Skip to main content

Skemmtileg helgi

Við hjónin ákváðum í skyndilegu altrúismakasti að afbóka ferðina okkar til Sevilla á Spáni og flytja þar með ekki dýrmætan gjaldeyri úr landi heldur eyða honum  þess í stað hér heima á Fróni. Við eyddum helginni því í Reykjavík og áttum mjög náðuga daga (eða einn og hálfan dag sko). Við gistum á Hótel Sögu eins og bændum sæmir. Sagan má reyndar muna fífil sinn fegurri og er orðin veruleg þörf á að endurnýja ýmislegt þar innan stokks. Þjónustan var þó til fyrirmyndar. Við nutum frábærrar máltíðar á Grillinu sem er í algerum sérflokki að vanda. Eldamennska í mjög háum klassa og verulega notaleg og prófessjonal þjónusta. Ég skil ekki af hverju Grillið er ekki með a.m.k. eina Michelin stjörnu- ekki síst í ljósi þess að staðurinn heldur þessum standard árum og áratugum saman.

Annars var gaman að koma í verslanir og á veitingastaði í borginni. Ég er ekki frá því að það hafi verið betur tekið á móti manni en nokkru sinni fyrr. Maður fékk á tilfinninguna að maður væri velkominn- sem er kannski ekki skrítið þegar stór hluti fyrirtækja í verslun og þjónustu rambar á barmi gjaldþrots. Ég fór í Vinnufatabúðina við Laugarveg og keypti mér jakka og eigandinn gaf mér trefil í kaupbæti- algerlega upp úr þurru. Merkilegt. Og skemmtilegt, enda mun ég örugglega versla þar aftur (ef sú ágæta búð lifir kreppuna af).

Það er svolítið skrítið andrúmsloft í Reykjavík þessa dagana- miklu minni ys og þys en maður á að venjast- og ég er ekki frá því að það hafi bara farið vel í mann. Þetta var a.m.k. sennilega notalegasta helgarferð sem ég hef farið til Reykjavíkur. Maður getur þó ekki annað en velt vöngum yfir því hvernig borgarbragurinn verður ef kreppan verður jafn djúp og allt bendir til. Ætli hálfkláruð stórhýsi muni minna okkur á geðveiki útrásartímanna um ókomin ár?

Comments

Popular posts from this blog

Rafmagnsbílar- ofurvélar

Var á leið í vinnu um daginn þegar ég heyrði viðtal við rafmagnsverkfræðing sem sagði illskiljanlegt af hverju ekki væri lögð meiri áhersla á framleiðslu og notkun rafmagnsbíla. Miklar framfarir hefðu orðið í framleiðlsu rafmótora og rafhlaðna og að í dag væru rafmagnsbílar fremri sprengimótorum að flestu, ef ekki öllu leyti.

Verandi forvitinn maður fór ég að rannsaka málið og datt niður á þessa síðu:

http://www.teslamotors.com/learn_more/faqs.php

Þetta er FAQ síða hjá fyrir tæki sem heitir Tesla Motors. Þeir framleiða rafmagnssportbíl (neibb....ekki oximoron!). Græjan er 4 sekúndur í hundraðið, kemst 400 km á hleðslunni og virðist vera ofursvöl græja. Og...hann kostar innan við 100.000 dollara. Strategían hjá þeim virðist vera að gera bílinn algengann hjá ríka fólkinu- fá umhverfismeðvitaða uppa til að skipta Porche-num út fyrir Teslu (Svona rafmagnsbíll myndi örugglega "get one laid" í henni Kaliforníu ,svo dæmi sé tekið). Afar snjallt.

Það sem ég er að velta fyrir mér er þet…

Menntakerfið byggir á úreltum og skaðlegum forsendum

Ákveðnar forsendur liggja til grundvallar í menntakerfinu okkar. Kerfið er í grófum dráttum svona:
Nemendum er skipt í hópa eftir aldri. Allir eru skulu dvelja á skólastofnun frá 6-16 ára. Þar skulu þeir læra samkvæmt gildandi aðalnámsskrá. Aðalnámsskráin er sett saman af sérfræðingum sem er gert að greina og ákveða hvað allir þurfa að læra svo að þeir séu tilbúnir í framhaldsnám og þátttöku í samfélaginu. Kennarar skulu svo gera sitt besta til að tryggja að allir nemendur tileinki sér sem mest af þeirri hæfni og þekkingu sem aðalnámsskráin segir til um. Það eiga sumsé allir að læra það sama. Frammistaða nemenda er vegin og metin frá upphafi með prófum og verkefnum sem eiga að segja til um hvernig þeim gengur.
Það er hægara sagt en gert að ná þeim markmiðum sem kerfið setur. Börnum er ekki eðlislægt að fylgja skipunum og sitja kyrr. Það þurfa þau samt að gera í skólanum, talsverðan hluta dags. Þau ráða engu um það hvað þau læra, hvenær, hvar, með hverjum eða hvernig (í flestum tilvik…

Lausn húsnæðisvandans: Lítil hús!

Mörg byggðarlög í landsbyggðunum eru í spennitreyju. Af ýmsum ástæðum er byggingarkostnaður þar hár (fjarlægð frá heildsölum í Reykjavík, skortur á iðnaðarmönnum o.fl.) og lágt fasteignaverð veldur því að útilokað er að selja eldri fasteign og kaupa sér nýja án þess að tapa á því stórfé. Sú eðlilega hringrás sem skapast þegar eldra fólk minnkar við sig til að fara í minna og hentugra húsnæði og rýmir þannig til fyrir barnafjölskyldum og yngra fólki er því rofin. Fólk fer beint út stóra húsinu sínu og á elliheimilið. Staðan er svo þannig í þeim landsbyggðum sem eru að vaxa (víðast vegna uppsveiflu í ferðaþjónustu) að stórvesen er að hýsa starfsfólk. Ungt fólk sem vill prófa að búa á þessum stöðum þarf annaðhvort að taka sénsinn á að kaupa sér einbýlishús sem það losnar svo tæpast við aftur, eða að leigja á háu verði, ef eitthvað leiguhúsnæði er þá í boði. 
Ég er með lausn á þessu. Hún er þessi:
Byggjum lítil og ódýr hús
Af hverju gerum við ráð fyrir að allir vilji búa í stóru húsi? Er…