Thursday, November 29, 2007

Múgíbúgíwúgí

Fór á tónleika með Mugison í Egilsbúð í gær. Þvílík snilld! Langt síðan ég hef setið eins dolfallinn á tónleikum. Sleftaumar úr báðum munnvikjum og ég held að ég þurfi á fullorðinsbleyunni að halda a.m.k. fram að helgi.

Örn var með hrikalegt gengi með sér á sviðinu. Guðni Finnsson- einn al-besti, ef ekki besti- bassaleikari landsins, Pétur Ben, gítarvirtúós og stórmúsíkant, Davíð Þór Jónsson- SNILLINGUR og strákur sem heitir Arnar (held ég) á trommur- mesti trommu GEÐSJÚKLINGUR sem ég hef séð lengi (svona eiga trommarar að vera- spólgraðir, með tunguna lafandi, bjótandi kjuða og ÓÐEÐSLEGA þéttir).

Spilamennskan var frábær og tónlistin snilldin ein. Tom Waits fílingurinn í Erni eykst með hverri plötunni. Gaurinn er fenómen.

Mætingin var bara þokkaleg miðað við miðja viku og snjókomu. Tónleikagestir voru mjög vel með á nótunum og í góðum fíling. Bandið skemmti sér líka konunglega sýndist mér.

Sex stjörnur af fimm mögulegum. Mæli líka eindregið með plötunni. Hún er frábær.


kveðja:
Siggi

Wednesday, November 28, 2007

Fjölgun á Skorrastað, óperugubb, Arnaldur Indriðason o.fl.

Nú er svo langt síðan ég hef bloggað að ég veit varla hvar ég á að byrja. Jæja…ég byrja bara einhversstaðar…..

---------------------------------------

Fjölgun stendur fyrir dyrum á Skorrastað 3. Nýtt kríli mun bætast í hóp vistmanna í aprílmánuði ef áætlanir standast. Meðganga gengur prýðilega og eiginkonan verður blómlegri með hverri vikunni. Tilhlökkun er mikil, enda eru börn dásamleg fyrirbæri. Fyrsta eintakið var sérlega vel heppnað og engin ástæða til að ætla að það næsta verði eitthvað síðra. Kyn hefur enn ekki fengið staðfest, en það mun þó gerast alveg á næstunni. Okkur er auðvitað nákvæmlega sama hvort það verður. Það verður elskað. Það er þó ljóst að það verður heilmikil breyting að fá alveg splunkunýja manneskju í hendurnar til að hugsa um. Frumburðurinn er að verða 10 ára og maður er auðvitað búinn að steingleyma því hvernig þetta smábarnastúss gengur fyrir sig. Við erum samt ótrúlega mikið betur í stakk búin til að takast á við þetta núna heldur en í fyrsta skiptið- búin að koma okkur ágætlega fyrir og búin með nám og það allt- a.m.k. í bili. Ég get ekki beðið eftir að kynnast þessari nýju himnasendingu. Ég gleymi aldrei augnablikinu þegar Sigga Thea var lögð í fangið á mér. Hún starði á mig stórum bláum augum og eignaðist hjarta mitt að eilífu.

-----------------------------------------

Fjölskyldan skellti sér til Prag í síðstu viku og eyddi 5 dögum í að skoða þá merku borg. Það verður sennilega ekki mikið um borgarferðir næstu misserin þannig að við ákváðum að kýla á eina slíka til að brjóta skammdegið upp. Ég er búinn að vinna mjög mikið upp á síðkastið og Jóna er búin að vera á kafi í löggildingarprófum, þannig að okkur fannst við eiga skilið að líta aðeins upp úr annríkinu, sinna hvert öðru og barninu, sem hefur verið full afskipt síðustu vikur og mánuði. Eitthvað hefur annríkið þó komið niður á heilsufarinu því okkur tókst öllum að fá einhverja fjandans ælupest í ferðinni. Ég held að maður sé orðinn eins og karfi. Maður þarf ákveðinn umhverfisþrýsting til að vera eðlilegur. Ef þrýstingurinn fellur byrja augun á manni að þrýstast út úr höfuðkúpunni og eitthvað gefur sig.

Fjörið byrjaði nóttina fyrir brottför, en Sigga greyið ældi alla nóttina. Svo ældi hún alla leiðina í flugvélinni. Næsti dagur var fínn, við skoðuðum borgina, fórum í dýragarðinn og höfðum það gott. Daginn eftir varð ég veikur. Slappaðist niður þegar leið á daginn. Um kvöldið áttum við miða í óperuna. Ég harkaði af mér, enda búið að greiða formúu fyrir miðana. Þurfti svo að hlaupa út af miðri sýningunni til að gubba. Var óheppilega staðsettur í húsinu og þurfti að æða inn á kvennasklósettið til að æla. Varð hugsanlega fyrsti karlmaðurinn í sögunni til að æla í kvennaklósettið í óperunni í Prag. Magnað. Næsta dag hélt ég að ég væri að deyja og þegar leið á daginn var Jóna orðin lasin líka. Hún jafnaði sig ekki áður en við fórum heim. Nánast alla ferðina var sem sagt einhver veikur. Það bjargaði málunum að við vorum á 5 stjörnu hóteli og því í sæmilegu yfirlæti. Ég get algerlega mælt með Prag. Fáránlega falleg borg sem hefur varðveist mjög vel. Við erum ákveðin í að fara þangað aftur.

Við komum til landsins á aðfaranótt föstudags og ætluðum svo að mæta á árshátíð KPMG á laugardaginn. Hættum hins vegar snarlega við það og brunuðum norður til Akureyrar og gistum tvær næstur á hótel mömmu til að ná heilsu. Á sunnudag fór ég á skauta í fyrsta skipti á æfinni. Það var hrikalega gaman. Ég datt ekki neitt og Sigga Thea brunaði um og var samt bara í sinni 3 skautaferð. Ég hugsa að við gerum það að reglu að kíkja á skauta. Skemmtilegt sport og að sumu leyti svipaður fílingur og að fara á skíði.

----------------------------------------------

Ég tók forskot á sæluna og skellti mér smá sundsprett í jólabókaflóðinu. Las Harðskafa eftir Arnald og Ösku eftir Yrsu. Arnaldur er orðinn hrikalega þéttur krimmahöfundur. Ég er ekki frá því að þetta sé hans næst besta bók á eftir Grafarþögn. Þarna er hann að leika sér með draugagang, spíritisma og fleira skemmtilegt. Mjög vel heppnað. Yrsa er líka ansi lunkin. Það er erfitt að láta Öskuna frá sér fyrr en maður er búinn með hana. Ég er annars búinn að liggja í krimmum upp á síðkastið- lesa Lisu Marklund, Stefán Mána og nokkra erlenda höfunda. Stórskemmtilegt. Ég er krimmafíkill held ég. Djöfull er Stefán Máni samt svartur. Mér leið illa eftir að hafa lesið “Svartur á leik”. Það vesta er að fróðir menn hafa sagt mér að margt af því sem er í bókinni komi beint úr íslenskum veruleika og sé bara ekkert ýkt. Og segi þá eins og Bjarni bróðir minn.

Crapenhagen.

Gott í bili.

Tuesday, November 27, 2007

Andinn snýr aftur

Eftir langa fjarveru úr bloggheimum er Andinn nú að íhuga endurkomu. Ég hef ekkert bloggað vegna almenns áhugaleysis á bloggi, vegna anna, skorts á nettengingu á heimavígstöðvum, auk annarra tæknilegra vandkvæða.

Nú hefur áhugi minn á þessu fyrirbæri kviknað á ný og ekki loku fyrir það skotið að ég fari að láta ljós mitt skína aftur. Ég er samt óviss um tilganginn með því. Ég er að spá í að vera jákvæður bloggari- If you can't say something nice it's better to say nothing at all- sagði vitur maður. En hver nennir að lesa það? Vilja menn ekki helst bloggara sem tæma endaþarm hugans inn á bloggsíðuna sína svo að allir geti hnusað og velt sér upp úr skítnum (bið forláts á einstaklega óviðurkvæmilegri samlíkingu). Allavega......það les mig þá bara enginn- Það verður bara að hafa það. Hér kemur hin nýja ritstjórnarstefna Andans í stuttu máli:

1. Ég ætla að segja fréttir af sjálfum mér svo að vinir mínir og ættingjar geti séð hvað ég er að sýsla.
2. Ég ætla að segja frá bókum sem ég er að lesa, tónlist sem ég hlusta á og kvikmyndum sem ég horfi á.
3. Ef ég ræði þjóðmál þá ætla ég að forðast póstmódernískt niðurrif, svartagallsraus, yfirdrull, níhilisma og kaldhæðni (vá....þetta verður ekki auðvelt....)

Þetta er ekki endanleg útgáfa ritstjórnarstefnunnar, en dugar vonandi í bili.


kv.
Siggi