Skip to main content

Dagurinn í dag

Nú ætla ég að fjalla um staðreynd sem er kannski flestum algerlega augljóst, en mér tekst sjálfum að gleyma mjög reglulega:

Það er bara hægt að lifa einn dag í einu

Og reyndar...ef maður virkilega hugsar málið...þá er aðeins hægt að lifa eitt augnablik í einu.

Þetta er auðvitað hverju mannsbarni ljóst, en mikið svakalega eigum við auðvelt með að gleyma þessu. Sem er kannski ekkert skrítið. Mannskepnan er þeirri náttúru gædd að geta munað hvað hefur komið fyrir hana, lært af því og pælt svo í því hvað þarf að gera á morgun til að gera betur og minnka líkurnar á einhverju fokki. Þeir einstaklingar sem voru góðir í þessu voru væntanlega líklegri til að lifa af og koma genum sínum á framfæri o.s.frv.

Þetta er þó bæði blessun og bölvun. Raunar getur hugsast að þetta sé stærsta blessun OG bölvun mannkyns. Þetta er undirrót aðskilnaðar okkar frá því sem ER. Undirrót vanlíðunar, geðveiki, stríðs....

Hvað mig persónulega varðar þá er ég gífurlega gjarn á að hugsa fram í tímann og spá í öll vandamálin sem ég á eftir að leysa. Það spillir svo ánægju minni með það sem er að gerast í kringum mig þá stundina. Ég næ kannski topp árangri í einhverju, en er strax farinn að hugsa um næsta vandamál og upplifi því ekki nema mjög skammvinna ánægju með árangurinn. Jafnvel enga.

Til (kannski barnalegrar) einföldunar má líkja lífinu við klifur upp fjallshlíð. Ef maður gónir endalaust upp fyrir sig, þá aukast líkurnar á því að maður detti á trýnið. Það getur líka dregið úr manni allan vind að sjá hvað maður á langt eftir- allar bröttu brekkurnar sem eru framundan. Það tryggir að maður missir af ánægjunni við að það að nýta klifurhæfileikana- finna hjartað slá í brjóstinu, ilminn af lynginu, nið lækjarins. Að sama skapi er varasamt að líta aftur fyrir sig. Maður getur orðið lofthræddur. Mann langar kannski bara niður af fjallinu.

Ég hef því einsett mér að æfa mig í því að vera meira HÉR og NÚ. Lifa einn dag í einu. Carpe diem!

Comments

Popular posts from this blog

Rafmagnsbílar- ofurvélar

Var á leið í vinnu um daginn þegar ég heyrði viðtal við rafmagnsverkfræðing sem sagði illskiljanlegt af hverju ekki væri lögð meiri áhersla á framleiðslu og notkun rafmagnsbíla. Miklar framfarir hefðu orðið í framleiðlsu rafmótora og rafhlaðna og að í dag væru rafmagnsbílar fremri sprengimótorum að flestu, ef ekki öllu leyti.

Verandi forvitinn maður fór ég að rannsaka málið og datt niður á þessa síðu:

http://www.teslamotors.com/learn_more/faqs.php

Þetta er FAQ síða hjá fyrir tæki sem heitir Tesla Motors. Þeir framleiða rafmagnssportbíl (neibb....ekki oximoron!). Græjan er 4 sekúndur í hundraðið, kemst 400 km á hleðslunni og virðist vera ofursvöl græja. Og...hann kostar innan við 100.000 dollara. Strategían hjá þeim virðist vera að gera bílinn algengann hjá ríka fólkinu- fá umhverfismeðvitaða uppa til að skipta Porche-num út fyrir Teslu (Svona rafmagnsbíll myndi örugglega "get one laid" í henni Kaliforníu ,svo dæmi sé tekið). Afar snjallt.

Það sem ég er að velta fyrir mér er þet…

Menntakerfið byggir á úreltum og skaðlegum forsendum

Ákveðnar forsendur liggja til grundvallar í menntakerfinu okkar. Kerfið er í grófum dráttum svona:
Nemendum er skipt í hópa eftir aldri. Allir eru skulu dvelja á skólastofnun frá 6-16 ára. Þar skulu þeir læra samkvæmt gildandi aðalnámsskrá. Aðalnámsskráin er sett saman af sérfræðingum sem er gert að greina og ákveða hvað allir þurfa að læra svo að þeir séu tilbúnir í framhaldsnám og þátttöku í samfélaginu. Kennarar skulu svo gera sitt besta til að tryggja að allir nemendur tileinki sér sem mest af þeirri hæfni og þekkingu sem aðalnámsskráin segir til um. Það eiga sumsé allir að læra það sama. Frammistaða nemenda er vegin og metin frá upphafi með prófum og verkefnum sem eiga að segja til um hvernig þeim gengur.
Það er hægara sagt en gert að ná þeim markmiðum sem kerfið setur. Börnum er ekki eðlislægt að fylgja skipunum og sitja kyrr. Það þurfa þau samt að gera í skólanum, talsverðan hluta dags. Þau ráða engu um það hvað þau læra, hvenær, hvar, með hverjum eða hvernig (í flestum tilvik…

Lausn húsnæðisvandans: Lítil hús!

Mörg byggðarlög í landsbyggðunum eru í spennitreyju. Af ýmsum ástæðum er byggingarkostnaður þar hár (fjarlægð frá heildsölum í Reykjavík, skortur á iðnaðarmönnum o.fl.) og lágt fasteignaverð veldur því að útilokað er að selja eldri fasteign og kaupa sér nýja án þess að tapa á því stórfé. Sú eðlilega hringrás sem skapast þegar eldra fólk minnkar við sig til að fara í minna og hentugra húsnæði og rýmir þannig til fyrir barnafjölskyldum og yngra fólki er því rofin. Fólk fer beint út stóra húsinu sínu og á elliheimilið. Staðan er svo þannig í þeim landsbyggðum sem eru að vaxa (víðast vegna uppsveiflu í ferðaþjónustu) að stórvesen er að hýsa starfsfólk. Ungt fólk sem vill prófa að búa á þessum stöðum þarf annaðhvort að taka sénsinn á að kaupa sér einbýlishús sem það losnar svo tæpast við aftur, eða að leigja á háu verði, ef eitthvað leiguhúsnæði er þá í boði. 
Ég er með lausn á þessu. Hún er þessi:
Byggjum lítil og ódýr hús
Af hverju gerum við ráð fyrir að allir vilji búa í stóru húsi? Er…