Sunday, March 29, 2009

Um Gunna Þórðar og hógværa snilld

Í gærkveldi fórum við hjónin á tónleika með Gunnari Þórðarsyni í Egilsbúð. Þetta var reyndar dinner og sjó, sem er alls ekki óviðeigandi þegar Gunni Þórðar er annarsvegar ("Flýttu þér nú elskan svo við missum ekki af Gunnari og sjóinu"........man einhver eftir þessari línu?)

Þetta var í stuttu máli sagt frábært kvöld. Maturinn var í toppklassa og myndi ég segja að máltíðin hafi jafnast fyllilega á við máltíð sem ég borðaði á Holtinu um daginn. Reyndar enginn Ásgrímur eða Kjarval á veggjunum, en maturinn og vínið var alveg á pari við Holtið....og teljast það tíðindi til næsta bæjar að hægt sé að fá svo frambærilegan mat í Neskaupstað á ný. Ég er reyndar búinn að fara 3 sinnum út að borða í Egilsbúð síðustu vikur og hef alltaf fengið mjög góðan mat. Mæli sérstaklega með núðlum með laxi og Tom Yum sósu. Yum, yum.

Mætingin í dinnerinn var þrælfín. A.m.k. 50 manns myndi ég segja, þótt reyndar hafi ég nú ekki talið hausa. Þegar nær dró tónleikunum dreif svo að múg og margmenni og ég hugsa að alls hafi í það minnsta 150 manns látið sjá sig. Gunni Þórðar virtist líka hálf hissa þegar hann steig á sviðið og sagðist reyndar vera hrærður yfir mætingunni því hann hafi átt von á 30 hræðum.

Ég var fyrir tónleikana spenntur að sjá hvernig meistarinn myndi nálgast þessi lög sín. Þetta eru jú mikil lög- oftast flott útsett- raddir, strengir og bestu söngvarar landsins- oft Pálmi Gunnarsson, Eiríkur Hauksson og þvílíkir. Ég var því ekki alveg að sjá fyrir mér að kallinn gæti flutt þessi lög einn og óstuddur og sá ég jafnvel fyrir mér að hann myndi nota skemmtara, tölvu eða teip í undirspil eins og 4 deildar performer við sundlaugarbakka á kvöldvöku á Mæjorka. Ekki svo.

Kallinn var bara með gítar að vopni og söng lögin einn og óstuddur. Og útkoman ber bæði vott um hve góð þessi lög eru og hvað Gunni er frábær talent. Hann söng lögin prýðilega og gítarspilið var auðvitað í heimsklassa. Hann flutti flest af sínum þekktustu lögum. Svalast þótti mér þegar hann tók hippasmellinn "Sail on, starlight" sem ég vissi reyndar ekki að væri eftir hann. Hann sagði svo nokkrar skemmtilegar rokksögur á milli laga og hefði reyndar mátt gera enn meira af því, svona fyrir minn smekk. Gunnar er tvímælalaust snillingur, en hann er líka frábærlega hógvær snillingur. Hann er feiminn og hæglátur maður og algerlega laus við alla stæla. Ég kíkti einu sinni í heimsókn til hans í Vesturbænum ásamt Ólafi Hauki Símonarsyni, en hann er giftur móðursystur minni. Óli hafði milligöngu um kaup mín á einum af gíturum Gunnars. Gítarinn var Fender Stratocaster '76 módel. Gítarinn keypti ég á 30 þúsund krónur og seldi hann fyrir sömu upphæð nokkrum árum síðar (AF ÞVÍ AÐ ÉG ER ÞROSKAHEFTUR). Gunnar var hinn ljúfasti heim að sækja- sýndi mér stúdíóið sitt og gítarasafnið og talaði ekki niður til mín þótt ég væri 16 ára snarfeiminn gutti.

Enívei...Tónleikarnir í gær minnkuðu svo sannarlega ekki álit mitt á Gunnari Þórðarsyni.

Ég var afskaplega ánægður með mætinguna á tónleikana og vona ég að hún sé vísir að því að Norðfirðingar og nærsveitarmenn láti sjá sig á menningarviðburðum og læri það að vel má kíkja á tónleika, fá sér eitt glas af rauðvíni (eða bara kaffibolla) og koma sér svo í háttinn á kristilegum tíma. Það þarf ekki alltaf að hrynja í það þótt maður kíki út á kvöldin.

Saturday, March 28, 2009

Um CIB.....og tónleikahald.....og samfélag

Í gærkvöldi fór ég á tónleika með hinni stórfínu hljómsveit Coney Island Babies á Kaffi Lúlú. Hljómsveitin smellpassaði við staðinn og stemningin var ljúf...kertaljós og kaffi latte. Þeir félagar léku í bland sín eigin lög og annarra og gerðu það með sínu nefi. Þeirra eigin lög eru stórfínar smíðar og fá mann eiginlega til að skammast sín fyrir að vera endalaust í þessu cover rúnki. Það er merkilegra að semja eitt gott lag en að flytja allar perlur rokkbókmenntanna. Enívei. CIB náði fínu flugi í gær. Þeir hitnuðu eftir því sem leið á prógrammið og á síðasta lagi voru þeir komnir í fantagír. Lagið heitir Pharmacist og ég held að ég hafi ekki heyrt það áður. Þrusugott lag. Kremið á þeirri köku var gítarsóló Guðmundar Höskuldssonar sem olli mér þvílíkri gæsahúð að ég fékk næstum fjarðrir.

Tónleikarnir voru sumsé stórfín skemmtun, en eins og venjulega rann mér til rifja hve fáir mættu. Þarna var band í fínum klassa að spila- ókeypis inn- og það mæta örfáar hræður. Helmingur gesta var Mannuðsteymi Alcoa Fjarðaáls+Halldór Eiríks. Skandall. Mikið rosalega hlýtur að hafa verið góð sjónvarpsdagskrá í gærkveldi.

Þetta er raunar ekkert einsdæmi og ég hef farið á tónleika á Norðfirði með heimsklassalistamönnum þar sem mæta 50 hræður. Mér eru t.d. minnisstæðir tónleikar með orgelkvartetnum Apparat, sem er einhver magnaðasta tónleikaupplifun sem ég hef orðið fyrir. Þar mættu örfáir, sem klöppuðu reyndar eins og simpansar á spítti eftir hvert lag- ekki síst vegna þess að menn skömmuðust sín fyrir fámennið.

Nú er það kannski svo að tónlist höfðar ekki jafn sterkt til allra og það getur verið erfitt að rífa sig upp úr sófanum eftir langa vinnuviku. Hins vegar er það líka svo að ef Norðfirðingar mæta ekki á tónleika, þá reynist mjög erfitt að halda uppi tónlistarlífi. Ekki einu sinni tónlistarmenn bæjarins mæta á tónleika!

Þetta er slæmt í ljósi þess að tónlist hefur mannbætandi áhrif. Hún lyftir andanum alltaf meira heldur ein það sem er í sjónvarpinu. Og þegar vel lætur (eins og í gærkvöldi) fær maður gæsahúð, finnur hroll hríslast niður bakið, á andlitinu fæðist fábjánalegt glott. Maður lítur á sessunautinn, kinkar k0lli og brosir....og tilveran er dásamleg. Maður upplifir samfélag við annað fólk á sterkan hátt. Og samfélag byggir á því að fólk sé SAMAN...komi SAMAN....á SAMkomur. Allavega...ég er farinn að röfla. Punkturinn er þessi: Allir upp úr sófunum og MÆTA þegar eitthvað skemmtilegt er í gangi í Egilsbúð, á Kaffi Lúlú eða í Blúskjallaranum. Það er vel þess virði.

Pjúff. Þá er ég búinn að koma þessu frá mér.

Í kvöld ætla ég að hlusta á Gunnar Þórðarson, stórsnilling, í Egilsbúð og borða góðan mat. Segi kannski frá því síðar.

Saturday, March 21, 2009

Um lyftingar

Ég hef stundað lyftingar síðan ég var ca. 16 ára gamall. Ekki alveg stöðugt, en hef þó oft tekið tímabil þar sem ég lyfti mjög reglulega. Yfirleitt hef ég verið að lyfta a.m.k. 2-3 í viku þegar ég tek lyftingatarnir en nú er ég kominn á þá skoðun að það sé kappnóg að lyfta einu sinni í viku. Ég hef haft þann háttinn á síðustu misseri og það er einfaldlega að svínvirka. Ég mætti lengst af einu sinni í viku og lyfti í ca. 45 mínútur. Það dugði til að halda mér í fínu formi. Svo ákvað ég upp úr áramótum að herða róðurinn og fór að lyfta í ca. 90-120 mínútur, einu sinni í viku. Það hefur skilað mér bullandi framförum. Um daginn tók ég t.d. 135 kg. í bekkpressu, sem ég hef ekki gert í mörg ár. Í morgun lyfti ég 120 kg. 5 sinnum- sem ég hef aldrei gert áður. Yep...It works.

Líkamsræktariðnaðurinn vill auðvitað sannfæra mann um að það þurfi að lyfta a.m.k. 4 sinnum í viku til að eitthvað gerist- og helst moka í sig fæðubótaefnum líka. Þetta er hins vegar alls ekki rétt. Það er vel hægt að lyfta sjaldan og ná samt árangri. Þar af leiðandi er tímaskortur ekki lengur gild afsökun. Það hljóta allir að geta fundið sér 1-2 tíma einhverntíman í vikunni til að grípa í járn. Og ef það er rétt gert, þá lætur árangurinn ekki á sér standa. Lyftingar eru einfaldlega mjög öflug leið til að halda sér í formi. Þegar menn komast á minn virðulega aldur er mikilvægi þess að halda sér í formi augljóst. Valkosturinn er hrörnun (vöðvamassi rýrnar jafnt og þétt eftir ca. 27 ára aldur ef ekkert er að gert) og ég held að maður verð að vinna gegn henni eftir fremsta megni. Ég er nú orðinn sannfærður um að það geti ég gert með því að stunda lyftingar einu sinni í viku.