Skip to main content

Molar

Einu sinni vorum við Valdimar (tannlæknir og stórsnillingur) búnir að hanna nýjan dálk í blaðið sem ég skrifaði einu sinni fyrir- Austurland. Dálkurinn átti að innihalda slúðursögur af tannlæknastofunni og heita "Molar" (þeir sem ekki kvikja á perunni geta flett þessu upp í ensk-íslenskri orðabók). Hehe........ Tannlæknahúmor. Þetta minningarbrot tengist efni dagsins ekki neitt, en kom upp í hugann þegar ég skellti titlinum á pistilinn.

Vikan er búin að vera skemmtilega geðveik. Búið að vera bilað að gera. Ég söng t.d. í rockshow-inu á þriðjudaginn. Það var stórskemmtilegt, enda stór hluti áheyrenda krakkaormar- þ.á.m. dóttir mín. Ég held að hún hafi ekkert skammast sín mjög fyrir pabba gamla. Ég sleppti því reyndar að bera mig, en það hef ég gert í öllum sýningum til þessa. Maður þarf að taka tillit til félagslífs afkvæmisins sko.....

Ég eyddi miðviku- og fimmtudegi í borg óttans á ýmiskonar fundum. Ég sakna þess ekki mikið að búa í Reykjavík, en mikið svakalega er gaman að hitta gamla vini og borða góðan mat. Við Hugi fórum á átum á Shalimar sem er snilldar karríbúlla í Austurstræti. Alveg ekta karrí eins og maður varð svo húkkd á í Englandi. Karrí og Cobra bjór. Já, takk. Einar Sólheim kíkti svo í bæinn og sat með okkur á Thorvaldssen (af öllum stöðum!), en þangað inn duttum við fyrir einhverja tilviljun. Það er eitthvað huggulegt við að sitja í góðra vina hópi á bar á miðvikudagskvöldi og drekka brasilískt brennivín. Um nóttina varð mér hins vegar ekki svefnsamt. Ég hélt að Grand Hótel turninn ætlaði að fjúka um koll í skítviðrinu.

Talandi um skítviðri. Mér sýnist snjórinn vera að hverfa hratt og örugglega úr Oddsskarði. Sem er sérlega jákvætt í ljósi þess að ég keypti árskort um síðustu helgi.

Allavega...........smell you later

-S

Comments

Popular posts from this blog

Rafmagnsbílar- ofurvélar

Var á leið í vinnu um daginn þegar ég heyrði viðtal við rafmagnsverkfræðing sem sagði illskiljanlegt af hverju ekki væri lögð meiri áhersla á framleiðslu og notkun rafmagnsbíla. Miklar framfarir hefðu orðið í framleiðlsu rafmótora og rafhlaðna og að í dag væru rafmagnsbílar fremri sprengimótorum að flestu, ef ekki öllu leyti.

Verandi forvitinn maður fór ég að rannsaka málið og datt niður á þessa síðu:

http://www.teslamotors.com/learn_more/faqs.php

Þetta er FAQ síða hjá fyrir tæki sem heitir Tesla Motors. Þeir framleiða rafmagnssportbíl (neibb....ekki oximoron!). Græjan er 4 sekúndur í hundraðið, kemst 400 km á hleðslunni og virðist vera ofursvöl græja. Og...hann kostar innan við 100.000 dollara. Strategían hjá þeim virðist vera að gera bílinn algengann hjá ríka fólkinu- fá umhverfismeðvitaða uppa til að skipta Porche-num út fyrir Teslu (Svona rafmagnsbíll myndi örugglega "get one laid" í henni Kaliforníu ,svo dæmi sé tekið). Afar snjallt.

Það sem ég er að velta fyrir mér er þet…

Menntakerfið byggir á úreltum og skaðlegum forsendum

Ákveðnar forsendur liggja til grundvallar í menntakerfinu okkar. Kerfið er í grófum dráttum svona:
Nemendum er skipt í hópa eftir aldri. Allir eru skulu dvelja á skólastofnun frá 6-16 ára. Þar skulu þeir læra samkvæmt gildandi aðalnámsskrá. Aðalnámsskráin er sett saman af sérfræðingum sem er gert að greina og ákveða hvað allir þurfa að læra svo að þeir séu tilbúnir í framhaldsnám og þátttöku í samfélaginu. Kennarar skulu svo gera sitt besta til að tryggja að allir nemendur tileinki sér sem mest af þeirri hæfni og þekkingu sem aðalnámsskráin segir til um. Það eiga sumsé allir að læra það sama. Frammistaða nemenda er vegin og metin frá upphafi með prófum og verkefnum sem eiga að segja til um hvernig þeim gengur.
Það er hægara sagt en gert að ná þeim markmiðum sem kerfið setur. Börnum er ekki eðlislægt að fylgja skipunum og sitja kyrr. Það þurfa þau samt að gera í skólanum, talsverðan hluta dags. Þau ráða engu um það hvað þau læra, hvenær, hvar, með hverjum eða hvernig (í flestum tilvik…

Lausn húsnæðisvandans: Lítil hús!

Mörg byggðarlög í landsbyggðunum eru í spennitreyju. Af ýmsum ástæðum er byggingarkostnaður þar hár (fjarlægð frá heildsölum í Reykjavík, skortur á iðnaðarmönnum o.fl.) og lágt fasteignaverð veldur því að útilokað er að selja eldri fasteign og kaupa sér nýja án þess að tapa á því stórfé. Sú eðlilega hringrás sem skapast þegar eldra fólk minnkar við sig til að fara í minna og hentugra húsnæði og rýmir þannig til fyrir barnafjölskyldum og yngra fólki er því rofin. Fólk fer beint út stóra húsinu sínu og á elliheimilið. Staðan er svo þannig í þeim landsbyggðum sem eru að vaxa (víðast vegna uppsveiflu í ferðaþjónustu) að stórvesen er að hýsa starfsfólk. Ungt fólk sem vill prófa að búa á þessum stöðum þarf annaðhvort að taka sénsinn á að kaupa sér einbýlishús sem það losnar svo tæpast við aftur, eða að leigja á háu verði, ef eitthvað leiguhúsnæði er þá í boði. 
Ég er með lausn á þessu. Hún er þessi:
Byggjum lítil og ódýr hús
Af hverju gerum við ráð fyrir að allir vilji búa í stóru húsi? Er…