást. Og ég er sannfærður um að maður getur átt í persónulegu sambandi við Guð, alheiminn eða hvað sem við eigum að kalla það. Ég get hins vegar ekki útskýrt í smáatriðum hver eða hvað Guð er. En það getur líka enginn- sama hvað menn þykjast.

Ég held að það gæti stórlega eflt kirkjuna ef menn horfðust í augu við þá staðreynd að vegir Guðs séu órannsakanlegir. Horfðust í augu við þá staðreynd að lang flestir trúa í hjarta sínu ekki kreddum kirkjunnar- Þær hafa enga merkingu fyrir flest okkar.

Kirkjustarfið ætti að snúast um ástríka samveru fólks sem þjappar sér saman í smæð sinni og vill njóta nærveru við þetta óúrskýranlega alheimsafl og hvert annað, hlusta á fallega tónlist og gleðjast. Slíkt kirkjustarf er vel hægt að skipuleggja án þess að tyggja kreddur upp úr Biblíunni. Kirkjustarfið gæti snúist um það hvernig við getum elskað náungann og sjálf okkur. Hvernig við getum elskað þetta líf sem okkur er gefið og náð sambandi við hið guðdómlega innra með okkur með hugleiðslu, hugleiðingum og orði og æði í daglegu lífi okkar.

Góðar stundir

Sunday, March 13, 2005

Tilvistarkreppa

Kynslóðin mín er tilvistarkreppukynslóð (whoa.........flott orð!). Mér finnst ótrúlega margir af minni kynslóð vera óöruggir með val sitt á viðfangsefni í lífinu. Ég er með skýringu á þessu.

Skýringin er sú að við eigum fleiri valmöguleika en nokkur önnur undangengin kynslóð. Við getum orðið hvað sem okkur sýnist. Fyrri kynslóðir höfðu mun þrengri tækifæri, annað hvort af abolút ástæðum (svo sem skorti á fjármunum) eða félagslegum (sterk tilhneyging til að halda sig innan þeirrar stéttar sem maður fæðist inn í).

Þessi valkvíði var sem sagt mun minni hér áður fyrr vegna takmarkaðri tækifæra. En aukinn valkvíði minnar kynslóðar á sér fleiri rætur.

Málið er nefnilega að fólk af minni kynslóð vill vera ALLT. Gera ALLT. Eiga ALLT. Mig langar til að vera rithöfundur, rokkstjarna, leikari, fræðimaður og framkvæmdastjóri. Mig langar til að bæta heiminn, en líka til að verða ríkur og voldugur. Ég vil bæði vera brandarakjúklingur og ofurhetja.

Þetta er ekki bara græðgi, þótt hún komi vissulega við sögu (við erum náttúrulega spilltir krakkagemlingar). Ég held að stærsti hluti ástæðunnar sé sú staðreynd að við eyðum mörgum klukkutímum á dag á kafi í lífi annars fólks. Lífi sem er ekki einu sinni raunverulegt. Hér er ég náttúrulega að tala um sjónvarpið. Það er endalaust verið að dingla milljón möguleikum fyrir framan nefið á okkur og því er ekkert skrítið þótt við viljum gera allt og vera allt. Og það vandar málið enn frekar ef fólk sem sæmilega greint og fjölhæft. Er það furða þótt okkur reynist erfitt að velja okkur eina braut til að ganga. Mannshugurinn er nógu óreiðukenndur fyrir, þó að ekki sé verið að bæta í hann milljón klippum úr lífi annarra.

Þetta er ein ástæða þess hvað nútímamaðurinn er uppriðinn (fucked up).

Ég veit ekki svo gjörla hver lausnin á þessu vandamáli gæti verið, en það væri reynandi að slökkva bara á aulakassanum. Verst að það væri eins og að slíta úr sér hjartað. Maður er hrikalega háður þessu helvíti.

Kannski maður ætti samt að reyna? hmmmmmmmmmmmmmmmmmmm...........