Friday, March 18, 2005

The gospel according to Siggi Óla

Það hefur talsvert verið skrafað um trúarbrögð upp á síðkastið. Bænir í skólum. Er Kristni betri en Islam/Hindúismi o.s.frv. Í kjölfarið fór ég aðeins að pæla.

Ég held að stærsta vandamál trúarbragðanna séu kreddur þeirra aðila sem þykjast starfa í umboði Guðs. Þessir aðilar (prestar, klerkar, kirkjur, moskur, o.s.frv.) telja sig þekkja eitthvað sem ég held að sé í eðli sínu óþekkjanlegt. Trúarbrögðin búa til kenningakerfi til að útskýra heiminn og samband Guðs og manna- sem er svo sem skiljanlegt. Maðurinn er jú ekkert mjög góður í að höndla óvissu. Það er ákveðin fróun í því að vita hvernig heimurinn varð til, hvert við förum þegar við deyjum og að afa og ömmu skuli líða vel í himnaríki. Þessar kreddur hafa líka e.t.v. veitt mönnum einhverja hugarró við ömurleg lífsskilyrði fyrr á öldum og gera e.t.v. enn í fátækari löndum heimsins.

Vandamálið er það að við vitum ekki hvernig heimurinn varð til og við vitum ekki hvað gerist þegar við deyjum. Vegir Guðs ERU órannsakanlegir.

Samt smíða menn fáránlegar kenningar um þrískiptingu Guðdómsins (Faðir, sonur og heilög önd), halda fast í þá skoðun Jesús hafi verið sonur Guðs (í meiri skilningi heldur en ég og þú) og að þessi hörmungaratburður þegar fáfróðir afglapar hengdu hann upp á kross hafi verið Guðs vilji en ekki sorglegt óhæfuverk.

Vandamálið er að það trúa afskaplega fáir á þessar kreddur.

Þetta sló mig í aðventumessu í Hallgrímskirkju í hitteðfyrra. Ég fór einn í messu á sunnudegi, aðallega vegna þess að Karlakór Reykjavíkur var að syngja. Það sló mig hins vegar í messunni að ég trúði ekki einu einasta orði sem presturinn sagði. Þvílíkt endemis bull og þvæla. Þeim tekst meira að segja oftast að troða guðspjallaþvælunni inn í predikanirnar, sem eru annars fyrirtaks tækifæri til að útskýra hvernig Guð getur verið mönnum stoð og stytta í hinu hversdagslega lífi.

Þegar söfnuðurinn fór með trúarjátninguna þagði ég þunnu hljóði- sjokkeraður yfir því að uppgöta að ég get ekki talið mig Kristinn mann.

Samt trúi ég á Guð. Ég tel mig hafa fundið fyrir návist hans/hennar/þess á kveðnum stundum lífs míns. Þessi trú mín er samt mjög óskýr og móðukennd. Ég trúi því að þessi heimur okkar geti verið dásamlegur staður, þótt lífið sé vissulega erfitt. Ég trúi á hið góða- í manninum og náttúrunni. Ég trúi á fegurð og ást. Og ég er sannfærður um að maður getur átt í persónulegu sambandi við Guð, alheiminn eða hvað sem við eigum að kalla það. Ég get hins vegar ekki útskýrt í smáatriðum hver eða hvað Guð er. En það getur líka enginn- sama hvað menn þykjast.

Ég held að það gæti stórlega eflt kirkjuna ef menn horfðust í augu við þá staðreynd að vegir Guðs séu órannsakanlegir. Horfðust í augu við þá staðreynd að lang flestir trúa í hjarta sínu ekki kreddum kirkjunnar- Þær hafa enga merkingu fyrir flest okkar.

Kirkjustarfið ætti að snúast um ástríka samveru fólks sem þjappar sér saman í smæð sinni og vill njóta nærveru við þetta óúrskýranlega alheimsafl og hvert annað, hlusta á fallega tónlist og gleðjast. Slíkt kirkjustarf er vel hægt að skipuleggja án þess að tyggja kreddur upp úr Biblíunni. Kirkjustarfið gæti snúist um það hvernig við getum elskað náungann og sjálf okkur. Hvernig við getum elskað þetta líf sem okkur er gefið og náð sambandi við hið guðdómlega innra með okkur með hugleiðslu, hugleiðingum og orði og æði í daglegu lífi okkar.

Góðar stundir

4 comments:

Anonymous said...

Amen!
kv.

JK.

Stefán Arason said...

En er það ekki það sem fólk gerir í kirkju? Ég fer í kirkju á hverjum sunnudegi, þar sem að það er mín vinna, og þar sé ég fullt af fólki sem er glatt saman, heilsar upp á hvort annað og syngur sálma og hlustar á dagsins mótettu (músik með texta). Þau fara líka með bænir og trúarjátningu (sem ég geri yfirleitt ekki, nema þegar ég þarf að syngja hana).
Er vandamálið ekki bara þeir sem vilja troða trúnni upp á aðra með góðu eða illu? Ekki trúin sjálf?

Siggi Óla said...

Örugglega eitthvað til í þessu Stefán. Hins vegar held ég að kenningar trúarbragðanna standi óhjákvæmilega þversum í hálsi flestra hugsandi manna (og kvenna). Það fer líka yfirleitt stór hluti af helgihaldinu í að þylja upp úr Biblíunni eða leggja út af ákveðnum köflum hennar og Biblían er jú marg-editerað safn ýmiskonar þvælu sem menn hafa skrifað í aldanna rás.

Anonymous said...

Snúast trúarbrögð ekki aðallega um það að stjórna öðrum? Klerkar/imanar/o.s.frv. vilja að fólk hegði sér samkvæmt hinum eða þessum reglunum um hvað sé rétt líferni og hóta þjáningu sé því ekki hlýtt.