Skip to main content

Posts

Showing posts from April, 2006

Vinir Dóra

Einhverjir hafa eflaust umsvifalaust ályktað sem svo að nú ætlaði ég að fara að tjá mig um framsóknarflokkinn, en svo er ekki (þannig að þið getið lesið áfram án þess að eiga það á hættu að fá heilablóðfall af leiðindum).

Ég var nefnilega að lesa viðtal við Halldór Bragason, blúshund, í Mogganum um helgina. Þá lét lítil minning á sér kræla:

"Árið er ca. 1995. Ég er staddur á Reykjavíkurflugvelli í bið-"sal" Íslandsflugs. Á biðstofunni eru tvö farlama gamalmenni, kona með grátandi ungabarn og bólugrafinn unglingur sem er að sporðrenna prins póló númer 2 og drekka kókómjólk. Ég er heldur daufur í dálkinn yfir þessari ofurraunsæislegu hversdagssenu þegar hurðin þeytist skyndilega upp og inn ganga fjórir svartklæddir menn. Snjófjúk fylgir þeim inn í biðstofuna og ískaldur ferskur andblær.

Mennirnir eru Halldór Bragason og vinir hans. Dóri er með kúrekahatt á höfði og í leðurstígvélum. Guðmundur Pétursson er í skósíðum frakka með krullurnar í allar áttir. Þeir eru með gítartösk…

Veðurtepptur

Ég er búinn að vera veðurtepptur á Norðfirði í allan dag. Það var reyndar bara ágætt, enda get ég svo sem unnið hvar sem er ef ég hef tölvu og síma. Þetta vekur mann samt til umhugsunar um samgöngumálin.

Það þarf ekkert tala við elstu menn til að rifja upp tímabil þegar veður eins og við upplifðum hér í dag voru mjög algeng á vetrum. Fyrir 15-20 árum var svona veður oft á vetri og raunar var talað um mildan vetur ef skaflar urðu ekki hærri en einlyft hús. Þrátt fyrir umtalaða hnatthlýnun, þá er ég smeykur um að við gætum átt eftir að upplifa svona vetur á ný.

Sem undirstikar nauðsyn þess að fá almennileg göng í gegnum þessi fjöll okkar. Oddskarðsgöng eru náttúrulega löngu orðin gersamlega fáránleg, og þau eru raunar ólögleg skv. Evrópustöðlum. Ég keyri þarna í gegn á hverjum degi og oftar en ekki lendir maður í því að bakka af því að einhver örviti kann ekki reglurnar, eða er ófær um að finna bakkgírinn. Göng takk....strax!

Ef stjórnvöld vilja styðja við þá uppbyggingu sem nú á sér stað …

Change

Rule 1: One change leads to another.
Rule 2: Adding change to change causes chaos
Rule 3: People create change- people constrain change
Rule 4: Accomplished change is change chosen and carried out carefully

Sit og pæli í breytingastjórnun. Skemmtilegar pælingar. Ákvað að uppfræða ykkur um grundvallarlögmál breytingastjórnunar....svona til að dreifa gleðinni og viskunni.

Eric Johnson rúllar á fóninum- Ah via musicom. Dásamleg tímalaus snilld. Sumt þarfnast engra breytinga. Ahhhhhh............

Bokmenntir og tonlist

Kannski banal pæling, en rosalega eru bókmenntir og tónlist mikil blessun. Ég er búinn að vera á kafi í vinnu, en það er ótrúleg huggun og upplifting að geta týnt sér í góðri bók eða upplífgandi tónlist.

Ég var að klára bók sem heitir "Í skugga vindsins" eftir Carlos Ruiz Zafón. Ég gaf mömmu þessa bók í jólagjöf...og ég verð að játa að það var ekki alfarið óeigingjörn gjöf þar sem ég vissi mætavel að ég ætti eftir að fá hana lánaða. Bókin er í einu orði sagt frábær. Persónur og sögusvið er ljóslifandi fyrir manni, húmorinn dásamlegur og ótrúlegum örlögum lýst. Þýðing Tómasar R. er líka frábær og hefði vel mátt trúa því að bókin hefði upphaflega verið skrifuð á íslensku. Tómas hefur greinilega jafn góð tök á hljómfalli tungumáls og tónlistar.

Það er gaman að lesa bækur úr öðrum menningarheimi en hinum engilsaxneska, en það er ca. 80% af því sem ég les....því miður. Það gefur manni að einhverju leyti ferskt sjónarhorn að lesa bækur úr menningarheimum sem maður gjörþekkir ekki.

Og…

Til hvers er blogg?

Þar sem ég lá á mörkum svefns og vöku í morgun gerðist tvennt skrítið í hausnum á mér. Annarsvegar fattaði ég allt í einu nafnið á hinni frábæru plötu Frank Zappa, Sheik Yerbouti (fattaru?........shake your booty). Á albúminu er mynd af Zappa í einhverskonar Touareq galla- túrban og alles- og af einhverjum ástæðum hef ég bara aldrei kveikt á perunni með þetta. Djöfull getur maður verið fattlaus!

Svo leið góð stund og ég lá í rúminu og las endinn á Skugga vindsins eftir Carlos Ruiz Zafón. Ég tárðaðist (er rosalega viðkvæmur fram að fyrsta kafffibolla á morgnana) og fór svo að hugsa um vini mína.

Ég fór að hugsa um þetta dásamlega fólk sem maður þekkir og hefur umgengist mest í gegnum tíðina. Ég hugsaði um það hvað maður er heppinn að þekkja svona frábært, hæfileikaríkt, fallegt og gott fólk. Svo fór ég að hugsa um það hvað ég hitti þetta fólk lítið og táraðist aftur (sjá skýringu í síðustu málsgrein).

Líf okkar flestra eru flókin og dagskrár okkar þéttskipaðar. Einhvernvegin skortir mann …