Sunday, October 23, 2016

"...Og hvernig er svo að vera ekki á Facebook lengur?..."

Þessa spurningu hef ég fengið oft síðustu vikurnar og nokkrir hafa skorað á mig að skrifa um þetta. Eftir smá umhugsun ákvað ég að láta slag standa.

Ég tók sumsé þá ákvörðun í júlímánuði að hætta að nota Facebook. Ég hafði þá í talsverðan tíma haft miklar efasemdir um að notkun á þessum miðli væri sniðug fyrir mig, af ástæðum sem ég hef áður lýst.

Í stuttu máli er ég ákaflega sáttur við þessa ákvörðun og sakna Facebook ekki baun. Reyndar varð ég var við talsverð fráhvarfseinkenni fyrstu vikurnar, enda ávaninn að skruna í gegnum fréttaveituna ansi sterkur. En fráhvarseinkennin liðu hjá og hefur andleg líðan síðan verið mjög á uppleið. Mér finnst reynslan hingað til staðfesta efasemdir mínar um ágæti þessa miðils.

Mér finnst ég vera afslappaðari, glaðari, bjartsýnni og einbeittari heldur en áður. Mér finnst ég upplifa fleiri "vökustundir", þar sem ég er hér og nú. Ég er búinn að enduruppgötva ánægjuna í því að sitja í friði og ró og lesa dagblöð, sem ég var alveg hættur að gera, auk þess sem ég les fleiri bækur. Ég er búinn að enduruppgötva ánægjuna sem fylgir því að eiga alvöru einkalíf og ég upplifi meiri og innilegri gleði þegar ég hitti ættingja, vini og kunningja.

Ég mæli eindregið með því að láta Facebook eiga sig ef fólk hefur einhvern grun um að það sé að eyða of miklum tíma í þennan miðil. Ég held að þetta sé óttaleg djöflasýra sem fokkar meira í heilanum á okkur en við gerum okkur grein fyrir. Netheimurinn er furðulegur speglasalur sem þægilegt er að flýja inn í, en ég held að hann veiti óskaplega litla alvöru gleði. Alvöru gleðin er hér og nú - í kjötheiminum þar sem við getum horfst í augu, knúsast, spjallað, hlegið og myndað alvöru tengsl.

p.s. Það er svo auðvitað dásamlega írónískt að sennilega mun enginn lesa þennan pistil, því ég get ekki deilt honum á Facebook. Mér er samt eiginlega svolítið mikið sama...

Tuesday, August 02, 2016

Ég hætti á Facebook af því að...

kasjúal krakknotkun er ekki málið fyrir krakkfíkla

https://sigginobb.blogspot.is/2015/12/samfelagsmilar-og-hugarro.html

Mér finnst það sem ég fæ út úr notkun Facebook einfaldlega ekki vega upp á móti tímanum og hugarrónni sem ég fórna á móti. Facebook er snilldarlega hönnuð maskína sem nýtir sér veikleika okkar og óöryggi til að gera okkur háð sér, safna um okkur upplýsingum sem svo eru nýttar til að selja okkur hluti og hugmyndir.

Facebook vinnur líkt beinlínis gegn þeim andlega þroska sem ég sífellt að baksa við að auka. Ég iðka hugleiðslu og reyni stöðugt að auka færni mína í að lifa í núinu. Facebook er hins vegar einn risastór baksýnisspegill...sem bæði fegrar og skekkir myndina.

Facebook vill sannfæra þig um að þú lifir á einhverri tímalínu og að lífið sé vegferð frá einum tímapunkti til annars. Sú er hins vegar ekki raunin. Lífið er NÚNA, NÚNA, NÚNA og aðeins NÚNA. Fortíð og framtíð eru bara segulstormar í hausnum á okkur. Því meiri tími sem fer í að rifja upp fortíð og pæla í framtíðinni, því líklegra er að maður upplifi depurð og kvíða. Sú veruleikaskynjun að lífið sé eitthvað annað en líðandi stund er stærsti harmleikur mannskepnunnar og ég held að Facebook ýti undir þessa hugsanavillu.

Ergo: Fokk Facebook

Monday, April 11, 2016

Lausn húsnæðisvandans: Lítil hús!

46 fermetra smáhýsi


Mörg byggðarlög í landsbyggðunum eru í spennitreyju. Af ýmsum ástæðum er byggingarkostnaður þar hár (fjarlægð frá heildsölum í Reykjavík, skortur á iðnaðarmönnum o.fl.) og lágt fasteignaverð veldur því að útilokað er að selja eldri fasteign og kaupa sér nýja án þess að tapa á því stórfé. Sú eðlilega hringrás sem skapast þegar eldra fólk minnkar við sig til að fara í minna og hentugra húsnæði og rýmir þannig til fyrir barnafjölskyldum og yngra fólki er því rofin. Fólk fer beint út stóra húsinu sínu og á elliheimilið. Staðan er svo þannig í þeim landsbyggðum sem eru að vaxa (víðast vegna uppsveiflu í ferðaþjónustu) að stórvesen er að hýsa starfsfólk. Ungt fólk sem vill prófa að búa á þessum stöðum þarf annaðhvort að taka sénsinn á að kaupa sér einbýlishús sem það losnar svo tæpast við aftur, eða að leigja á háu verði, ef eitthvað leiguhúsnæði er þá í boði. 

Ég er með lausn á þessu. Hún er þessi:

Byggjum lítil og ódýr hús

Af hverju gerum við ráð fyrir að allir vilji búa í stóru húsi? Er ekki bara fullt af fólki sem væri alveg til í að búa í litlu og krúttlegu húsi sem er passlega stórt? Er ekki fullt af einstæðingum og pörum sem væri alveg til í að búa í 40 fermetra húsi, bæði ungt fólk sem er hefja búskap, eldra fólk sem vill losna við stóra húsið sitt og einstæðingar og minimalistar á öllum aldri sem vilja frekar lifa lífinu en að borga af svimandi háu og verðtryggðu fasteignaláni? 

Ég er sannfærður um að það mætti hanna hús af þessu tagi sem myndu kosta undir 8 milljónum, uppsett og fullbúin. Ef þú prófar að gúgla orðin "tiny house", þá blasir við að víða um heim er mikill áhugi á lausnum af þessu tagi. Það þarf því ekki að finna upp hjólið..eða í þessu tilviki...húsið. Það er magnað hvað er hægt að gera flotta hluti þótt fermetrafjöldinn sé lítill. 

Ég hef annað slagið rekist á umfjöllun um lítil hús hér á landi, en aldrei neinar umræður um að í þeim gætu falist alvöru tækifæri. Ég held hins vegar að ef skipulagðar væru lóðir fyrir svona hús og verktakar tækju sig til og færu að bjóða fólki híbýli af þessu tagi, þá yrði bullandi eftirspurn. Það yrði þá ekki óyfirstíganlegt fyrir ungt fólk að komast í eigið húsnæði og eldra fólk sem vildi minnka við sig gæti gert það án þess að tapa stórfé. 

Þessi hús mætti jafnvel hanna þannig að það væri hægt að hífa þau upp á vörubílspall og flytja þau. Þar með væri fjáhagslega áhættan við að prófa að búa í landsbyggðarþorpi úr sögunni (og áður en einhver fer að röfla...nei, ég er ekki að leggja til að búa til einhverja "trailer park". Svona hús geta verið alveg jafn vönduð og stærri hús. Þau eru bara miklu minni og því miklu ódýrari. Og auðvitað gætu smáhýsi alveg verið góð hugmynd í höfuðborginni líka, þótt smáíbúðir væru kannski meira málið þar af landrýmis og samgönguástæðum.)

Smáhýsi geta líka verið umhverfisvæn og hagkvæm í rekstri, sem er bara jákvætt. Þeir sem búa í smáhýsum geta svo eytt peningunum sínum í eitthvað annað en botnlausa hít húsnæðislána og því notið lífsins betur, auk þess sem meiri peningar fara þá út í nærsamfélagið í stað þess að renna til íbúðalánasjóðs. 

Smáhýsi gætu einnig unnið gegn efnishyggju, því ef húsið þitt er pínulítið, þá þarftu að hugsa þig vel um áður en þú kaupir eitthvað drasl og tilhneygingin verður þá að kaupa fyrst og fremst það sem þig raunverulega vantar. Þetta gæti því verið mikilvægt skref í átt að sjálfbærari lífsháttum.