Saturday, October 07, 2006

Bill Bryson

Var að enda við lesa "Notes from a small island" eftir Bill Bryson í annað sinn. Gaurinn er ótrúlega fyndinn og skemmtilegur penni. Eftirfarandi er skemmtilegt brot þar sem hann er að tala um þann merkilega sið Yorkshire-búa að æða inn í hús hverjir hjá öðrum, en Bryson bjó um margra ára skeið í Yorkshire dölunum:

"They do things differently in the Dales, you see. For one thing, people who know you come right in your house. Sometimes they knock once and shout "Hullo!" before sticking their head in, but often they don't even do that. It's an unusual experience to be standing at the kitchen sink talking to yourself animatedly and doing lavish, raised-leg farts and then turning around to find a fresh pile of mail lying on the kitchen table"

Þegar ég las þessar línur fyrst þá var ég á flugi á leið heim frá Englandi. Ég fékk hálfgert móðursýkiskast af hlátri og ætlaði aldrei að ná mér. Varð eldrauður í framan og tárin láku niður kinnarnar á mér. Ég er ekki frá því að ástkær eiginkona mín hafi verið farin að skammast sín eilítið fyrir þessa sérkennilegu hegðun mína.

Bryson er í miklu uppáhaldi hjá mér og finnst mér hann sérstaklega góður að grípa í þegar ég er ekki að meika það að lesa eitthvað krefjandi. Hann skrifaði gersamlega frábæra bók sem heitir "A short history of nearly everything" sem er stórskemmtilegt rit um vísindi. Ég ætla pottþétt að endurlesa þá bók. Úr henni er t.d. þessi frábæra lýsing á Sir Isac Newton:

"upon swinging his feet out of bed in the morning he would reportedly sometimes sit for hours, immobilized by the sudden rush of thoughts to his head"

Snilld!

Eini gallinn við að lesa bækur af þessu tagi er sú örvænting sem maður fyllist þegar maður gerir sér grein fyrir því hvað það er margt sem maður veit ekki. Ég las viðtal við Illuga Gunnarsson um daginn þar sem hann lýsti því hvernig honum finnst hann vita sífellt minna með aldrinum- eða öllu heldur að því meir sem hann lærir, því meira skilur hann hvað hann á mikið ólært. Eins og talað út úr mínu hjarta. Á menntaskólaaldri taldi maður sig vita alla skapaða hluti. It's all been downhill since then.

Þetta rímar vel við stærsta vandamál vísindanna. Hver spurning sem við finnum einhverskonar svar við vekur upp ótal spurningar sem er ósvarað- svörin við þeim spurningum vekja hvert og eitt upp enn fleiri spurningar. Ergo: Því meira sem við vitum, því betur áttum við okkur á því hvað við vitum lítið.

Þetta gæti virkað niðurdrepandi hugsun, en þetta þýðir líka að við munum aldrei þekkja eða skilja eðli allra hluta. Á fyrri hluta 20. aldar töldu menn aðeins vera örfá ár í að öllum spurningum um alla skapaða hluti yrði svarað. Yrði það ekki leiðinleg tilvera?

Ég held að það sé ágætt að hafa einhverja mystík í tilverunni. Okkur ætti a.m.k. ekki að leiðast á meðan við höfum allar þessar gátur að glíma við.

No comments: