Sunday, November 26, 2006

Sunnudagsblogg

Mikið eru sunnudagar skrítnir dagar. Einhverskonar limbó. Maður leitast við að slappa af en nýja vinnuvikan sem vofir yfir eins og köld holskefla gerir raunverulega afslöppun erfiða. Ég hef því ekki enn fundið neina formúlu til að njóta sunnudaganna í botn. Það er mjög misjafnt hvað virkar. Ég er þó að komast á þá skoðun að það sé best að gera sem minnst. Í dag svaf ég t.d. til rúmlega 10, fór og keypti nýbakað brauð, horfði á Simpsons, horfði á skemmtilegan ferðaþátt með Michael Palin um Himalaya svæðið, horfði á fræðsluþátt um Mára, drakk kaffi, las í nýju Ben Elton bókinni minni, skrifaði í dagbókina og nú er ég að blogga.

Þetta hljómar ekki merkilegt, en dagurinn hefur verið óralengi að líða. Og það er gott! Ég er farinn að hallast að því að aðgerðarleysi sé okkur afar hollt í réttum skömmtum. Í aðgerðarleysinu slappar maður af, hugurinn hvílist, en að lokum verður maður eirðarlaus og upp úr því skapast ný orka til að framkvæma. Þetta er náttúrulega ekki ný sannindi, enda hafa flest samfélög frá örófi alda haldið hátíðlegan hvíldardag. Ég er bara svo tregur að ég er fyrst að fatta þetta núna. Silly me.

Nýja Ben Elton bókin sem ég er að lesa er stórskemmtileg. hún heitir "Chart Throb" og er um raunveruleikaþátt í ætt við X-Factor og Idol. Stórskemmtilegar pælingar um slíka þætti sem á örugglega eftir að auka andúð mína á þeim. Ég gerðist reyndar sekur um að horfa á X-Factor á föstudaginn og hafði bara nokkuð gaman af. Þetta auðvitað mjög líkt Idolinu, en ég held að það sé verulega til bóta að afnema aldurstakmörkin. Gamlingjar geta vel rokkað, eins og dæmin sanna.

Nýja Todmobile platan er t.d. dæmi um rokkandi gamlingja. Þetta er reyndar rokkaðasta plata sem Todmobile hefur sent frá sér. Ég er nú ekki búinn að hlusta á hana nema tvisvar-þrisvar sinnum þannig að ég ætla ekki að kveða upp neina endanlega dóma, en mér finnst hún svolítið formúlukennd á köflum, auk þess sem simfóníska elementið er á undanhaldi- það eru engin "Betra en nokkuð annað" eða "Brúðkaupslög" á þessari plötu. En samt, mjög áheyrilegt allt saman. Fín partíplata og verður örugglega gaman að heyra þau flytja þetta læv. Það jafnast náttúrulega ekkert á við Todmobile læv. ÞAÐ er Betra en nokkuð annað. Ég gleymi aldrei balli með þeim á Neistaflugi ca. ´95. Frábær upplifun sem gleymist seint. Ég var á vakt í löggunni fram eftir kvöldi, skellti mér svo heim í sturtu, sturtaði í mig ólyfjan og fór svo og dansaði eins og andsetinn köngulóarapi á spítti til kl:4:00 um morguninn. Ef ég man rétt þá spiluðu þau m.a. "Killing in the name of" og Bohemian rhapsody. Dásamlegt.

Ég spilaði á blakmóti í gær. Spilaði 12 hrinur á 5 tímum. Get mig varla hrært í dag. Mér er illt ALLSSTAÐAR. Það er nokkuð ljóst mál að ég verð að koma mér í eitthvað form. Þegar rúmlega fimmtugur karl faðir minn er minna þreyttur eftir svona mót heldur en ég, þá þarf að gera eitthvað í því. Ég ætla því að drullast á blakæfingar tvisvar í viku til að koma mér í spilform. Mér finnst þetta ennþá alveg hrikalega gaman og ekki spillir skemmtilegur félagsskapur fyrir. Ég hef annars slegið verulega slöku við í hreyfingu upp á síðkastið og ég held að það gæti ýtt manni vel af stað ef maður þyrfti að byrja að mæta einhversstaðar í sprikl tvisvar í viku.

Anyhoo..........

Gotta go

Ykkar:

Siggi

Thursday, November 23, 2006

Stöðubreyting, rokk og ról og fleira smálegt

Hello darlings

Ef eitthvað kemur einkennilega út í þessu bloggi, þá er það vegna þess að Google hefur yfirtekið blogger.com (sem hét reyndar blospot.com þegar ég byrjaði að blogga). Semsagt...not my fault.

Það hefur ýmislegt gengið á upp á síðkastið. Synd að segja að maður hefði ekki nóg að gera þessa dagana. Hér eru nokkur dæmi:

Ég er nú formlega titlaður Fræðslustjóri ("Training manager" upp á ástkæra engilsaxneska) Alcoa Fjarðaáls. Verkefnin eru mjög skemmtileg, en jafnframt örlítið yfirþyrmandi á köflum. Ég ber nú orðið talsverða ábyrgð á því að þessar tæplega 400 sálir okkar læri allt sem þær þurfa að læra til að gera þetta að besta álveri í heimi og fái svo tækifæri til að vaxa og dafna í starfi í takt við hæfileika og áhuga. Kosturinn er hins vegar sá að þetta er ótvírætt uppbyggilegt starf þar sem ég get haft jákvæð áhrif á líf fjölmargra. Ég held því að það séu mjög jákvæðir tímar framundan. Það hjálpar líka til að ég er að vinna með stórskemmtilegu fólki sem hefur mikinn áhuga á því sem það er að gera.

Og ég var einmitt að djamma með þessu fólki síðustu helgi, en þá mættu um 150 Alcóar og makar í Egilsbúð til að eta jólamat og blóta bakkus. Ég stóð raunar stærstan hluta kvölds og nætur uppi á sviði og plokkaði bassa. Það var alveg svakalega gaman. Ég var að spila með Rokkhundunum, sem eru Lukku Láki, Snúruvaldi og Helgi (yeah..I know) Gogga. Strákarnir stóðu sig stórkostlega og var grúppan bara drulluþétt. Villi Harðar þandi með okkur raddbönd talsverðan hluta kvölds og stóð sig mjög vel- enda var ekki verið að ráðast á garðinn þar sem hann er lægstur heldur á nokkrar af helstu hetjutenósaríum rokkbókmenntanna, svo sem Lick it up, I was made for loving you, Living on a prayer og Final Countdown. Það síðastnefnda var lokalag kvöldsins og var tekin upp sú nýbreytni að láta bassaleikarann spila sólóið. Það var gaman, enda ekki oft sem við bassaleikarar fáum að láta ljós okkar skína svo einhverjir aðrir en aðrir bassaleikarar í salnum taki eftir því. Reyndar var talsverð mannraun að spila áðurnefnt sóló, þar sem ég var á þessum tímapunkti orðinn heldur fingrahrumur (við byrjuðum að æfa fyrir giggið kvöldið áður) og ölur (við fengum ókeypis bjór).

Hanna rokk söng líka með okkur nokkur lög og var alveg stórgóð. Stúlkan sú er hörkutalent. Hún söng m.a. "Ég vil að þú komir" með Trúbroti. Við fengum það til að grúva stórvel. Hún söng líka "Play that funky music", en á meðan flutningi þess stóð lentum við í fídbakki dauðans- hausinn á eldri konu út í sal sprakk og hundar í 7 mílna radíus ærðust. Goggson æddi að mixernum til að redda málunum, sem tók lungann úr laginu, en við hin spiluðum og sungum áfram eins og sannir proffar þótt það væri farið að blæða úr eyrum, augum og öðrum líkamsopum.

Senuþjófur kvöldsins var samt Þorleifur spítubassi, sem m.a. hefur gert hefur garðinn frægann með Bubba og KK. Hann söng eigin ljóð og lék undir á bassa íklæddur glimmerskyrtu og með hatt á höfði. Snilld. Gaurinn er endalaust flottur karakter og ótrúlega næs gæi.

Svo ég haldi áfram í þessum fréttagír þá er ég að fara að spila blak um helgina. Næ vonandi að hrista af mér spikið sem ég bætti á mig á jólahlaðborðinu. Þar er um að ræða Austurlandsmót í blaki, þar sem við munum etja kappi við aðra austfirska ístrubelgi. Það ætti að verða gaman. Ég mætti á fyrstu æfinguna í vetur á síðasta mánudag og er nú með stjarnfræðilegar harðsperrur í vöðum sem ég var búinn að gleyma að ég hefði. Sjitt.

Ég fór í sprautu í dag og er með fjörfisk í upphandleggsvöðvanum. Óþægilegt.

Hvað er með þennan þátt hans Hemma. Djöfuls hörmung!

Sá í vikunni leiðinlegustu mynd sem ég hef séð um langt árabil. Pirates of the Carribabean II. Ætli það sé enginn með viti í Hollywood? Skelfileg þvæla.

Tek aftur það sem ég sagði um þáttinn hans Hemma. Er að horfa á Eirík Hauksson syngja lag með Uriah Heep. Gypsy Queen. Snilld.

Anyhoo....

Nú er ég farinn að röfla.

Smell you later

-S

Tuesday, November 07, 2006

Frankfurter Schlumpfferein!

Ég eyddi helginni í Frankfurt. Það var gaman. Við hjónakornin fórum þangað til að taka þátt í árshátíð KPMG. Í undirbúningi árshátíðar fengu starfsmenn séns á að velja vettvang árshátíðarinnar. Í boði voru Franfurt, París og London. Ég veit ekki hvort það segir eitthvað um endurskoðendur að Frankfurt skyldi verða fyrir valinu, en ég verð þó að játa að við hjónin völdum Franfurt þótt sú borg sé ekki beint fræg fyrir að vera aðlaðandi eða skemmtileg. Fyrir þessu voru nokkrar ástæður:

1. Við höfum komið oft og mörgum sinnum til London. Þótt þar sé gaman, þá er líka alltaf gott að prófa eitthvað nýtt.
2. 3 dagar í París myndu vera algerlega ófullnægjandi til að skoða borgina. Auk þess var hótelið ekki mjög freistandi.
3. Þegar við lásum okkur til um Frankfurt þá leist okkur ágætlega á borgina. Auk þess stóð til að gista á Hilton hótelinu, sem er mjög flott.

Í stuttu máli, þá kom Frankfurt skemmtilega á óvart. Borgin minnir svolítið á Boston. Gamlar og stórglæsilegar byggingar innan um skýjakljúfa og forljótar nýlegri byggingar. Þjónusta var stórfín, Þjóðverjar afar vingjarnlegir, kurteisir og hjálpsamir, gott að versla, frábær matur, góður bjór, frábært hvítvín og glæsileg söfn. Við skelltum okkur líka á Cirque du Solei sem var mjög skemmtilegt.

Á heimleiðinni lentum við í 4 tíma töf, en þann tíma notuðum við hjónin til að bruna aftur inn í Franfurt og fara á frábært listasafn þar sem við skoðuðum myndir eftir Rembrandt, Renoir, Bottichelli, Picasso og fleiri drátthaga menn og konur sem ég kann ekki skil á. Algerlega frábært.

Þessi frábæra slökun átti sér þá miður skemmtilegu hliðarverkun að ónæmiskerfið komst í eitthvað uppnám, eins og oft gerist þegar maður hefur verið undir miklu álagi og fær skyndilega upplist. Ég er semsagt búinn að vera veikur bæði í gær og í dag. Sökks. Kannski er þetta bara overdose of bratwurst og bjór? Anyhoo...

Ég get alveg mælt með Frankfurt sem helgarferðaráfangastað.