Andinn í lampanum

Póstmódernísk angist

2012-02-03T18:37:00.000Z

Afsakið uppskrúfaða fyrirsögn. Ég hef verið að velta þessum skrítnu tímum fyrir mér. Veruleikinn sem flestir upplifa verður brotakenndari með hverjum deginum. Hjá mörgum er stafræn örvun nánast stöðug. Ef menn eru ekki tengdir við netið, þá er sjónvarpið í gangi. Ef ekki sjónvarpið, þá útvarpið. Allan daginn upplifum við ólíkar túlkanir og útgáfur af veruleikanum. Sterk öfl hafa hagsmuna gæta í því að við trúum þeirra útgáfu af honum og kaupum í kjölfarið þeirra lausn. Við búum við alvarlegt offramboð af veruleikum. Og framboðið er sífellt að aukast. Einu sinni var það takmarkað við samskipti okkar og samræður við annað fólk. Svo komu bækur og blöð, útvarp, sjónvarp og loks netið. Netið varð svo þráðlaust og færanlegt og félagsvefir ruddu sér til rúms og hafa á skömmum tíma orðið óaðskiljanlegur hluti af lífi margra. Og veruleikaframboðið eykst stöðugt. Nú fáum ekki veruleikann bara frá fréttamönnum, skáldum og skríbentum. Við fáum hann úr mörg þúsund áttum: Á facebook, twitter og bloggsíðum.

Því miður held ég að þetta mikla framboð á veruleika sé ekki að gera okkur að hamingjusamari manneskjum. Það er sífellt erfiðara að gera sér grein fyrir því hvaða veruleiki á við rök að styðjast: Hvað er rétt og hvað er rangt. Heilabúið í manni fer á yfirsnúning við að reyna að móta sér skoðanir, fylgjast með umræðu, rannsóknum, fréttum....Og við erum húkkd á þessu. Það er eiginlega ekki valkostur að aftengjast og vera ekki með.

Ágætt dæmi sem ég hef upplifað á sjálfum mér eru hreyfing og næring. Ég hef áhuga á því að halda mér í formi og hef því verið duglegur að lesa mér til á þessum sviðum. Þar er hins vegar ekki auðvelt að finna svör. Ótal aðilar þykjast hafa höndlað sannleikann. Flestir vísa í rannsóknir máli sínu til stuðnings. Það er mjög erfitt fyrir leikmann að átta sig á því hvað snýr upp og hvað snýr niður. Maður þyrfti að fara í það fúlltæm að lesa sér til ef maður ætlaði að finna út úr þessu og það myndi sennilega varla duga til. Niðurstaðan verður sú að maður er kolringlaður í þessu og á erfitt með að ákveða hvað maður á að láta ofan í sig og gera til að halda sér í formi.

Og hreyfing og næring eru tilfölulega einföld mál miðað við margt annað sem maður hefur verið að spá í, svo sem pólitík, efnahagsmál, trúmál o.fl. Við höfum aðgang að meiri upplýsingum og skoðunum á því hvernig best er að lifa heldur en nokkru sinni fyrr og samt hefur aldrei verið eins erfitt að ákveða hvernig maður á að lifa. Möguleikarnir eru endalausir. Sjónarhornin eru svo mörg að mann svimar. Og vandamálið er enn verra ef maður er víðsýnn og opinn. Þetta er svolítið eins og að koma í verslun þar sem úrvalið er yfirgengilega mikið. Góður vinur minn eigraði til dæmis um í Mall of America í heilan dag og endaði svo á því að kaupa eina te-síu. Hættan er sú að valmöguleikarnir verði svo yfirþyrmandi að maður gefist upp á því að velja og endi hálf lamaður.

Ég ætla ekki að halda því fram að ég kunni lausnirnar á þessu. Mig rennur þó í grun um að það sem ég nefndi í síðasta pistli geti verið mikilvægt. Eftirfarandi leiðir gætu verið vænlegar til að díla við póstmóderníska angist:

1. Vera eins VIRKUR og mögulegt er. GERA meira, hugsa minna
2. Takmarka notkun á stafrænum miðlum. Skammta sér tíma daglega í net og sjónvarp.
3. Finna sér álitsgjafa/vísindamann/hugsuð sem maður treystir til að forvinna fyrir sig. Ég tek t.d. mikið mark á ákveðnum kvikmyndagagnrýnendum og er líklegri til að horfa það sem þeir gefa toppdóma. Maður getur gert það sama með margt annað. Ég er ekki að segja að maður eigi að slökkva á gagnrýninni hugsun eða að hætta að lesa sér til sjálfur, en það getur sparað mikinn tíma að finna einhvern fagnörd sem nennir að liggja yfir hlutunum og fylgja svo bara ráðleggingum viðkomandi.
4. Ekki gleyma að hreinsa hugann annað slagið. Til erum ýmsar leiðir til þess arna, en engin öflugri en hugleiðsla.

The long dark tea-time of the soul

2012-01-15T09:39:00.001Z

Voðalega getur janúar verið þungur mánuður. Það leggst yfir mann einhver doði- vonleysi- sem erfitt getur verið að hrista af sér. Tilgangsleysið blasir skýrar við en á miðju sumri. Ég held að þetta sé sá tími ársins sem réttast er að stilla væntingum í hóf og muna að bygging Rómar var ekki dagsverk. Tilhneigingin er hins vegar sú að setja sér metnaðarfull markmið í upphafi nýs árs- reyna að skrifa næsta kafla í þessari meintu lífssögu. Rýna í sprungurnar og munda kittíspaðann.

Ég er að verða sífellt meira afhuga markmiðssetningu af þessu tagi. Er ekki frá því að það sé bara skynsamlegra að reyna að átta sig á því hvað gefur ÞESSUM degi tilgang og muna að það er ekki nokkur leið að lifa meira en einn dag í einu. Og reyndar bara eitt augnablik í einu, ef út í það er farið. Það er hinn stóri sannleikur þegar öllu er á botninn hvolft. Tíminn er tálsýn. Lífið er ekki saga eða vegferð. Lífið er augnablik. Hljómar kannski klisjukennt, en allar pælingar um tilgang eru í raun óþarfar ef maður áttar sig á þessu. Þetta er þó hægara sagt en gjört, eins og maður rekur sig ítrekað á. Hausinn á manni er oftast upptekinn við að greina fortíðina, spá í framtíðina, eða eitthvað sem maður hefur enga stjórn á, svo sem daglegar fréttir af heimsku mannanna.

Ég held að besta móteitrið við þessari tilhneigingu sé að vera nógu fjandi virkur. GERA eitthvað! Vera MEÐ! Nota sköpunargáfuna. Hreyfa sig. Hlæja. Lesa almennilegar bækur. Horfa á almennilegar kvikmyndir. Hlusta á almennilega tónlist. Ef ég ætti að semja um þetta rapptexta þá væri hann svona:

Fuck rumination!
Fuck hesitation!
The real enemies of satisfaction
That limit traction
and create factions
in your mind
and limit real action
so you freeze to death
on your fucking couch
while fictional people
scream and shout
on the screen between you
and actual life
where the scents are real
and the fruit is ripe
where you really feel
love, sing and strive
So get off your ass
do ANYTHING
try EVERYTHING
'cause all too soon
you will be nothing
So flex your muscles, seize the day
suck the marrow, have your say
and make damn sure you live your life

Make motherfuckin' sure you LIVE your life....

(p.s: Bið forláts á því að þessi textasmíð skuli vera á ensku. Er að æfa Red Hot Chili Peppers prógramm, þannig að það vella sjálfkrafa upp í hugann engilsaxneskir rappfrasar)

Nú árið er liðið

2011-12-29T10:32:00.000Z

Enn eitt árið er liðið og kemur aldrei aftur.

Fyrir heiminn var þetta ár ekki beinlínis ár uppgangs og framfara, að minnsta kosti ekki ef maður skoðar umfjöllun fjölmiðla. Efnahagskreppur, ofbeldi, ofeldi, hungursneyð, náttúruhamfarir, slys...Maður fær það ekki beint á tilfinninguna að maður lifi í besta heimi mögulegra heima.

En þetta er ekki allt ómögulegt. Ég er til dæmis ekki frá því að sífellt fleiri séu að vakna til vitundar um nauðsyn þess að gera alvöru breytingar á efnahags-, fjármála- og stjórnkerfum heimsins. Það er þung undiralda í gangi, svo að ég noti þreytta klisju. Það eru sífellt fleiri að átta sig á því að endalaus hagvöxtur á plánetu með takmörkuð náttúrugæði er dæmi sem gengur ekki upp. Að hagvöxtur knúinn af neyslu og fjármálavafstri sé galið konsept. Ég er ekki viss um að þessi undiralda verði nú stöðvuð án þess að við sjáum alvöru breytingar á áðurnefndum kerfum. En ég gæti auðvitað haft rangt fyrir mér. Það kemur oft fyrir.

Talandi um það, þá veit ég ekki alveg hvað mér á að finnast um þetta ár þegar ég hugsa um sjálfan mig. Mér fannst árið í þyngri kantinum. Ég veit ekki hvort ég náði því að vaxa sem manneskja á þessu ári. Veit ekki hvort ég lagði eitthvað af mörkum sem munar um. Ég er reyndar alveg búinn að gefa þá væntingu upp á bátinn að auknum aldri fylgi aukin viska. Mér finnst ég skilja sífellt minna í því hvernig heimurinn virkar og hvað knýr mannskepnuna áfram. Ég er sífellt meðvitaðari um það hvað ég skil lítið, um þann hafsjó af fróðleik sem ég mun aldrei sigla, um staðina sem ég mun aldrei sjá. En kannski er það einhverskonar viska að átta sig á eigin fávisku og takmörkunum.

Þessar glötuðu vonir um visku eru hins vegar að sannfæra mig endanlega um mikilvægi fegurðar í öllum myndum. Fegurð fólksins í kringum okkur, fegurð fjallanna, fegurð bókmenna og lista. Mig langar að drekka í mig sem mest af þessari fegurð. Það er eiginlega það eina sem ég er viss um að er ekki tímasóun. Og þegar grannt er skoðað er þessa fegurð að finna víða. Trikkið er að vera nægilega vakandi til að sjá hana og skynja.

Ég ætla því að gera næsta ár að ári fegurðar. Finna nýtt jafnvægi. Vera góður við þá sem eru í kringum mig og taka þeim eins og þeir eru. Vinna verkefni sem ég veit að skipta máli. Lesa meira af góðum bókum og sjá meira af góðum bíómyndum. Vera aflsappaðari og meira vakandi. Reyna að gera minn heim að besta heimi mögulegra heima.

Ég ætla stefna að því að um næstu áramót geti ég sagt að ég hafi verið hamingjusamur á liðnu ári. Að ég hafi vaxið. Að ég hafi gert eitthvað sem skiptir máli.

Ég óska öllum sem þetta lesa velfarnaðar og gleði á næsta ári.

The times, they are-a changing

2011-12-17T11:54:00.001Z

Jæja...

Mér finnst kominn tími á samhengislaust blogg þar sem blandast saman sjálfmiðaðar fréttir og random röfl um hvaðeina sem mér flýgur í hug. Spennið beltin.

Framundan eru stórar breytingar í tengslum við vinnu. Ég er að fara í ársleyfi frá Fjarðaáli eftir rúmlega sex ára dvöl. Ég ætla að reyna fyrir mér í sjálfstæðum rekstri sem mun aðallega snúast um mitt eigið heilabú. Ég ætla sumsé í ráðgjafabransann, a.m.k. næsta árið. Fyrir þessu eru allnokkrar ástæður, en kannski fyrst og fremst þörf fyrir tilbreytingu. Ég hef ekki gert neitt jafn lengi og að vinna hjá Alcoa og það er kominn tími á upplit. Þetta verður samt örugglega mjög skrítið, enda á ég fullt af góðum vinum hjá Alcoa og hef lagt lif og sál í þessa vinnu í ansi mörg ár. Það er þó ekki svo að ég muni slíta tengslin alveg, því ég mun að öllum líkindum eyða talsverðum tíma í verkefni fyrir Alcoa. Verð samt talsvert feginn að þurfa ekki að keyra yfir Oddsskarð á hverjum degi. Mér reiknast gróflega til að ég hafi keyrt 1320 sinnum yfir skarðið og tilbaka á þessum tíma. Úff.

Tilhlökkunin er talsverð, en þetta er auðvitað ekki áhyggjulaust. Þegar maður vinnur sjálfstætt þá stendur þetta augljóslega allt og fellur með manni sjálfum. En það verður virkilega gaman að prófa þetta og sjá hvernig gengur.

Ég vona að þetta verði skref í þá átt að bæta jafnvægi vinnu og einkalífs hjá familíunni, en það er ekkert grín að reka heimili með sómasamlegum hætti þegar báðar fyrirvinnurnar vinna krefjandi störf í 40 kílómetra fjarlægð, hinumegin við hæsta fjallveg landsins. Ég hyggst því taka til hendinni í heimilishaldi samhliða ráðgjafavinnu og brillera í þvottum, eldamennsku og uppeldi barns og unglings. Ég vona líka að ég muni hafa meira svigrúm til að halda mér í almennilegu formi, en mér finnst alls ekki hafa verið nógur tími til þess arna síðustu misseri.

-------------------------------------

Ég hef enn ekkert lesið af jólabókum ársins, en hef rökstuddan grun um að ég muni fá a.m.k tvær þeirra í jólagjöf. Ég er spenntur fyrir Arnaldi, en mér finnst það verða ómissandi hluti af jólahaldinu að lesa nýjustu bókina eftir hann. Kannski plebbismi, en mér er nákvæmlega sama. Annars er að koma út mikið af bókum sem mig langar að lesa: Endurminningar Sigurðar Pálssonar, ný bók Ólafs Jóhanns Ólafssonar, Steinunn Sigurðardóttir, Guðmundur Andri, Hallgrímur Helga o.fl. o.fl. Fullt af flottum bókum sem maður þarf nauðsynlega að nálgast. Vona að bókasafnið eigi eitthvað bödget í innkaup á árinu!

Ég er annars búinn að vera grauta í ýmsum bókmenntum síðustu vikur og mánuði. Ég er svolítið búinn að lesa af trúleysingjabókmenntum, og ber þar hæst Christopher nokkurn Hitchens. Hann skrifaði bók sem heitir "God is not great", sem er frábær lesning. Ég núna að lesa "The moral landscape" eftir Sam Harris, sem er líka klár gaur. Það er auðvelt fyrir okkur á litla Íslandi, þar sem trúarbrögð hafa glatað ítökum sínum að miklu leyti, að gleyma því hverskonar ógnarafl trúarbrögðin eru um víða veröld og í raun einhver stærsta ógnin við framtíð mannkyns.

Stærsta breytingin á lestrarvenjum mínum tengjast litlu tæki sem ég eignaðist fyrr í haust. Græjan sú heitir Kindle og er mikið dásemdartæki frá Amazon (fyrirtækinu...ekki ánni). Það er ljóst að Kindillinn á eftir að spara manni stórfé í bókakaupum, auk þess að spara mikið hillupláss. Það er líka fjandi þægilegt að geta haft heilt bókasafn með sér í fríið. Mæli eindregið með Kindlinum!

--------------------------------

Hvað mússík varðar, þá hef ég óvenjulítið hlustað á tónlist í haust. Hlustaði þó mikið á nýja plötu Opeth, "Heritage". Frábær plata sem ég mæli eindregið með fyrir alla rokk- og proggnörda.

Urð hefur legið í láginni í allt haust. Meðlimir hafa verið uppteknir í ýmsum verkefnum. Orri tók þátt í rokkshowi Brján (og ég reyndar líka...söng þrjú lög eða svo), Jón Hafliði datt í Bítla og Stones show og Álbandið var með í jólalagakeppni Geðhjálpar, svo eitthvað sé nefnt. Við stefnum hins vegar á upprisu á nýju ári og verður þá fyrst á dagskrá að klára plötuna. Annað verkefni sem er svo á teikniborðinu er að æfa prógramm með lögum Red Hot Chilipeppers í félagi við góða menn. Það verður stuð!

Offituvandinn- hvað er til ráða?

2011-11-05T14:14:00.000Z

Ég er búinn að vera mjög hugsi síðustu vikuna í kjölfar frétta af því að við séum orðin næst feitasta þjóðin á vesturlöndum. Mér finnst þetta hreinlega mjög sláandi frétt og raunar finnst mér merkilegt hvað lítið hefur verið skrifað um þetta.

Þetta er skandall. Þjóðarskömm.

En fyrst og fremst er þetta sorglegt. Við erum algerlega að klikka á því að huga að eigin heilsu og barnanna okkar. Við liggjum í sófunum okkar, innan um allt draslið sem við erum búin að safna í kringum okkur með botnlausri vinnu og skuldsetningu, störum á flöktandi skjái og jórtrum sælgæti og annan óþverra og hellum í okkur ropvatni.

Og fitnum....fitnum.....FITNUM!

Andleg og líkamleg heilsa eru einfaldlega ekki ofarlega á forgangslista Íslendinga. Og við munum ekki ná neinum tökum á þessu fyrr en það breytist. Við munum halda áfram að slá ný met í neyslu geð- og, blóðþrýstingslyfja, offitu og sjálfsskapaðri eymd. Við munum sjá sykursýki, hjartasjúkdóma og krabbamein verða algengari og algengari og ef fer fram sem horfir mun meðallífaldur fara lækkandi, auk þess sem elliárin verða hörmuleg fyrir flesta. Kostnaðurinn af þessu mun sliga okkur fjárhagslega. Heilbrigðisstarfsmenn þurfa ekki að kvíða atvinnuleysi.

Þetta er ekkert grín. Staðan er að versna hratt og við höfum engan tíma að missa í því að gera eitthvað í þessu. En hvað? Hvað í ósköpunum er hægt að gera? Byrjum á að skoða hvaða þekkingu þarf að koma á framfæri og hvaða hugarfar þarf að byggja upp:

Heilsa þarf að verða forgangsatriði. Við erum í raun að tala um grunnatriði úr viðhalds- og áreiðanleikafræðum. Ef þú ferð með bílinn reglulega í smurningu og tékk, þá dugar hann lengur. Þú endar síður einhversstaðar í vegkantinum, klórandi þér í kollinum yfir vélarvana bíl. Við þurfum að koma þessu prinsippi betur til skila. Ef þú viðheldur líkamanum ekki með réttu eldsneyti og viðhaldi (hreyfingu og hvíld), þá mun hann mjög líklega bila eða endast skemur. Það er ekki skynsamleg strategía að ætla bara að treysta á að læknirinn þinn reddi þessu þegar allt er komið í óefni. Þetta skilja flestir þegar kemur að bílunum þeirra, en klikka gersamlega á þessu gagnvart eigin líkama.
Offita þarf að verða túlkuð sem skýrt viðvörunarmerki um að aðgerða sé þörf. Það þarf að byggja upp þekkingu fólks á því hvað telst vera eðlilegt holdarfar og það hugarfar að þegar þyngd fer yfir ákveðin mörk þá kalli það á action plan í mataræði og hreyfingu. Til þess að þetta sé hægt þarf maður að vita hver kjörþyngdin er og fylgjast svo grannt með líkamsástandi. BMI er hægt að nota til viðmiðunar, en vandamálið við þann stuðul er að hann tekur ekki mið af líkamsbyggingu eða vöðvamassa.
Það þarf með skýrum hætti að koma grunnprinsippum næringarfræði til skila, en það virðist vera algerlega að klikka. Lögmálið er þetta: EF ÞÚ BORÐAR FLEIRI HITAEININGAR EN ÞÚ BRENNIR, ÞÁ FITNAR ÞÚ. Það er því í öllum tilvikum hægt að ná tökum á offitu með því að reikna út kaloríubrennslu, kynna sér orkuinnihald matvæla og borða svo minna en maður brennir. Þetta þarf hins vegar að kenna fólki og útskýra þetta tæpitungulaust og á mannamáli. Það er engin leið í kringum þetta prinsipp og allir "kúrar" sem byggja á einhverju öðru eru á villigötum.
Það þarf að koma því skýrt á framfæri hvað er matur og hvað er óþverri. Í stuttu máli er matur það sem mannskepnan hefur þróast til að nýta sér sem eldsneyti, fyrst og fremst kjöt, fiskur, egg, grænmeti, ávextir, hnetur og rætur. Öll önnur matvæli þarf að umgangast af varúð og sem undantekningu frá reglunni um að borða alvöru mat. Ef fólk borðar alvöru mat þá þarf einbeittan vilja til að fitna.
Það þarf að koma grunvallaratriðum í viðhaldi og uppbyggingu vöðvamassa betur á framfæri. Það þarf að viðhalda vöðvamassa til að halda toppheilsu. Til þess að viðhalda vöðvamassa þarf að setja talsvert álag á vöðvana. Vöðvarnir bregðast við álaginu með því að styrkjast. Ef þetta er ekki gert, rýrnar vöðvamassi jafnt og þétt. Við verðum aumari, slappari, meiðum okkur frekar, verðum útsettari fyrir beinþynningu og ýmiskonar óáran. Það er engin leið í kringum þetta lögmál. Valkostirnir eru tveir: a) Styrktaræfingar b) Hrörnun. Þetta þarf að segja fólki á mannamáli og benda svo á leiðir til að gera sinna þessu lífsnauðsynlega líkamlega viðhaldi.
Það þarfa að púsla þessari þekkingu saman í aðgengileg prógrömm sem hjálpa fólki að ná tökum á heilsunni. Slík prógrömm þurfa miða að því að byggja smátt og smátt upp hollari venjur. Út með kúrana! Það þarf lífstílsbreytingu. Það er VENJA að borða hollt og það er VENJA að hreyfa sig. Sú nálgun að taka sig á og þvinga sig til að borða hollt og hreyfa sig, þvert gegn eigin vilja, virkar því miður afskaplega illa. Það þarf að gera þetta á löngum tíma, með því að byggja smátt og smátt upp réttu venjurnar. Ekki reyna að gerbreyta öllu á sama tíma heldur taka smá skref. Tillaga: Hætta að borða nammi og fá sér 15 mínútna labbitúr á dag. Mjór er mikils vísir!

Það er svo auðvitað stór spurning hver ætti að taka það að sér að koma þessari þekkingu á framfæri. Mér finnst samt borðleggjandi að stjórnvöld þurfi að vera leiðandi aðili. Lýðheilsustofnun, heilbrigðiskerfið og menntakerfið þurfa að taka höndum saman um að gera eitthvað í þessu. Það á að vera alvöru fræðsla um þetta á öllum skólastigum. Maturinn í skólanum á að vera hollur og næringarríkur. Hver einasta heimsókn til heimilislæknis (eða jafnvel hvaða læknis sem er) getur verið tækifæri til að ræða líkamsástand. Það ætti að skylda lækna til þess að gera athugasemdir við líkamsástand og segja fólki tæpitungulaust að gera eitthvað í því, ellegar taka afleiðingunum. Það ætti að búa til nýtt vottunarkerfi fyrir heilsuráðgjafa sem hefðu það hlutverk að veita fólki persónulega ráðgjöf og aðstoð við að ná tökum á líkamsástandi og sú þjónusta ætti að vera niðurgreidd. Aðgerðir af þessu tagi myndu margborga sig þegar til lengri tíma er litið.

Mörlendingar

2011-10-29T09:43:00.000Z

Samkvæmt nýlegum fréttum munu Íslendingar vera orðnir feitasta þjóð á vesturlöndum á eftir hinum þéttvöxnu Bandaríkjamönnum. Bra....vó. Vel gert. Það þurfti að sporðrenna mörgum hamborgurum, súkkulaðistykkjum og pizzusneiðum til að ná þessum árangri og ég veit að það var ekki auðvelt. Til hamingju Ísland. Nú getum við farið að kalla okkur Mörlendinga með stolti.

Ef við leggjum okkur virkilega fram um jólin þá er ég viss um að við getum þokast a.m.k. einu beltisgati nær fyrsta sætinu. Ég ætla að útskýra í stuttu máli hvað við þurfum að gera til að ná fyrsta sætinu, svona ef einhver skyldi ekki vera að fatta hvað þarf til. Við þurfum nefnilega að hafa alla með á nótunum. Því fleiri sem skilja næringarfræðina á bak við árangur Íslendinga, því meiri líkur á að við náum að hrifsa fyrsta sætið!

Í fyrsta lagi þurfa allir að skilja grunnkonsept orkubúskapar líkamans. Magn líkamsfitu snýnst nefnilega algerlega um orkubúskap. Maður þarf einfaldlega að borða fleiri kaloríur en maður brennir og þá fitnar maður. It's like magic! En hvernig veit maður að maður er að borða nóg? Jú, ef þú ert stöðugt að verða þyngri og ólögulegri, þá ertu sennilega á réttri braut. Ef ekkert er að gerst hjá þér, þá gætir þú t.d. prófað þetta:

a) Reiknaðu út hvað þú brennir mörgum kaloríum (það eru ótal síður á netinu sem bjóða upp á þetta, t.d. www.caloriecount.com )
b) Fylgstu svo með því hvað þú borðar margar kaloríur yfir daginn, nokkra daga í röð. Skráðu allt niður og reiknaðu út kaloríufjölda (það er einnig auðvelt að finna upplýsingar um kaloríuinnihald á netinu, t.d. á ofangreindri vefsíðu, auk þess sem umbúðir gefa oft upp kaloríuinnihald). Athugaðu að það er best að vigta ofan í sig matinn á meðan á þessari rannsókn stendur.

Svo er þetta einfalt reikningsdæmi. Ef þú ert að borða FÆRRI kaloríur en þú brennir (God forbid!). Þá ertu að grennast! Þetta er það sem við viljum forðast eftir fremsta megni.

Þetta er í raun allt sem maður þarf að vita ef maður vill þyngjast, en það er líka fleira sem getur hjálpað til:

a) Passaðu þig á því að hreyfa þig sem minnst. Öll hreyfing veldur nefnilega brennslu á kaloríum. Þú þarft því bara að éta meira til að vinna upp mismuninn (sem getur reyndar verið gaman, en hafðu í huga að við erum að stefna að því að þyngjast sem hraðast! Slepptu því hreyfingunni og éttu eins og þú getur í þig látið). Passaðu þig sérstaklega á lyftingum og styrktaræfingum. Þær byggja nefnilega upp vöðva, versta óvin þeirra sem eru af einhverri alvöru að vinna í að fita sig.

b) Borðaðu sem mest af sykri. Sykur er algerlega laus við öll næringarefni, en gefur mikið magn af bragðgóðum kaloríum. Það góða við sykurinn er líka að hann fokkar sífellt upp í þér blóðsykurjafnvæginu, þannig að maður fyllist reglulega stjórnlausu hungri og getur þá troðið enn meira í andlitið á sér! Það er mikið af sykri í gosi, nammi, kökum og öllu því okkur finnst best, þannig að þetta er borðleggjandi. (Athugaðu að sykur er kallaður ýmsum nöfnum á umbúðum ( http://www.fitsugar.com/Other-Names-Sugar-Appear-Labels-810571 ). Það er því alger óþafi að forðast vöru bara af því að það er "agavesíróp" í henni. Hún er alveg jafn fitandi fyrir það!)

c) Boðaðu sem mest af kornvörum. Þær innihalda ýmiskonar skemmtileg efni sem hindra frásog næringarefna og dúndra upp blóðsykrinum. Gott stöff!

d) Boðaðu sem mest af fituríku snakki, svo sem kartöfluflögum. Ómissandi vopn í baráttunni við þyngdartapið.

En það er líka gott að vita hvað maður á að forðast. Það er nú einfalt. Þú þarft að forðast eins og heitan eldinn að borða náttúruleg matvæli sem mannslíkaminn þróaðist til að blómstra á. T.d. kjöt, fisk, grænmeti, rótargrænmeti, fitu, egg og ávexti. Passaðu þig sérstaklega á próteini. Ef þú forðast prótein sem mest, þá taparðu miklu meira af vöðvamassa, sem flýtir aftur fyrir því að þú fitnar!

Ókey...Ég held að ég sé búinn að útskýra nóg til að þú getir lokað þessari síðu og komið þér að verki. Þetta ER ekki flókið. Ef við höldum í sameiningu vel á spöðunum (eða göfflunum, öllu heldur), þá getum við í sameiningu náð því markmiði að verða feitasta þjóð í heimi. Við getum þetta! Við verðum hins vegar að trúa því að við getum fitnað. Þetta snýst nefnilega að miklu leyti um hugarfar.

Ísland! Best í heimi!

Rokk og ról

2011-10-23T10:17:00.001Z

Á fimmtudag og föstudag spilaði ég í gítarveislu Bjössa Thor í Salnum í Kópavogi. Það var ekkert leiðinlegt. Ónei.

Fjörið byrjaði strax á þriðjudagskvöld þegar ég lenti í borginni. Ég fór beint á æfingu heim til Bjössa þar sem við renndum í lögin og fengum kaflaskiptingar á hreint. Þar komst ég að því (mér til talsverðrar skelfingar) að ég átti að taka sóló í bæði Hokus Pokus og Paranoid. Ég hafði lifaði í þeirri trú að ég ætti bara að syngja og spila rythmagítar. Og ekki nóg með að ég ætti að taka sóló, því í Paranoid áttu Guðmundur Pétursson og Þórður Árnason að vera með líka og við áttum að skiptast á sólóum. Ég er ekki frá því að það hafi aðeins losnað um hringvöðva við þessar fregnir.

Á miðvikudaginn var svo æfing í Salnum. Þar hitti ég undirleikarana, þá Jóhann Hjörleifsson og Jón Rafnsson. Algerir toppklassaspilarar og hrikalega næs gaurar. Við renndum í lögin og það gekk bara alveg bærilega. Á fimmtudeginum var svo soundtékk og eftir það var allt klárt fyrir kvöldið.

Stemningin baksviðs var mjög skemmtileg, en ekki laust við að smá spenna væri í loftinu. Það er ljóst að flestir losna aldrei alveg við sviðsskrekk, jafnvel eftir áratuga upptroðslur og fáranlega hæfileika. Það var smá huggun harmi gegn. Annars var mikið spjallað og grínast og ófáar rokksögur flugu milli manna. Allir þessir gaurar virkuðu ferlega fínir. Engir stjörnustælar í gangi. Robin Nolan hélt sig reyndar svolítið út af fyrir sig. Sat bara inni í búningsherbergi og hitaði upp. Greinilega alger pró.

Jón Hilmar átti síðasta lag fyrir hlé. Hann spilaði lagið Cliffs of Dover, sem er epískt gítarhetjulag. Sennilega mest krefjandi lag kvöldsins og Jón Hilmar negldi það með stæl. Ég sá og heyrði á hinum gítarhetjunum að þeir voru impóneraðir.

Ég var nánast síðast í prógramminu, með þriðja- og næstsíðasta lag. Ég var með verulegan fiðring í maganum þegar ég fór inn á svið. Hokus Pokus er ekki besta lagið til að syngja "kaldur". Það gekk samt fínt, þótt reyndar hafi einn kafli klúðrast aðeins. Svo varð smá misskilningur í lokin og við hættum einum kafla of snemma. Það kom samt ekkert mjög að sök. Mér tókst að kreista út hæstu tónana og að klúðra mínum gítarpörtum ekki alveg. Paranoid gekk líka fínt og ég get ekki lýst því hvað það var klikkað móment að taka gítarsóló með Gumma Pé, Þórði Árna og Bjössa Thor. Ég leit út í sal og sá að tvær eldri konur héldu fyrir eyrun. Jess!

Ég fékk svo eitt lag í pásu á meðan Bjöggi Gísla spilaði "Sprengisand" með skyttunum þremur. Ég sturtaði í mig einum bjór og fór svo aftur á svið til að spila með í bússtandardnum "Stumble". Frábært kvöld og sennilega eftirminnilegasti afmælisdagur sem ég hef átt.

Seinna kvöldið var stressið aðeins minna. Reyndar voru komnar sirka 8 sjónvarpstökuvélar í salinn og fullt af auka ljósum. Við þurftum líka að mæta fyrr þetta kvöld til að mæta í smink! Mér þótti sérlega spaugilegt að það voru púðraðar á manni hendurnar.

Tónleikarnir gengu svo bara mjög vel og flutningur flestra laganna var orðinn slípaðari og áreynslulausari. Jón Hilmar lenti reyndar í því að fá blóðnasir í miðju lagi! Hversu mikið rokk er það?! Hann shreddaði svo svakalega að hann fékk blóðnasir! Honum tókst þrátt fyrir þetta að klára þetta hrikalega lag með stæl. Geri aðrir betur. Það var blóðblettur á gítarhálsinum sem ég vona að hann þvoi aldrei af. Það er líka spurning hvort að það tekst að ná blóðblettunum af sviðinu í Salnum. Ég vona ekki. Rokk og ról!

Minn flutningur gekk betur en kvöldið áður. Krádið var aðeins yngra og rokkþyrstara og Hokus Pokus féll vel í kramið. Gítarsólóin í Paranoid lengdust um helming og Gummi Pé mætti á svið með svartan eyeliner til heiðurs Ozzy Osborne. Hefði hugsanlega gert það sama ef ég væri ekki með svört gleraugu. Þórður Árna kom með '68 Les Paul á sviðið fyrir þetta lag. Þetta er með því skemmtilegra sem ég hef gert um dagana.

Ég er afar þakklátur Bjössa fyrir að fá að vera með í þessu. Bjössi er ekki bara frábær gítarleikari, heldur líka alveg svakalega fínn náungi. Gaman að fá að kynnast svona dásamlegu og litríku fólki.

Þessi reynsla hefur kennt mér tvennt:

a) Maður á aldrei að afskrifa hæfileika, sama hversu obskjúr þeir eru. Hvern hefði grunað að það ætti eftir að koma manni til góða að kunna að jóðla?

b) Maður á aldrei að láta undan ótta við að gera eitthvað (tjah...nema að það sér hreinlega hættulegt). Ef einhver býður manni að vera með í svonalöguðu, þá segir maður JÁ! Eða jafnvel HELL YEAH!

Andinn snýr aftur

2011-10-15T08:51:00.004Z

Eftir örstutta umhugsun hef ég ákveðið að byrja aftur að blogga á þessari síðu. Kollektífa bloggsíðan sem ég hef skrifað á síðustu mánuðina lognaðist eiginlega út af. Kannski af því að ég var farinn að skrifa megnið að innihaldinu (Humm....maður ætti kannski að taka þetta til sín og hætta þessari vitleysu? Eðaekki...)

Þessi fyrsta færsla verður sundurlaus grautur. You've been forwarned.

Fyrst smá frétt. Í næstu viku, á fimmtudag og föstudag nánar tiltekið, mun ég troða upp á höfuðborgarsvæðinu í fyrsta skipti. Ég mun spila með Birni Thoroddsen í Salnum í Kópavogi á tónleikum sem nefnast "Gítarveisla Bjössa Thor". Bjössi hefur haldið svona tónleika á hverju ári síðustu fimm árin eða svo og þeir verða sífellt vinsælli. Þarna verða gítarleikarar eins og Guðmundur Pétursson, Bjöggi Gísla, Þórður Árna og Robin Nolan. Og ÉG! WTF?

Þetta er þannig til komið að ég söng með Bjössa í sumar á Djasshátíð. Það kom til mjög óvænt. Það var lag á efnisskránni sem ég hélt í bríaríi fram að ég gæti sungið. Ég var tekinn á orðinu og kallaður upp til að "syngja" lagið, sem heitir "Hokus Pokus" og kemur úr smiðju hinnar hollensku hljómsveitar "Fokus". Bjössi var frekar ánægður með þetta og það varð úr að hann bað mig að koma suður og syngja þetta með honum aftur. Og ekki nóg með það, heldur fæ ég líka að syngja "Paranoid" með Black Sabbath og spila með honum á gítar. Þetta verður fjör! Til að kóróna þetta þá verða fyrri tónleikarnir á afmælisdaginn minn, auk þess sem RÚV tekur tónleikana upp.

Það er líka gaman að segja frá því að ég verð ekki eini norðfirski gítarleikarinn á þessum tónleikum, því Jón Hilmar verður líka þarna. Ég spái því að hann muni stimpla sig inn sem einn besti gítarleikari landsins þegar hann tekur "Cliffs of Dover". Það eru ekki margir gítarleikarar hérlendis sem ráða við það lag.

----------------------------

Ég fór í langt frí frá Facebook í sumar og haust. Er sannfærður um að mikil notkun á Facebook getur verði varasöm. Ég hef samt ákveðið að taka aftur upp takmarkaða notkun á henni, fyrst og fremst til að geta náð sambandi við fólk og til að miðla efni og fróðleik. Ég ætla hins vegar að takmarka notkun við örfáar mínútur á dag og nota hana fyrst og fremst sem verkfæri, en ekki stað til að hanga oft á dag eða lengi í einu. Og aldrei mun ég fá mér facebook í símann. Never!

----------------------------

Ég er að baksa við að melta nýju Opeth plötuna. Gífurlega metnaðarfullt stykki frá þessum snillingum. Þeir eru sumpartinn að taka lengra ýmsar pælingar af Watershed, en að stóru leyti er þessi plata mikil stefnubreyting. Ekki heyrist eitt einast urr á allri plötunni og ég verð nú að segja að ég sakna þess pínu. Hins vegar eru þessi ´70 prog áhrif agalega skemmtileg, sándið er frábært (enda Steve Wilson að mixa eins og fyrri daginn) og Akerfeldt brillerar í söngnum. Allur hljóðfæraleikur er unaður á að hlýða. Mendez fær meira pláss fyrir bassalínur og Axe stimplar sig endanlega inn sem einn besti trommari í bransanum. Þeir sem töluðu um að Lopez hefði verið "svo skemmtilega djassaður" þurfa endanlega að viðurkenna að Axe er ekki síðri trommari.

----------------------------

Ég er búinn að lesa talsvert upp á síðkastið. Plægði í gegnum hnullunginn "Game of Thrones". Það var ekki leiðinlegt. Held samt að ég láti bara duga að horfa á þættina. Mér skilst að þeir séu mjög trúir bókunum. Gott stöff. Er núna að lesa eina gamla eftir Jonathan Franzen. Sá maður er mikill snillingur. Mikið væri gaman að geta skrifað svona.

---------------------------

Góðar stundir. Ég mun dúndra hér inn færslum þegar andinn kemur yfir mig.

Svanasöngur

2011-03-13T11:42:00.003Z

Þetta verður að öllum líkindum síðasta færslan á þessum vef. Ég hef bloggað hér síðan 2004, minnir mig, og eru færslurnar 186 talsins. Ég á eflaust eftir að grauta í þessu síðar meir til að rifja upp hvað ég var að pæla sem ungur maður. Verð sennilega stoltur af sumu, en mun roðna og svitna yfir öðru.

Ég er samt ekki hættur að blogga. Ónei. Ég mun eftirleiðs blogga á nýjum vef:

www.austurblokkin.com

Þar hef ég sameinað krafta mína öðrum bloggurum. Við erum misdugleg að skrifa, en öll ágætlega skrifandi. Við vonum að nýja síðan verði meira lifandi og skemmtileg heldur en mörg aðskilin blogg. Ég hvet því mína lesendur til að kíkja á aðra bloggara á Austurblokkinni. It's worth it.

kveðja:

Siggi

Nýtt ár

2011-01-07T18:18:00.003Z

Jæja. Þá er maður búinn að reynslukeyra nýja árið í heila viku. Var ansi þungt af stað, en ég er ekki frá því að það sé bara að venjast nokkuð vel þrátt fyrir bölvaða ótíð. Maður er óðum að ná áttum í vinnunni eftir gott hátíðaupplit. Ljóst að það eru engin rólegheit framundan á þeim vígstöðvum frekar en fyrri daginn. Þar eru spennandi verkefni framundan og alls engin lognmolla þótt maður sé að hefja sjötta árið hjá Fjarðaáli. Róm var ekki byggð á einum degi og það sama á við um risaverksmiðjur.

Hátíðarnar voru annars einstaklega ljúfar, fyrir utan ælupest sem ég náði mér í rétt fyrir jól. Þessi jólabúlimía varð þess samt valdandi að ég kom út úr jólunum jafn þungur og ég fór inn í þau, sem hefur ekki gerst í allmörg ár. Fátt er svo með öllu illt......

Jólin einkenndust af miklum bóklestri, tónlist, sjónvarpsglápi og vínsötri. Ég las Arnald og Yrsu á milli hátíða og var prýðilega ánægður með báðar bækurnar. Ég byrjaði svo nýja árið á því að gleypa í mig bók eftir Jo Nesbo: Snjókallinn. Hún var (eins og við var að búast) svöl. Ég er ekki frá því að Harry Hole sé mesti töffari síðan Morgan Kane var og hét (sem var, nota bene, líka hugarfóstur Norðmanns).

Ég fór óvenju varlega í áramótaheit að þessu sinni. Ætla að einbeita mér að því að koma mér upp ákveðnum venjum og halda þeim við. Sumar þeirra hef ég haft áður og þarf bara að rifja upp. Ég ákvað að byrja á því að vakna fyrr á morgnana og byrja daginn á hugleiðslu. Það gengur bara skrugguvel. Á morgun ætla ég svo að byrja á vikulegum lyftingum. Býst fastlega við skrautlegum harðsperrum á sunnudag. Og reyndar ekki bara harðsperrum heldur líka þynnku!

Annað kvöld verð ég nefnilega í brúðkaupsveislu á Hallormsstað og svoí partíi á Einarsstöðum. Jón Knútur (my best buddy since forever) og Esther giftu sig á dögunum (á Cook eyjum í Kyrrahafinu!) og ætla að samfagna með nánustu vinum og fjölskyldu. Ég held að það verði verulega skemmtilegt og hlakka mikið til, enda vinnahópurinn með eindæmum skemmtilegur. Ekki ólíkegt að einhverjar heilafrumur liggi í valnum eftir kvöldið, ef ég þekki þennan hóp rétt.

Anyhoo.....Ég stefni á að verða eilítið duglegri að skrifa á þessu ári en á því síðasta. En ég er líka duglegur við að klúðra áramótaheitum....

Þakka annars lesendum mínum (sem eru nú aðallega vinir og vandamenn) samfylgdina á liðnum árum og óska öllum, nær og fjar, gleðilegs árs. Munum að nú mun birta dag frá degi, alveg fram á mitt sumar. Og þá verður EISTNAFLUG! Yeah!

Úff....Jól

2010-12-05T16:33:00.002Z

Nú nálgast jólin, eina ferðina enn. Þessi kaupmennska- brjálæðið sem grípur landann á þessum tíam árs- fer sífellt meira í mínar fínustu. Það er eitthvað við þessa svakalegu kommörsjaliseringu ég á erfiðara með að kyngja með hverju árinu. Grein á hinum ágæta vef "zen habits" lýsir þessu betur en ég hef nennu til að gera:

http://zenhabits.net/bah/

Jólaundirbúningur er reyndar með rólegra móti á Skorrastað. Þetta er mikill annatími í vinnunni, þannig að við erum ekki mikið farin að gera fyrir jólin. Þetta reddast samt örugglega á lokasprettinum. Við erum líka alveg búin að læra að það þarf ekki að haga jólunum eins og frelsarinn sjálfur sé væntanlegur til að gera gæðaúttekt á framkvæmdinni og dæma svo þá sem standa sig ekki til eilífðarvistar í vítislogum. Þetta á að vera notalegt og afslappað og ég held að okkur takist sífellt betur halda þessu á þeim nótunum. Ég hlakka mikið til að borða góðan mat, drekka gott vín og taka plastið utan af ylvolgum íslenskum krimma til að kúra með uppi í sófa.

Annars er ekki margt merkilegt að frétta af mér. Urð er að undirbúa jólatónleika, sem verða vonandi á Rauða Torginu á Þorláksmessu. Það er samt ekki alveg frágengið held ég. Það verður örugglega stuð, ef af verður. Við munum pottþétt endurflytja "Jólasveinar drekka blóð", auk þess sem við stefnum á að frumflytja nýtt lag. Upptökur hafa verið í lægð síðasta mánuðinn. Ég hugsa að það gerist lítið í þeim málum fyrr en á nýju ári. Við stefnum samt á að slá undir nára og klára þessa fjárans plötu með stæl og hafa hana klára fyrir vorið. Við munum svo örugglega skipuleggja tónleikaferð til að fylgja henni eftir. Meira um það síðar.

Ég er farinn að spila blak aftur. Er búinn að spila nokkra leiki og eitt mót. Hrikalega gaman. Stefnir allt í að maður mæti með sprækara móti á öldung í vor. Nú verður mótið í Vestmannaeyjum, en þangað hef ég aldrei verið svo frægur að koma. Það verður eflaust fjör!

Ég var að uppgötva nýjan höfund. Sá heitir Jonathan Franzen. Ég er að lesa bók eftir hann sem heitir The Corrections. Þetta er mikill snillingur og ég hugsa að ég eigi eftir að panta meira eftir hann innan tíðar. Ég er líka nýbúinn með nýjustu bók Paul Auster, sem er minn uppáhaldshöfundur. Er ekki frá frá því að það sé besta bók hans hingað til. Hann virðist ekkert vera að missa það með aldrinum, sem er frábært. Ég hef hins vegar ekkert lesið af íslenskum bókum síðustu vikurnar, en hlakka mjög til að fá jólabókaflóðið í andlitið. Hlakka sérstklega til að lesa nýja Arnald. Mér skilst að bókin gerist að miklu leyti á Eskifirði, þ.e. í minni ástkæru Fjarðabyggð. Bókin eftir Yrsu er víst fín líka og ég hlakka líka mjög til að lesa nýjustu bókina hans Ólafs Hauks. Hann klikkar aldrei.

Anyhoo....

Ekki láta jólastressið fara með ykkur. Take it easy. Have fun.

kv.

Siggi

Að lifa í eigin höfði

2010-11-05T09:18:00.003Z

Íslendingar eru tilfinningahlaðnir þessa dagana. Og ekki á jákvæðan hátt. Við látum tilfinningar stjórna okkur. Gefum reiði, vandlætingu, hefndarþorsta lausan tauminn. Tilfinningin sem liggur að baki þessu öllu er ótti. Það er auðvitað ekkert skrítið að Íslendingar séu hræddir, en það kann ekki góðri lukku að stýra ef stór hluti þjóðarinnar er ýmist lamaður af ótta eða froðufellandi af bræði. Slíkt andrúmsloft býður upp á niðurrif og ofbeldi, á tímum þegar við þurfum uppbyggingu og samheldni.

En það þarf uppgjör! Það þarf að draga einhverja til ábyrgðar!.....er það ekki?

Jú, eflaust næst engin sátt um nýtt ástand fyrr en þessi hruntími hefur verið gerður upp með einhverjum hætti. Hins vegar er slíkt uppgjör er svo stórt og flókið mál að öll okkar orka myndi næstu árin fara í að draga alla sem höguðu sér illa út á torg og festa í gapastokka. Og staðreyndin er sú að við þurfum á mörgu af þessu fólki að halda. Ísland er dvergríki og við megum ekki við því að missa mikið af hæfileikafólki. Við getum aldrei neglt alla sem gerðu eitthvað af sér. Fullomið réttlæti er ekki til. Það er því lítið vit í því að eyða stórum hluta af orkunni í það að rýna í baksýnisspegilinn. Það endar yfirleitt með því að maður keyrir á eitthvað (eða yfir einhvern!).

En hvernig eigum við þá að haga okkur? Hvernig á maður að lifa í þessu ástandi? Jú, eins og við höfum alltaf lifað: Anda inn- anda út. Gera okkar besta. Ræða af yfirvegun um framtíðina og það samfélag sem við viljum sjá byggjast hér upp. Huga að eigin líðan og okkar nánustu. Halda áfram að skapa og vera virk í leik og starfi. Rifja upp góð gildi eins og vinnusemi, nægjusemi, vináttu og samheldni og kenna börnunum okkar. Slökkva á sjónvarpinu og vera vakandi.

Og rifja kannski upp íslenska mottóið: ÞETTA REDDAST! Það var nefnilega ekki þetta ágæta mottó sem kom okkur í vandræði, heldur taumlaus efnishyggja, græðgi og heimska. Við erum lítil og harðdugleg þjóð í gjöfulu landi. ÞETTA REDDAST! Við getum kannski ekki keypt okkur nýjan bíl þriðja hvert ár, farið til útlanda oft á ári, sumir fara á hausinn, við gefum ekki Rolex úr í jólagjöf, kaupum minna dót. Ríkisstjórnin sökkar, gjaldmiðillinn er ónýtur, stundum fiskast vel, stundum illa.

Þannig að þetta verður svipað og fyrir.....tja tuttugu, þrjátíu árum eða svo. Er það svo slæmt? Svalt einhver þa? Mun einhver svelta núna? Ég held ekki. Stærsta vandamál Íslendinga í dag er hugarfar.

Íslendingar! Kommon! ÞETTA REDDAST!

Ferðablogg: Berlín

2010-10-24T08:25:00.004Z

Ég eyddi vikunni í Berlín, ásamt Jónu minni og Siggu Theu. Við flugum út á mánudag og komum heim seint á föstudagskvöld. Við höfðum því nokkra daga til að skoða þessa stórmerkilegu borg. Eftir þessa heimsókn mæli ég hiklaust með Berlín sem áfangastað. Góður matur, góð þjónusta, vingjarnlegt fólk (sérstaklega miðað við ferðamannastrauminn, sem virðist vera mikill á öllum tímum árs), magnaður arítektúr, ótrúleg saga og frábær söfn.

Borgin er ekki eins markeruð af "múrnum" og ég hélt. Það er raunar orðið erfitt að átta sig á því hvoru megin við línuna maður er, enda múrinn nánast alveg horfinn. Ég stóð lengi og mændi á hluta af múrnum sem enn stendur á Potzdamer Platz og hugsaði um þá klikkun sem kalda stríðið var. Við Checkpoint Charlie sá ég mynd sem lýsti þessu vel. Skriðdrekar sitt hvoru megin við línuna og hermenn gráir fyrir járnum. Það setti óhug að manni að hugsa um það sem fólk mátti þola þarna- Austur-Þjóðverjar innilokaðir bak við múrinn og Vestur-Þjóðverjar í raun líka: Eyland í kommúnistaríkinu. Það er svakalegt hvað mannskepnunni getur dottið í hug. En mér datt nú reyndar líka í hug að þetta er enn eitt dæmi þess að kúgun og óréttlæti gengur ekki endalaust. Það virkar ekki þegar til lengri tíma litið að loka fólk inni. Frelsið hefur sigur að lokum.

Talandi um klikkaðar hugmyndir, þá hafa menn auðvitað fengið margar slíkar í þessari borg. Maður er t.d. minntur á það þegar maður heimsækir minnismerkið um helförina. Þetta er eitt magnaðasta minnismerki sem ég hef séð. Hundruð mis-hárra steinblokka sem raðað hefur verið í beinar raðir á svæði á stærð við fótboltavöll. Ég gekk þarna um að kvöldlagi og var aleinn. Leið afar einkennilega,

Mér datt reyndar í hug hvort öll sú ómennska sem þarna hefur átt sér stað eigi þátt í því að gera Berlín að svona manneskjulegri borg. Ég hef óvíða komið þar sem listinni er gert jafn hátt undir höfði, en listin er jú það mennskasta sem mannskepnan tekur sér fyrir hendur. Magnaðir skúlptúrar, gallerí og söfn bera vitni um sköpunarkraft og virðingu fyrir listum sem er á allt öðru plani en maður hefur áður kynnst. Ég fór á frábær listasöfn og hugsa að ég gæti eytt heilli viku bara í að skoða listasöfn Berlínarborgar. Neue Nationalgalerie þótti mér áhugaverðast. Þar sé ég verk eftir málara sem ég hef aldei séð áður, t.d. Max Beckman og Lyonel Feininger. Stóð dolfallinn við hverja myndina á fætur annarri. Mér skilst að það séu 10.000 starfandi listamenn í borginni, þar á meðal Ólafur Elíasson. Ég held því að áhugaverðari áfangastaðir séu vandfundnir fyrir listabuff (og reyndar sögubuff líka).

Við fórum líka á Pergamon safnið á "Museum Insel" (Safnaeyju). Það er magnaður staður að heimsækja. M.a. getur maður þar gengið í gegnum eitt af hliðum Babylonborgar sem þarna hefur verið endurreist stein fyrir stein. Geggjað!

Ég hélt upp á afmælisdaginn þarna ytra og ég er ekki frá því að það hafi verið besti afmælisdagur sem ég hef upplifað. Jóna og Sigga skipulögðu fyrir mig óvissuferð. Við byrjuðum á því að taka lest yfir í Charlottenburg hverfið þar sem við fórum á útimarkað. Þar nösluðum við fersk hindber og fengum okkur "Curry Wurst", hinn magnaða þjóðarrétt Berlínarbúa. Svo trítluðum við í skemmtilega konfektbúð og keyptum okkur gómsætt nammi. Þar á meðal voru súkkulagðimolar með wasabi og svo molar með absinth. Wasabisúkkulaðið var.....áhugavert! Við röltum svo í hina mögnuðu KaDeWe verslun, stærstu "department store" í Evrópu. Hver hæð er á stærð við fótboltavöll, og þær eru 7 talsins. Kaffiterían er með því súrrealískasta sem ég hef séð. Þar borðuðum við humar, risarækjur og fersk jarðaber í tilefni dagsins. Að því loknu lá leiðin í risavaxna tónlistar-og bókabúð við Friedrichstrasse þar sem ég sá besta tónlistarúrval sem ég hef nokkru sinni augum litið. Djassdeildin var er sennilega sú besta í Evrópu. Ég fékk valkvíða dauðans og keypti á endanum bara eitt DVD- Nýja tónleikadiskinn með Opeth í Royal Albert Hall. Að lokum lá leiðin í bestu viskíbúð Berlínar þar sem ég festi eftir langar samræður við búðareigandan kaup á flösku af dásamlegu 10 ára gömlu Edradour (sem mun koma úr minnsta brugghúsi Skotlands...þar vinna 3 gaurar við bruggun og átöppun). Um kvöldið borðuðum við svo á frönsku veitingahúsi og borðuðum foie gras, nautasteikur, creme brulee og Bordeaux vín...og borguðum talsvert minna fyrir en við hefðum gert heima á Fróni. Tvímælalaust besti afmælisdagur EVER!

Jæja...ég gæti röflað lengi um Berlín, en eitt er víst. Þangað á ég eftir að fara aftur!

Ich bin ein Berliner!

Föstudagar

2010-09-25T13:17:00.003Z

Hjá mér eru allir dagar föstudagar. Let me explain:

Ég virðist vera þeirri náttúru gæddur að ef ég myndi borða allt sem mig langar í, þá myndi ég á tiltölulega skömmum tíma fara að líkjast Goodyear loftbelgnum. Þetta kallar á einhverskonar aðhald til að halda spikinu í skefjum.

Í því skyni hef ég gert margar tilraunir. Stundum hef ég passað hrikalega vel hvað ég læt ofan í mig og þá fyrst og fremst forðast óþverra eins og kornmeti, sykur og önnur slæm kolvetni. Þetta hefur oftast skilað fínum árangri, en er svolítið erfitt fyrir sálina. Margt að því sem er óhollt er jú hluti af okkar kúltúr og endalaust á borðstólnum. Það kemur því yfirleitt að því að maður springur á limminu og þá læðast kílóin að manni.

Ég hef því verið að prófa nýja aðferð síðustu vikurnar. Hún gengur út á að minnka þann tíma sem maður borðar, fækka þannig kaloríunum sem maður lætur ofan í sig og gefa líkamanum tækifæri til að vinna úr því sem maður lætur ofan í sig.

Aðferðin er í stuttu máli þannig að ég borða ekkert á milli 20:00 á kvöldin og fram að hádegi daginn eftir. Ég fasta því í 15-16 tíma á sólarhring. Þannig eru allir dagar föstudagar hjá mér.

Í stuttu máli sagt virðist þetta vika skrambi vel. Ég hef alls ekki verið fanatískur á það hvað ég borða, heldur bara hvenær. Síðustu tvær vikur hef ég t.d. borðað fullt af alls kyns óþverra án þess að bæta á mig grammi. Aðferðin hefur líka þann kost að hún er einföld og þjáningarlaus. Maður er mjög fljótur að venjast því að borða bara á tímanum 12:00-20:00. Maður losnar við það að spá í að borða á morgnana og það virðist vera alger mýta að það sé lífsnauðsynlegt að gúffa einhverju í sig um leið og maður vaknar.

Þær rannsóknir sem hafa verið gerðar á föstum af þessu tagi benda til þess að þær séu þrælheilsusamlegar. Ég ætla því að halda þessu áfram og sjá hvað gerist. Stefni reyndar á að éta heldur hollari mat en ég hef gert upp á síðkastið og hreyfa mig meira. Það verður gaman að sjá hverju það skilar.

Þessi aðferð er mjög á skjön við það sem meginstraums næringar- og íþrótta"fræði" predika, en skv. postulum þeirra trúarbragða þá virðist vera vonlaust að ná árangri nema að vera síétandi og síspriklandi. Ég tel mig vera búinn að sannreyna (a.m.k. fyrir sjálfan mig) að það er algert kjaftaæði.

Bloggstífla dauðans

2010-08-31T14:54:00.003Z

Ég er búinn að þjást af slæmri bloggstíflu. Fannst allt í einu að ég hefði ekkert að segja. Og það er kannski ekkert skrítið þótt manni verði orða vant á þessum síðustu og verstu. Ástandið í pólitíkinni, efnahagslífinu og á þjóðarsálinni er þannig að manni fallast hendur. Hvað getur maður sagt? Hvað getur maður sagt sem ekki hefur verið sagt?

Svo man maður að það er óþarfi að blogga um þjóðmál og efnahagsmál. Það er óþarfi að detta í "það-er-allt-að-fara-til-helvítis- kórinn". Er ekki nóg af fólki að tjá sig um þau mál?

Ég ætla því bara að blogga um eitthvað annað og skemmtilegra. Nefnilega sjálfan mig. The world according to Siggi.

Nú er allt að komast í rútínu eftir sumarfrí og óstöðugleika sumarsins. Frumburðurinn byrjaður í skólanum, litli kútur á leikskólanum og svo er Jóna komin með vinnu. Hún er að fara að vinna hjá Alcoa eins og ég, þannig að við erum að verða vinnufélagar. Verðum að vinna á sömu skrifstofunni, getum farið saman í hádegismat og svoleiðis. Alger snilld bara! Þetta verður reyndar svolítið skrítið að við skulum bæði vinna á Reyðarfirði með börn í skóla á Norðfirði, en svona er nútíminn. Og kannski er þetta ekkert öðruvísi en hjá fólki sem býr syðst í Hafnarfirðinum og vinnur í Reykjavík? Við erum 25 mín að skjótast heim, þótt reyndar sé yfir fjallveg að fara. Það mætti samt alveg fara að byrja á þessum fjárans göngum.

Urð er að hjarna við eftir sumarfrí. Við erum að bauka í nýju efni og að undirbúa okkur fyrir upptökur. Guðjón Birgir ætlar að stjórna upptökum hjá okkur og halda í hendurnar á okkur, stórlega tækniþroskaheftum mönnunum. Það verður verulega gaman. Held ég. Ég hef aldrei tekið neitt upp áður, þannig að ég veit svo sem ekkert um það. En það verður gaman að heyra okkar eigin efni almennilega hljóðritað. Við eigum reyndar orðið fínar live upptökur. Hilmar vinnufélagi minn tók upp tónleikana okkar um verslunarmannahelgina. Þeir tókust þrælvel og þetta hljómar bara skrambi vel. Það er samt alltaf jafn svekkjandi að heyra alla fölsku tónana sem maður syngur og feilnóturnar sem maður slær!

Ég er búinn að vera nokkuð afkastamikill í lestri síðustu vikur. Las mikið í fríinu. Þar stóðu upp úr bækurnar um Karitas eftir Kristínu Mörju Baldursdóttur. Frábær lesning sem hreyfði virkilega við manni. Ég er svo nýbúin að lesa nýjustu Camillu Lackberg bókina (sem er fín), endurnýja kynnin við Bill Bryson (sem er snillingur), lesa sannar þýskar sakamálasögur eftir Ferdinand Von Schirach (frábær bók!). Er svo að bíða eftir sendingu frá Amazon með bókum eftir Paul Auster, Paul Theroux, Jonathan Franzen og Michael Chabon, auk tónlistar með Katatonia, Opeth og Symphony X. Sá skammtur, plús nýi Stephen King múrsteinninn, "Under the Dome", ætti að duga mér fram að jólabókaflóði.

Annars er ég alvarlega að spá í að fá mér nýjustu kynslóðina af Amazon Kindle lestölvunni. Þetta virðist vera alger snilldargræja. Hún er lítil og nett, skjárinn er hannaður til að líta út eins og blaðsíða í bók, maður getur vistað 3500 bækur í henni og maður getur keypt og halað niður efni beint frá Amazon.com (bless, bless, tollar, skattar og sendingarkostnaður). Auk þess hætta að myndast hrúgur af bókum sem maður veit svo ekkert hvað maður á að gera við. 90% af bókunum sem ég les les ég einu sinni og svo aldrei meir. Mér þykir þetta mjög freistandi. Svo kostar hún ekki nema 140 dollara, sem er vel sloppið (þótt ég hafi reyndar ekki hugmynd um hvað bætist ofan á verðið í tolla og skatta).

Eníhú....

Vonandi er bloggstíflan brostin. Sumir segja að bloggið sé dautt, en mér finnst alltaf gaman að lesa blogg vina og vandamanna. Já, og jafnvel fólks sem ég þekki ekki neitt. Ég ætla því að reyna að gera mitt til að halda þessu fyrirbæri lifandi og hvet hér með alla blogghæfa vini mína (you know who you are) til að gera slíkt hið sama!

Fríblogg

2010-07-21T08:18:00.004Z

Nú hef ég verið í fríi í næstum tvær vikur. Mikið er gaman að vera í fríi! Það er næstum þess virði að vinna launavinnu bara til að fá frí. Fríið hefur verði mjög afslappað hingað til. Það byrjaði reyndar á Eistnaflugi. Ah. Eistnaflug.

Ég er á því að Eistnaflug sé besta hátíð sem fundin hefur verið upp. Það er a.m.k. skemmtilegasta hátíð sem ég hef komið á. Og það skiptir engu máli þótt maður fíli ekki hvert einasta band sem spilar. Ég er líka kominn á bragðið með harðari metal en ég hef áður hlustað á, sem þýðir að ég er farinn að fíla talsverðan hluta af prógramminu. Nokkur bönd stóðu samt upp úr að mínu mati (með þeim fyrirvara að ég sá alls ekki allt!):

Skálmöld: Gæti haft eitthvað að gera með að þetta var fyrsta bandið á dagskránni og ég var bara svo ofboðslega glaður að vera kominn á Eistnaflug, en ég fílaði þetta band í ræmur. Folk metall- "tounge in cheek". Þrælspaugilegt.
Gruesome Glory: Band nr. 2. Vinir bróður míns frá Akureyri. Skuggalega efnilegri drengir og einn alefnilegasti trommari landsins
Endless Dark: Mjög vel spilandi og flottir drengir af Snæfellsnesinu. Gætu átt eftir að gera stóra hluti.
Reykjavík! Gífurlega líflegt og skemmtilegt tónleikaband. Erfitt að flokka þá, en skítt með það. (ég sökka reyndar í metaltaxónómíu). Ég spjallaði talsvert við bassaleikarann eftir giggið. Skemmtilega afslappaður gaur.
Napalm Death: Fullkomin geðveiki! Nuff Said: Þið getið tékkað á þeim á youtube.
Innvortis: Hef ekki séð þessa gaura áður, en mikið voru þeir skemmtilegir. Pönkarar að norðan með mikinn húmor fyrir sjálfum sér og öðrum.
Dr. Spock: Hvað getur maður sagt um Dr. Spock? Snillingar! Guðdómlegur þéttleiki, skringilegheit og frumleiki.
Momentum: Mjög flottir og öðruvísi. Band sem er enn á uppleið.
Beneath: Hágæða death metall. Ekki síst eftirminnilegir fyrir góðan og glaðlegan bassaleikara.
Mínus: Alltaf flottir. Hafa samt verið betri. Krummi er því miður ekki að batna með árunum.
Celestine: Hrikalega flott death metal band. Frábær trommari sem var EKKI að eipa á double kicker út í eitt. Ætla pottþétt að tékka betur á þeim.
Severed Crotch: Þegar ég sá prógrammið fannst mér orka tvímælis að þeir væru að loka hátíðinni. Hugsaði eitthvað svona: "Já, já...vinir hans Stebba......". Boy, was I wrong. Þetta band er ROSALEGT. Tvímælalaust hápunktur hátíðarinnar fyrir mig. Spilamennska á ómennsku stigi. Ég hef ekki séð neitt íslenskt band gera neitt í líkingu við þetta (og þá tel ég Messoforte með). Ef þeir halda rétt á spilunum eiga þeir eftir að verða heimsfrægir (eða....eins heimsfrægir og death metal band getur orðið).

Hátíðin var líka skemmtileg að því leyti að við Urðardrengir fengum að taka nokkur lög. Vorum fyrstir á dagskrá á laugardeginum- á undan auglýstri dagskrá. Mætingin var samt framar vonum- ca. 30-40 manns. Það var gerður ágætur rómur að spilamennskunni, en gítarsándið var samt mikið að stríða mér sem setti strik í reikninginn. Alltaf fúlt að spila ekki í sínar eigin græjur. En....allavega....Þarna náði Urð markmiði sem var sett um leið og við stofnuðum bandið síðasta haust. Vonandi spilum við á öllum Eistnaflugshátíðum hér eftir! (Við ætlum reyndar líka að spila á Neistaflugi. Troðum upp með Deaf Happiness og Ginger Box í Blúskjallaranum kl:09:00 á laugardagskvöldinu. Ég lít á það sem persónulega móðgun ef lesendur mínir mæta ekki :-)

Eistnaflugið hefur náð að halda þessum afslappaða gúddí fíling enn eitt árið. Ég vona eiginlega að hátíðin stækki ekkert meira heldur passi áfram inn í Egilsbúð. Ég óttast það að þetta færi út í eitthvað rugl ef mainstream böndum yrði fjölgað og hingað færi að mæta einhver fjandans hnakkalýður. Það MÁ ekki gerast. Þetta ömurlega slys eftir að hátíðinni lauk var svo auðvitað algert sjokk. Ég vona bara að það verði ekki tengt við hátíðina, enda leitun að hátíð sem fer jafn friðsamlega að slysalaust fram. En slysið var virkilega ömurlegt. Vonandi gerist ekkert þessu líkt framar á norðfirskum hátíðum.

En nóg um Eistnaflug...

Fríið hefur að öðru leyti verið afar afslappandi. Við fórum til Akureyrar í síðustu viku í nokkra daga. Þar sáum við Heru (hina íslensk-nýsjálensku) spila (Hún er æðisleg!). Annars var bara slappað af. Svo erum við að fara í sumarbústað í dag ásamt mömmu, Rögnu systur og hennar fjölskyldu. Á Breiðdalsvík! Það er ljóst mál að það er kreppa, þar sem þetta er það mest extravagant sem við höfum bókað í fríinu okkar. Hlakka samt mikið til að eyða þarna tíma í faðmi fjölskyldunnar. Aldrei að vita nema við kíkjum á franska daga eða í fjöruferð á Djúpavog.

Ég er búin að lesa talsvert síðustu vikur: mest einhverja reifara. Nemesis, eftir Jo Nesbo var fjandi góð. Svo er ég að lesa 1000 blaðsíðna múrstein eftir Dan Simmons sem heitir Drood. Þrælmagnaður andskoti. Ein aðalpersónan er Charles Dickens. Simmons hefur greinlega lagst í mikla heimildavinnu. Hann lýsir lífinu um miðja 19. öld af stakri snilld. Djöfull hefði ég viljað vera yfirstéttaintellektúal á þessum tíma! Stjanað undir rassgatið á þeim og svo voru ýmist étandi yfir sig eða þambandi morfín!

Ég er búinn að vera nokkuð duglegur að drekka vín í fríinu. Þar standa upp úr frábær vín frá Trivento. Argentínsk vín sem frábær kaup eru í. Cabernet Reserva er t.d. gífurlega gott vín fyrir peninginn Kostar innan við 1800 kallinn, en er alveg himneskt. Ath. að gott er að umhella því. Það þarf a.m.k. á góðri öndun að halda.

Ég er ekki viss um að ég bloggi nokkuð meira fyrr en eftir frí. Vona að þið hafið það gott.

Fótbolti- Óheiðarlegasta íþrótt í heimi?

2010-07-07T10:25:00.002Z

Ég er búinn að horfa talsvert á HM. Hef haft ansi gaman af því, þótt mér leiðist fótbolti svona almennt séð. Ég fylgist ekki með ensku, eða neinni annarri deild. Ég hef reyndar svipað viðhorf til íþrótta og til kynlífs: Mér finnst skemmtilegra að stunda þær en að horfa á einhverja aðra spreyta sig.

HM er hins vegar "a whole different ball game". Þarna kljást þjóðir og heimsálfur og dramatíkin er mikil. Á köflum sér maður hæfileika á dásamlegu plani og þótt ég haldi ekki sérstaklega með neinni þjóð þá er þetta oft unun á að líta. Ég er samt ekki frá því að ég sé farinn að halda með Þjóðverjum, enda eru þeir með einstaklega skemmtilegt og ungt lið. Bunderslígan er ekki sú ríkasta í heimi, þannig að þeir hafa lagt mikið upp úr því að ala upp góða leikmenn og að uppskera árangur erfiðisins núna. Ég vona að þeir vinni keppnina.

Við það að horfa á þessa leiki hefur það samt farið sífellt meira í taugarnar á mér hvað óheiðarleiki og óíþróttamannsleg framkoma er ríkur hluti af þessari íþrótt. Dæmi:

Ef það er svo mikið sem andað á leikmenn þá kasta þeir sér í jörðina eins og þeir hafi stigið á jarðsprengju. Þetta er kallað að "fiska". Þetta er ömurleg hegðun. Ég man ekki eftir því úr nokkurri annarri íþrótt að það sé svona ríkur hluti af leiknum að reyna að blekkja dómara með þessum hætti.
Í hvert einasta skipti sem boltinn fer út af vellinum, þá halda báðir leikmenn því fram að þeir eigi boltann. Annar þeirra er alltaf að ljúga. Þeir vita nákvæmlega hver á boltann. Hvað er málið?!!
Leikmaður sem brýtur á öðrum leikmanni þrætir nánast undantekningalaust fyrir því að hafa gert það. Verður jafnvel oft alveg brjálaður út í dómarann ef dæmd er aukaspyrna eða spjald. Leikmaðurinn vissi alveg hvað hann gerði. Áhorfendur vita alveg hvað hann gerði (enda myndavélar að taka upp frá ótal sjónarhornum). Samt er tuðað, oft af mikilli vandlætingu.
Það er viðurkennd hegðun að bjálast út í dómarann. Menn æða mjög ógnandi að honum og öskra eins og vitlausir menn. Af hverju er þetta leyft? Af hverju eru menn ekki reknir umsvifalaust af velli fyrir svona nokkuð?

Mér finnst sorglegt að ofangreint skuli vera viðurkenndur hluti af leiknum. Hverskonar siðferðisboðskapur er þetta? Er þetta eitthvað sem við viljum hafa í heiðri og kenna börnunum okkar?

Eh...nei takk!

Mér finnst að fótboltinn þurfi að gera gangskör í að laga þetta og það væri ágætt að byrja á að laga þetta á HM. Og þetta er einfalt. Það á bara að fara yfir leikinn eftirá og spjalda öll þessu brot. Ef menn "fiska" víti= Rautt spjald. Ef menn sparka í einhvern viljandi og þykjast svo vera saklausir sem nýfædd lömb=Rautt spjald. O.s.frv.

Ég held að þetta sé eina leiðin til að breyta þessu. Það virðist a.m.k. ólíklegt að leikmenn taki það upp hjá sjálfum sér að haga sér eins og alvöru íþróttamenn.

Að vera í sambandi

2010-06-18T08:39:00.004Z

Í nútímanum eru allir "tengdir". Það er kúl að vera tengdur. Símafyrirtækin markaðssetja 3G síma af miklum krafti og því er sífellt haldið að fólki að allir eigi að vera tengdir- helst alltaf. Lífið hjá þeim sem eru tengdir er skemmtilegra. Þeir eiga mörg þúsund vini! Það er klikkað fjör hjá þeim!

Það er orðið algengt að vinnuveitendur geri þá kröfu, beint eða óbeint, að starfsmenn séu alltaf tiltækir. Það er gert ráð fyrir að menn lesi póstinn sinn jafnóðum og hann berst. Það gerir vinnuveitandanum auðvelt fyrir að starfsmanninum finnst þetta bara fjandi kúl. Það er svalt að vera tengdur og að vera hrikalega upptekinn. "Er ekki nóg að gera?"......"Jú, maður! Alltaf brjálað að gera!"

Ætli þetta hafi góð áhrif á einbeitingu fólks? Ætli þetta stuðli að því að fólk hugsi málin og taki yfirvegaðar ákvarðanir? Ætli þetta hjálpi fólki að líða vel?

Eða hefur þetta þveröfug áhrif? Vinnur þetta gegn andlegri ró og yfirvegun? Hver er tilgangurinn með þvi að stækka brauðsneiðina sífellt þegar maður alltaf jafn mikið smjör (eða jafnvel sífellt minna smjör)?

Ég hallast að því síðarnefnda. Ég er enginn luddíti, en ég held að notkun þessarar tækni sé farin úr böndunum. Ég held að það sé einfaldlega ekkert sniðugt að það sé hægt að ná í hvern sem er, hvenær sem er. En ég held að það megi lágmarka skaðann á ýmsan hátt. T.d. með því að:

Skoða póstinn sinn bara á ákveðnum tímum dags-Afgreiða hann t.d. á morgnana og áður en maður fer heim á kvöldin (fyrir þá sem vinna á skrifstofu)
Fækka vinum á Facebook. Ef um er að ræða manneskju sem þú myndir spjalla við þegar þú hittir hana úti í búð, þá er hún "vinur". Annars ekki. Rannsóknir benda til þess að það sé ekki hægt að "þekkja" nema 100-150 manns.
Ekki svara í símann ef það má bíða og þú ert upptekinn við eitthvað annað. Það er ekki skylda að svara í símann. Þú sérð alveg hver var að hringja. Hringdu bara til baka þegar betur stendur á.
Ekki hafa kveikt á gemsanum heima hjá þér. Ef fólk vill ná í þig þá getur það hringt í heimasímann.
Prófaðu að slökkva á símanum þegar þú ferð í frí. Bentu fólki á að senda þér sms ef það þarf að ná í þig. Svo hringir þú til baka í þá sem þú nennir að tala við.
Ekki fá þér netið í símann. Það er rugl.

Ég vil vera úti-vera

2010-05-25T10:12:00.003Z

Ég er innipúki að eðlisfari. Líður ákaflega vel uppi í sófa með góða bók og kaffi í bolla. Fyrir þessu eru eflaust ýmsar ástæður. Ég er auðvitað værukær bókaormur, en í ofanálag hin mesta kuldaskræfa. Ég stefni hins vegar ótrauður á að gera á þessu bragarbót og auka útiveru mína. Ég vil vera úti-vera!

Ég sannfærðist endanlega um þetta í gær. Ég fékk mér klukkutíma göngutúr í Seldal með tíkarspottið. Hitastigið var nú ekki til að hrópa húrra fyrir, ca. 8°C, en bjart og fagurt. Ég gekk upp með ánni og tyllti mér svo á árbakkann og andaði að mér svölu vorloftinu. Fannst ég vera lifandi og hamingjusamur. Fann þarna einhverja tilfinningu sem maður finnur bara þegar maður er einn úti í náttúrunni.

Ég held líka að svona göngur séu fyrirtakshreyfing. Maður gengur á ójöfnu undirlagi, upp og niður hóla og hæðir, stekkur yfir læki og skurði. Maður er minntur á það að við erum dýr.

Ég hef því einsett mér að vera duglegri en síðustu ár að ganga úti í náttúrunni og hvet alla til þess arna. Ég held að það auki hamingju fólks verulega að komast út í hreina loftið, finna hjartað slá og heyra fuglana syngja.

The carbs did it! (not the Butt(l)er)

2010-05-20T08:32:00.002Z

Síðustu mánuði hef ég passað nokkuð vel upp á mataræði. Ég hef lést um ca. 8 kg. Þetta hef ég þó gert án þess að vera mjög fanatískur. Ég passa mig yfirleitt vel á virkum dögum, en slaka svo á um helgar og ét einhvern óþverra til hátíðarbrigða.

Þessi tilraun mín hefur í mínum huga algerlega staðfest þær kenningar að kolvetni séu stóri sökudólgurinn í offituvandanum. Kolvetni eru eitthvað sem maðurinn fór ekki að láta sér til munns fyrr en tiltölulega nýlega og við þolum þau einfaldlega ekki nema í litlu magni. Um leið og ég eyk kolvetnaneyslu þá skríður líkamsþungi upp á við (og líðanin fer lóðbeint niður á við). Sem betur fer eru sífellt fleiri að átta sig á þessu og ég spái því að stutt sé í stóra vitundarbreytingu (pardigm shift) hvað þetta varðar. Hér er ágæt bloggfærsla um þetta:

http://www.drbriffa.com/blog/2010/05/18/beware-low-carb-propaganda/

Ég hvet alla sem eru að slást við aukakílóin til að spá í hvað þeir eru að láta ofan í sig af kolvetnum. Það er fljótlegasta leiðin til að ná árangri í baráttunni.

All you need is love

2010-05-18T08:13:00.003Z

Við Jóna fórum suður á öldungamót (les: öl-dunka-mót) um síðustu helgi. Það var stórskemmtileg ferð. Við lentum ekki í neinum vandræðum vegna ösku og skemmtum okkur í alla staði vel. Við Þróttarar náðum þeim skemmtilega árangri að verða öldungameistarar í blaki, í fyrsta skipti í sögunni. Það hljómar kannski ekki stórmerkilegt, en þessi mót eru fjandi sterk. Til að hafa sigur á þessu móti þurftum við m.a. hafa sigur á Íslandsmeisturum KA, sem mættu til leiks með nánast sama lið og rústaði deildinni í vetur. Það er einfaldlega þannig að flestir bestu leikmenn landsins eru yfir 30 ára gamlir. Það er því bara ágætis árangur að vinna þetta. Í okkar röðum fóru Matthías Haraldsson og Brynjar Pétursson á kostum og voru að öðrum ólöstuðum okkar bestu menn. Þjóðverjinn Michael Overhage kom líka sterkur inn, en hann fengum við að láni. Svo var ótrúlegt hvað naglarnir Apostol og Stjáni voru góðir þrátt fyrir þrálát meiðsl og Tóti "Lillehammer" Sveinlaugarson var auðvitað ótrúlegur miðað við aldur, hæð og fyrri störf. Ég fékk nú ekki mikinn spiltíma, enda einfaldlega ekki nógu góður til að vera inná í flestum þessara leikja. Þó spilaði ég upp einn leik (sem við unnum með yfirburðum) og kom svo inná sem kantsmassari í síðasta leiknum. Stórskemmtilegt.

Í ferðinni fórum við Jóna á hinn frábæra veitingastað Dill í Norræna húsinu. Það var eftirminnileg máltið. Matseld í mjög háum klassa, frábær þjónusta og ákaflega huggulegt umhverfi. Það eina sem við höfðum út á að setja var hitastigið í salnum, sem og lengd máltíðarinnar. Við settumst til borðs kl:19:00, en máltíðinni lauk ekki fyrr en kl:23:30. Á þeim tíma var reyndar búið að hesthúsa 7 rétti og drekka 7 vín. Okkur fannst þetta samt fulllangur tími. 3 tímar hefði verið passlegt. Í miðri máltíð upplifði ég nokkuð sem ég hef aldrei upplifað áður á veitingastað. Ég sá kokkinn tölta út á tún og týna þar kryddjurtir!

Ég var á bloggrúnti í gær og rakst þá á þessa pælingu á síðunni www.zenhabits.net :

"The Purpose of life

It turns out life's purpose is quite simple: Its love. Deep, profound, moving, unshakable, upending...but simple.

It doesn't have to be romantic love: It could be the love of your child, your parent, your sister, your friend. It could be love for art, your neighbor, philosophy, nature, mankind in general. Just love.

This turns out to be more meaningful than just "enjoy life". It gives you a deeper sense of truth that plunges deep into your soul and fills you with purpose and contentment"

Þetta finnst mér falleg og góð pæling.

Good? Bad? Who knows?

2010-04-30T07:28:00.004Z

Ég hef svolítið hugsað um dómhörku upp á síðkastið. Það er enginn skortur á henni þessa dagana. Við köllum fólk fífl, hálfvita, glæpamenn, landráðamenn og margt verra.

Þetta er eitt birtingarform þess hvernig við dæmum menn og málefni. Við erum að þessu allan daginn. Hlutir gerast og við verðum ánægð, eða pirruð, eða reið . Við gerum okkur fyrirfram væntingar um það hvað Á að gerast og svo miðast viðbrögðin við væntingarnar.

En hvað ef maður hefði engar væntingar? Hvað ef maður hætti að setja merkimiða á alla skapaða hluti og tæki þeim eins og þeir bera að án þess að dæma?

Þegar maður spáir í það þá er þessi tilhneiging okkar til að svekkja okkur á því sem gerist frekar barnaleg. Maður ákveður hvernig hlutirnir EIGA að vera og er svo hundfúll þegar raunin verður önnur, eins og lítill krakki sem fær ekki nammið sem hann langaði í.

Svo erum við ekki alltaf fær um að ákveða fyrirfram hvað er best fyrir okkur. Það getur farið alveg eftir sjónarhorninu hvort atburður er jákvæður eða neikvæður. Hér er dæmisaga sem mér finnst skemmtileg:

http://saveourspecies.wordpress.com/2008/10/19/good-bad-who-knows/

Við vitum ekki alltaf hvort það sem hendir okkur er jákvætt eða neikvætt til lengri tíma litið. Þá er alveg spurning um að hætta bara að dæma það sem gerist. Taka því bara eins og það ber að höndum. Anda djúpt og brosa.

Mér finnst það allavega ágæt pæling. Eða er það slæm pæling? Hver veit?

Reach out and touch someone

2010-04-28T12:02:00.002Z

Þetta er merkilegt:

http://www.nytimes.com/2010/02/23/health/23mind.html

Snerting er sennilega enn mikilvægari en maður hélt. Hún virðist skipta miklu máli í því að byggja upp tengsl fólks og bæta líðan. Það er því mikilvægt að faðma fólkið sitt!

Tilviljunarkennt röfl að morgni dags

2010-04-28T06:35:00.002Z

Vaknaði kl:05:10 í morgun. Verð greinilega að bæta myrkvun í herbergi litla mannsins. Ekki alveg að meika þetta.

Annars hefur það sína kosti að vakna fyrir allar aldir. Þetta er rólegur tími sem maður getur nýtt í lestur. Jafnvel skriftir. Margt vitlausara en það. Eitt af markmiðum ársins hjá mér var að skrifa að minnsta kosti tvær smásögur sem ég væri ánægður með. Hef enn varla skrifað stafkrók og því þörf á bragarbót.

Ég er líka búinn að vera fulllatur við lesturinn. Hef varla náð að lesa eina bók á viku á þessu ári. Var að klára aðra endurminningabók Ólafs Hauks Símonarsonar sem er ákaflega ljúf lesning. Hann fjallar þar um nokkur ár í uppvextinum- frá ca. 10-16 ára aldurs. Mæli eindregið með henni, eins og öllu sem Óli hefur skrifað. Núna er ég að lesa bókina Fortress of solitude eftir Jonathan Lathem. Sú fjallar um uppvöxt hvíts drengs í Brooklyn á áttunda áratugnum. Ansi magnað stöff, en svolítið uppskafningslegur og mikill texti. Fíla knappari penna betur. Djöfull hlakka ég til að ná mér í nýju Paul Auster bókina! Hún ætti að koma á kilju núna fljótlega.

Það hefur annars ekki verið nein lognmolla hjá mér síðustu vikur. Brjálað að gera í vinnunni og Urð á fínu flugi. Við erum að bæta við okkur nýjum lögum og það gengur bara eins og í sögu. Við spiluðum á þriðju tónleikunum okkar um síðustu helgi og það gekk bara fínt. Við erum að plana upptökur í sumar og tónleikahald með CIB og fleirum. Fjör. Á næsta leyti er svo öldungamót í blaki í Mosfellsbæ. Það verður eflaust gaman eins og alltaf, þótt oft hafi ég verið í betra formi (reyndar í mun verra formi líka).

Talandi um form, þá hef ég verið nokkuð harður á að borða hollt þótt æfingar hafi verið af skornum skammti. Ég borða svona ca. 80% "rétt". Það dugar til að halda þyngd í rétt rúmlega 80 kg. Ég er aftur farinn að lyfta af krafti, en fer bara einu sinni í viku og tek vel á því. Er orðinn nokkuð sannfærður um að það sé málið, þótt auðvitað megi flá kött á ýmsa vegu. Það er samt mjög margt sem ég hef verið að lesa sem bendir til þess að þessi blanda- kolvetnalítið fæði+stuttar föstur+lyftingar- sé ansi magnaður kokteill.

Er menntakerfið okkar meingallað?

2010-04-24T09:26:00.003Z

Síðustu misseri hef ég annað slagið verið að pæla í menntun. Þessar pælingar hafa gjarnan fylgt pælingum um vestrænt samfélag almennt, kosti þess og galla. Aðallega galla reyndar, ef ég á að vera alveg hreinskilinn. Ég hef talsvert verið að spá í hvernig hægt er að bæta samfélagið okkar. Þessar pælingar koma auðvitað í kjölfar HRUNSINS, þar sem við vorum skyndilega minnt á hve brothætt og skrítið þetta efnahagskerfi okkar er.

Eitt af því sem slær mann þegar maður skoðar aðdraganda hrunsins er sú blinda græðgi og samkeppni sem einkenndi framferði fólks. Þessi óslökkvandi þrá eftir MEIRU. Að vera MEIRI en hinir. Við bendum á útrásarvíkingana og bankafólkið, þar sem þetta var auðvitað mjög skýrt, en gleymum því að þetta var hið almenna viðhorf og andrúmsloft í þjóðfélaginu. Og er kannski enn? Ég er nefnilega alls ekki viss um að efnishyggja hafi minnkað.

Annað sem slær mann er skortur á ábyrgðartilfinningu. Menn æða áfram í blindri græðgi og bera svo enga ábyrgð þegar allt hrynur í höndunum á þeim.

Samkeppni, efnishyggja og ábyrgðarleysi. Hvaðan kemur þetta? Af hverju erum við svona? Af hverju ekki samvinna, nægjusemi og ábyrgð?

Þetta er auðvitað risavaxin spurning sem ekki verður svarað í litlu og ómerkilegu bloggi, en þó ætla ég að velta við a.m.k. einum steini í leit að svari. Ég hef nefnilega verið að spá í hvort menntakerfið og aðferðir okkar við að mennta fólk geti verið hluti af svarinu.

Ég vil þó áður en lengra er haldið taka það skýrt fram að ég ber gífurlega virðingu fyrir kennurum, enda er ég kennarabarn. Margir ættingjar mínir og vinir eru kennarar og ég veit að þetta er fólk sem hefur einlægan áhuga á því að efla nemendur sína með ráðum og dáð og fær fyrir það allt of lítið þakklæti og laun. Það er ERFITT starf að vera kennari, sérstaklega ef fólk hefur metnað og samvisku til að sinna því vel.

Það sem ég hef hins vegar spáð í er hvort menntaKERFIÐ sé gallað, m.a. af þessum sökum:

Í skóla eiga allir að læra það sama. Þeir eiga að læra það sem skólayfirvöldum þóknast (ég veit, ég veit...einstaklingsmiðað nám...blabla, en þegar öllu er á botninn hvolft ER þetta svona. Nemandi hefur ekkert val um það hvort hann lærir náttúrufræði. Hann fær bara erfiðari verkefni ef hann er góður í náttúrufræði)
Skólinn er einræðisstofnun. Skólastjórinn ræður. Og kennararnir. Nemandinn ræður engu og hefur ekkert að segja um námsumhverfið.
Þar sem nemandinn ræður engu, þá ber hann líka í raun litla ábyrgð. Hann ber auðvitað ábyrgð á eigin hegðun að einhverju marki, svipað og fangi ber ábyrð á því að fylgja fangelsisreglunum
Skólar hvetja til samkeppni. Allir eru metnir eftir sömu mælistikunni og menn keppast við að ná sem bestum árangri, enda hrósað fyrir þann árangur. Þeir sem ná ekki "árangri" skv. mælistikunni sitja eftir með bogna sjálfsmynd.
Krakkar hafa innbyggða þörf fyrir að læra. Það sést vel á því hvað þau læra ÁÐUR en þau byrja í skóla. Þau læra að tala, ganga og milljón aðra hluti. Enginn kennir þeim neitt af þessu með markvissum hætti. Þau einfaldlega herma eftir, spyrja, prófa sig áfram og fá endurgjöf frá umhverfinu. Svona eru börn víruð til að læra.
Í skólanum er börnum hins vegar sagt hvernig þau eiga að læra, hvað þau skuli læra, hvernig þau skuli hegða sér þegar þau læra, hvenær þau eiga að standa og hvenær að sitja. Þau læra líka í hópi jafnaldra sinna þar sem þau geta ekki fylgst með þeim sem eldri eru og lært af þeim, eins og náttúran gerir ráð fyrir. Þetta er fullkomlega ónáttúruleg aðferð við að læra. Fyrstu tvö árin í skóla fara því í að "aðlaga" (móta? brjóta?) börnin að módeli skólans.

Ég spyr: Er þetta kerfi líklegt til að kenna fólki ábyrgð, samvinnu og nægjusemi? Eða elur það á ábyrgðarleysi, samkeppni og firringu? Af hverju koma svona margir út úr skólum án þess að vita hverjir þeir eru eða hvað þeir vilja? Af hverju vita sumir ekki einu sinni á hverju þeir hafa áhuga? Getur hugsast að þetta kerfi sé til þess fallið að gera okkur að góðum neytendum? Að þrælum í einhverri vél?

Ég hef ekki svarið, en mér finnst a.m.k. áhugavert að velta þessu fyri mér. Ég veit nefnileg að það hafa verið gerðar tilraunir með öðruvísi skóla sem byggja á lýðræði, samábyrgð og frelsi. T.d. svokallaðir Sudbury skólar:

http://en.wikipedia.org/wiki/Sudbury_Valley_School

Í þessum skólum er engin námsskrá og algert lýðræði. Nemendur eru frá 4- 19 ára og engin aldursskipting. Engin skipuleg kennsla fer fram nema nemendunum finnist þörf fyrir það. Nemendur geta kosið um að láta kennara fara og þeir taka ákvarðanir um ráðningar. Hljómar ótrúlega, en þessir skólar ná fínum árangri. Um 80% nema úr Sudbury Valley skólanum klárar háskólanám. Og ég þori að veðja að þeir vita hverjir þeir eru, á hverju þeir hafa áhuga, að þeir kunni að vinna með öðrum og bera ábyrgð.

Þetta er kannski eitthvað sem við ættum að skoða betur?

Dagurinn í dag

2010-04-20T07:33:00.002Z

Nú ætla ég að fjalla um staðreynd sem er kannski flestum algerlega augljóst, en mér tekst sjálfum að gleyma mjög reglulega:

Það er bara hægt að lifa einn dag í einu

Og reyndar...ef maður virkilega hugsar málið...þá er aðeins hægt að lifa eitt augnablik í einu.

Þetta er auðvitað hverju mannsbarni ljóst, en mikið svakalega eigum við auðvelt með að gleyma þessu. Sem er kannski ekkert skrítið. Mannskepnan er þeirri náttúru gædd að geta munað hvað hefur komið fyrir hana, lært af því og pælt svo í því hvað þarf að gera á morgun til að gera betur og minnka líkurnar á einhverju fokki. Þeir einstaklingar sem voru góðir í þessu voru væntanlega líklegri til að lifa af og koma genum sínum á framfæri o.s.frv.

Þetta er þó bæði blessun og bölvun. Raunar getur hugsast að þetta sé stærsta blessun OG bölvun mannkyns. Þetta er undirrót aðskilnaðar okkar frá því sem ER. Undirrót vanlíðunar, geðveiki, stríðs....

Hvað mig persónulega varðar þá er ég gífurlega gjarn á að hugsa fram í tímann og spá í öll vandamálin sem ég á eftir að leysa. Það spillir svo ánægju minni með það sem er að gerast í kringum mig þá stundina. Ég næ kannski topp árangri í einhverju, en er strax farinn að hugsa um næsta vandamál og upplifi því ekki nema mjög skammvinna ánægju með árangurinn. Jafnvel enga.

Til (kannski barnalegrar) einföldunar má líkja lífinu við klifur upp fjallshlíð. Ef maður gónir endalaust upp fyrir sig, þá aukast líkurnar á því að maður detti á trýnið. Það getur líka dregið úr manni allan vind að sjá hvað maður á langt eftir- allar bröttu brekkurnar sem eru framundan. Það tryggir að maður missir af ánægjunni við að það að nýta klifurhæfileikana- finna hjartað slá í brjóstinu, ilminn af lynginu, nið lækjarins. Að sama skapi er varasamt að líta aftur fyrir sig. Maður getur orðið lofthræddur. Mann langar kannski bara niður af fjallinu.

Ég hef því einsett mér að æfa mig í því að vera meira HÉR og NÚ. Lifa einn dag í einu. Carpe diem!

Minningarorð um tengdaafa

2010-04-19T10:18:00.003Z

Í gær var Júlíus Þórðarson, tengdaafi minn, jarðsunginn frá Norðfjarðarkirkju. Athöfnin var falleg og látlaus og meira sungið af ættjarðarlögum en sálmum. Karlinn hefði verið ánægður með það.

Ég kynntist Júlíus, eða Júlla á Skorrastað eins og hann var alltaf kallaður, þegar við Jóna fórum að skjóta okkur saman árið 1994. Reyndar kom ég oft í heimsókn á Skorrastað sem barn. Pabbi fór oft með mig að skoða hinn fjölbreytta bústofn bæjarins, enda voru hann og tengdapabbi samkennarar. Þá hefur sennilega engan grunað að ég ætti eftir að vera húsbóndi í húsinu sem Júlli og Jóna byggðu sér, en svona er nú lífið skrítið.

Hjá Júlla mætti ég aldrei öðru en mikilli vinsemd og gestrisni. Mér fannst ég alltaf vera fullkomlega velkominn á heimilinu. Við bjuggum hjá Jónu og Júlla sumrin '96 og '97 þegar ég var í sumarfríum í Háskólanum. Ég vann sem lögreglumaður á sumrin og var af því nokkuð ónæði, enda ekkert farsímasamband á Skorrastað og vaktsíminn því tengdur beint í heimasíma. Aldrei létu þau heiðurshjón það fara hið minnsta í taugarnar á sér. Eftir að ég kláraði BA próf og við Jóna fluttum austur, bjuggum við hjá þeim í heilt ár, með Siggu Theu pínulitla. Hún lærði að labba í stofunni á Skorrastað, sem núna er stofan okkar og var í miklu uppáhaldi hjá langömmu og langafa. Þegar við fluttum svo enn og aftur á Austurlandið árið 2004 eftir dvöl erlendis og í Reykjavík, þá bjuggum við fyrst um sinn hjá gömlu hjónunum.

Þessi ótrúlega gestrisni var Júlla algerlega í blóð borin. Það leið ekki sá dagur að ekki kæmu einhverjir gestir og var þeim öllum tekið fagnandi. Á sumrin var heimilið oft eins og umferðarmiðstöð- stundum gestir í hverju herbergi. Stundum þótti manni nóg um. En þau gömlu tóku öllum jafn vel og létu alla finna að þeir væru fullkomlega velkomnir. Ég er hræddur um að slík gestrisni sé nokkuð á undanhaldi.

Ég gæti skrifað langan pistil um Júlla, en ég ætla að láta tvö lítil minningarbrot duga:

-Fyrir nokkrum árum síðan, rétt áður en Júlli hætti mjólkurbúskap, var ég að keyra heim að bæ. Karlinn hefur verið kominn fast að áttræðu held ég. Hann var að reka kýrnar heim í fjós í mjaltir. Skyndilega hleypur ein kýrin út undan sér. Karlinn brást hratt við og tók á sprett til að koma henni aftur á rétt spor! Ótrúlega sprækur miðað við aldur og fyrri störf.

-Eitt sinn fór ég með Júlla að sækja mjöl út í bræðslu. Mjölið var sett í hálfar síldartunnur. Ég skellti tunnunum í skottið á bílnum og keyrði heim að fjósi. Svo tók ég tunnurnar úr skottinu og bar upp tröppur og inn í fjós (fjandans tunnurnar voru níðþungar, en ég ætlaði sko ekki að láta á því bera að mér þætti þetta eitthvað mál). Þá drundi í karlinum "Haha! Þú er sterkur!" Ég man ekki til að mér hafi mikið verið hrósað fyrir krafta, en þetta var karlinn ánægður með.

Já, Júlli á Skorrastað var KARAKTER. Hann var spes. Hann var hann sjálfur. Ég veit ekki hvort ég hef eitthvað til míns máls, en mér finnst týpur eins og hann vera sífellt fágætari. Fólk sem er ósmeykt við að vera það sjálft og er laust við narcissískar tilvistarkreppur og aumingjaskap.

Ég mun aldrei gleyma Júlla á Skorrastað. Hann á eftir að lifa í minningunni. Ég bý í húsinu sem hann byggði, er giftur sonardóttur hans og skýrði son minn í höfuðið á honum, þannig að ég þyrfti nú reyndar að kalka all verulega til að gleyma honum. Ég verð ávallt þakklátur fyrir allt sem hann gaf mér.

Megi hann hvíla í friði.

Íslenska þjóðin í djúpum skít...what else is new?

2010-04-05T15:19:00.003Z

Ég var í morgunsárið að blaða í árbók ársins 1982. Á þessu herrans ári var ég 8 ára gamall og rámar því í eitthvað af þessu. Og ekki laust við að þetta hristi aðeins upp í manni. Það er ekkert voðalega langt síðan við frónverjar vorum ansi aftarlega á merinni. Helsta efnahagsmarkmið þáverandi ríkisstjórnar var t.d. að koma verðbólgunni NIÐUR í 40%. Skipsskaðar og slysadauðsföll voru nánast daglegt brauð. Ungmenni grilluðu í sér heilabúið með kveikjarabensíni og lími. Latté var óþekkt fyrirbæri og kremkex frá Frón þótti bara nokkuð fínt.

Ég man alveg hvernig var að vera barn á þessum tímum. Við fengum stundum nammi á laugardögum, annars alls ekki. Við fórum ekki til útlanda í frí. Það gerðu fáir. Við fórum ekki mikið í frí yfir höfuð. Til þess voru hvorki tími né peningar.

Þótt nú séu ekki beint bjartir tímar, þá er ágætt að hafa í huga hvernig við lifðum fyrir ekki svo mjög löngu. Við erum miklu betur stödd í dag en fyrir aldarfjórðungi síðan: Ríkari, betur menntuð og tiltölulega sófistikeraðir heimsborgarar. Fær í flestan sjó. Það er því ákveðin huggun að glugga í söguna og líta nokkur ár aftur í tímann. Það er ekkert nýtt að pólitíkusar séu misvitrir, efnahagslífið í klessu, gjaldmiðillinn ónýtur, menn ráði frændur sína í opinberar stöður, að útvegsmenn séu brjálaðir, að menn rífist um orkuverð til stóriðju. Svona var þetta allt árið 1982.

Og það er líka gott að hafa í huga að við getum verið hamingjusöm þótt kjör okkar rýrni og þjóðfélagsástandið sé skrítið. Ég minnist a.m.k. ekki annars en að æska mín hafi verið ákaflega hamingjurík þótt maður hafi ekki átt alla skapaða hluti.

Smásögur

2010-04-03T08:58:00.004Z

Ég var að flakka um vefinn í morgunsárið. Rakst á skemmtilega síðu sem ég varð að deila með ykkur. Síðuna á Ágúst Borþór Sverrisson, en hann er stórskemmtilegur penni sem hefur sérhæft sig í ritun smásagna. Ágúst er einn fárra íslenskra höfunda sem hefur sinnt þessu formi af einhverjum krafti, fyrir utan snillinginn Gyrði Elíasson auðvitað.

Smásagan er vanmetið sagnaform sem reynir mjög á höfundinn. Striginn sem höfundur málar myndir sínar á er smár, eðli málsins samkvæmt. Og allt of oft ganga menn fram hjá þessum smámyndum og mæna upp á stórar og litríkari myndir sem eru betur til þess fallnar að grípa athyglina. Það er nefnilega svolítið þversagnakennt að þótt smásögur séu stuttar þá gera þær oft meiri kröfur til lesandans en skáldsögur. Þar sem höfundur hefur lítið svigrúm fyrir lýsingar og útlistanir á samhengi, þá reynir smásagan talsvert á ímyndunarafl og athyglisgáfu lesandans. Og Það held ég að sé ástæðan fyrir því að smásagan nýtur ekki meiri hylli. Stór hluti fólks lítur á þær og hugsar "What the fuck? Er þetta eitthvað merkilegt?"

Svarið við þeirri spurningu er.....JÁ. Góðar smásögur eru stórmerkilegar og geta kveikt magnaða tilfinningu fyrir dýpt. Þær geta snert við manni á einhvern hátt sem skáldsögur gera sjaldnast. Þær hafa stundum svipuð áhrif á mann og ljóð, en þó á annan hátt.

Ég hvet ykkur til þess að tékka betur á smásögum, sérstaklega þá sem yfir höfuð eru bókhneigðir. Hér er t.d. frábær saga frá Ágústi Borgþóri um dag í lífi atvinnulauss manns. Frábær smáatriði, mikil dýpt og næmni.

http://www.pressan.is/pressupennar/LesaAgust/smasaga

Ágúst birtir reglulega sögur sínar á pressunni og það er vel þess virði að tékka á honum. Ég á pottþétt eftir að kaupa bækurnar hans líka, enda aldrei eins að lesa sögu á tölvuskjá og á prenti.

Langur föstudagur

2010-04-02T09:00:00.006Z

Í dag er föstudagurinn langi. Ég ætla að halda upp á hann með því að fasta. Fastan verður þó rofin í kvöld með lasagneáti hjá tengdamömmu. Þessi fasta mín á sér ekki trúarlegar rætur. Ég er að gera tilraunir með föstur sem hluta af heilbrigðum lífsstíl. Ég hef verið að lesa mér til um þessa aðferð og hún virðist hafa fjölþætt jákvæð áhrif á heilsu og líðan fólks. Reynsla mín hingað til rímar við þetta. Föstur virðast hafa jákvæð áhrif á hormónabúskap líkamans, auka insúlínnæmni, efla framleiðslu vaxtarhormóna (HGH) og stuðla að notkun fitu til brennslu. Fyrir nörda sem hafa áhuga á þessu er hér fjallað um fjölmargar rannsóknir tengdar stuttum föstum (intermittent fasting, eða IF)

http://conditioningresearch.blogspot.com/search/label/intermittent%20fasting

Það má líka gúgla þetta og finna fullt af stöffi.

Á meðan á föstu dagsins stendur ætla ég að íhuga tilgang lífsins og jafnvel grauta eitthvað í nýja testamentinu og fleiri skræðum. Ég er reyndar orðinn svo mikill trúleysingi að dagurinn hefur litla merkingu fyrir mér að þessu leyti, að minnsta kosti hvað bókstafinn varðar. EF Jesú var til og EF hann var eitthvað nálægt því að vera jafn merkilegur maður og guðspjöllin gefa til kynna (þótt ekki nema 10% af því væri satt), þá var þetta auðvitað hörmungadagur í sögu mannkyns. Góður maður var tekinn af lífi af pólitískum ástæðum. Slík grimmdarverk eru alltaf ömurleg.

Öll steypan sem menn skálduðu síðar upp um þennan atburð er efni í miklu lengra blogg, en í stuttu máli verð ég sífellt sannfærðari um að kreddutrúarbrögð séu neikvætt fyrirbæri. Í nafni og skjóli trúarbragða hafa ótrúleg grimmdarverk verið framin: Óteljandi milljónir manna hafa þjáðst, börn grenjað sig í svefn af ótta við helvíti, fólk sætt sig við óþolandi aðstæður í von um betri vist á himnum, sprengt sig í loft upp í von um verðlaun í framhaldslífinu, þagað um níðingsverk þeirra sem klæðast kufli og kjól.....Ég gæti haldið áfram í allan dag, en bendi frekar á þessa bók:

http://www.amazon.com/God-Delusion-Richard-Dawkins/dp/0618918248/ref=sr_1_3?ie=UTF8&s=books&qid=1270200028&sr=8-3

Ég ætla þó ekki að halda því fram að ég íhugi ekki annað slagið tilgang lífsins og hvort í þessum heimi felist ekki fleira en augað sér. Ég held raunar að svo sé. En ég er líka alveg með á hreinu að um eðli þeirra hluta verður ekkert fullyrt. Það er ekkert "authority" til um þau mál. Það VEIT enginn hvað nákvæmlega gerist þegar við deyjum. Það VEIT enginn hvort það eru einhver duld öfl að verki í lífi mannanna. En ætli það sé endilega skaðlegt að trúa því að svo sé og að eitthvað taki við þegar við deyjum? Ég held raunar að rannsóknir bendi til þess að þeir sem trúi séu hamingjusamari en þeir sem gera það ekki. Ástæðuna fyrir því mætti þó kannski finna í hinni helgu bók: "Sælir eru einfaldir, því þeirra er Guðs ríki"

Ég held að það sé vissara að ganga út frá því að þetta sé allt búið þegar við geispum golunni, því eins og segir í kvæðinu:".....því að fyrir því fæst ekkert garantí, að hjá Guði ég komist á fyllerí!"

Góðar stundir

-S

Naumhyggja

2010-03-28T15:34:00.005Z

Bið lesendur mína forláts á bloggleti síðustu vikna. Lofa (aftur) að bæta mig. Ástæða bloggletinnar er sú að ég hef verið ákaflega upptekinn síðustu vikurnar. Það er samt ekki gild afsökun. Það versta við svona langt hlé er að maður veit ekki á hverju maður á að byrja. En þetta er svo sem ekki háalvarlegur fréttamiðill eða tilraun til krónólógískrar skrásetningar á lífi mínu, þannig að maður ætti kannski ekki að hafa of miklar áhyggur af því arna.

Síðustu vikurnar hef ég annað slagið dottið í pælingar um naumhyggju (minimalisma) sem lífsstefnu. Mér finnst eitthvað heillandi við þessar hugmyndir, þótt sumir gangi auðvitað ansi langt í þessu. Sumir ganga svo langt að skera eigur sínar niður í það sem kemst í einn bakpoka. Eða einn húsbíl. Það er mjög langt gengið en mér finnst það SAMT heillandi hugmynd. Myndi ekki henta mér vel, en maður veltir því fyrir sér hvernig heimurinn væri ef fleiri hugsuðu svona.

Þeir sem eru í þessum minimalismapælingum hafa fengið upp í kok á neyslu- og efnishyggju. Þeir vilja einfaldara líf þar sem áherslan er á samveru, sköpun og einfalda ánægju. Þeir sjá og skynja að þessi árátta mannsins að leita hamingju í hlutum eða rafrænni skemmtun er blindgata sem leiðir mann ekki að hamingjunni. Draslið gerir ekkert nema að íþyngja manni og endalaust sjónvarpsgláp gerir lítið annað en að kveikja nýjar langanir í meira drasl.

Þetta rímar við margt af því sem ég hef verið að uppgötva síðustu árin, en maður á nú samt langt í land með að verða minimalisti. Ég hef þó gert smá tilraunir til að "afdrasla" og hyggst fjölga þeim. Ég tók t.d. fataskápinn minn í gegn um daginn og losaði mig við fullan stóran ruslapoka af fötum. Þegar ég fór í gegnum hrúguna fann ég fullt af fötum sem ég hafði ekki farið í svo mánuðum skipti. Og til hvers þá að halda í dótið? Af því að maður borgaði einhverntíman fyrir það? Það finnast mér ekki nægilega sterk rök. Ég losaði mig því við dótið og leið betur á eftir. Nú er ég fljótur að finna mér föt að fara í vegna þess að það sem eftir er í skápnum eru föt sem ég vil ganga í. Mig grunar að sambærilegum árangri megi ná í ýmsu öðru, svo sem bóka- og diskasafninu. Ég efast samt um að ég geti mannað mig upp í að losa mig við diska. En eitthvað af þeim mætti kannski vera í kassa uppi á lofti, en ekki í stútfullri hillu þar sem maður finnur aldrei neitt í öllu kraðakinu.

Þetta passar líka ágætlega við þær pælingar sem ég hef verið í varðandi mataræði og hreyfingu. Borða minna- sem mest náttúrulegt og einfalt- og hreyfa mig skynsamlega. Ég lyfti einu sinni í viku, spila blak þegar ég má vera að, fer í labbitúra og fjallgöngur...Einfalt, skemmtilegt og gott. Það þarf ekki flókin kerfi, eða æfingar á hverjum degi til að ná árangri!

Ég held að það væri fátt hollara fyrir Íslendinga að læra akkúrat núna en naumhyggju. Að njóta þess einfalda og átta sig á því að maður þarf ekki allt þetta veraldlega prjál til að verða hamingjusamur.

Gagnlegar bloggsíður

2010-02-28T20:27:00.002Z

Humm.....Ég er í andlausari kantinum þessa vikuna. En í staðinn fyrir að beila á blogginu ætla ég að deila með ykkur síðum sem ég hef talsvert skoðað síðustu vikur og mánuði.

Fyrst ber að nefna Zenhabits ( www.zenhabits.net) . Þessari síðu er haldið úti af gaur sem heitir Leo Babauta. Hún fjallar um ýmislegt, en rauði þráðurinn er það hvernig maður nær árangri í því að breyta eigin venjum og tileinka sér venjur sem færa manni aukinn árangur og hamingju. Það eru hlutir sem ég hef mikinn áhuga á, eins og þið kannski vitið. Leo er fínn penni og hann er duglegur að fá til liðs við sig aðra góða penna og vísa manni á aðrar gagnlegar síður. Leo heldur líka úti síðu um minimalisma ( http://mnmlist.com/ ) sem er þrælgóð. Og mjög minimalísk.

Önnur síða sem ég tékka mikið á er www.marksdailyapple.com . Þessari síðu er haldið úti af gaur sem heitir Mark Sisson. Hann er fyrrverandi maraþonhlaupari og þríþrautarmaður sem skrifar um hreyfingu, næringu og heilbrigðan lífsstíl. Hann vinnur aðallega út frá þeirri pælingu að það sé manninum hollast að hreyfa sig og nærast á þann hátt sem best hentar okkar tegund. Pælingin er í raun einföld, þ.e. að með því að tileinka sér ákveðin grunnatriði úr lífsmunstri frummannsins, þá leiði það til stórbættrar heilsu. Ég er líka að lesa bók eftir hann sem heitir The primal blueprint ( http://www.amazon.com/Primal-Blueprint-Reprogram-effortless-boundless/dp/0982207700/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=books&qid=1267389771&sr=8-1 ) Þetta eru heilsteyptustu pælingar sem ég hef rekist á um hreyfingu og næringu. Ég er farinn að tileinka mér margt af þessu, ekki síst mataræðið og það er að svínvirka. Það stefnir allt í að ég detti niður fyrir 80 kg. fyrir vorið. Það er a.m.k. stefnan. Ég hef ekki verið svo léttur síðan ég var lítill drengur. Ég hvet alla sem vilja losna við aukakíló á heilbrigðan hátt og koma sér í form til að kíkja á þetta. Get ekki mælt nóg með þessu. Ég á eftir að skrifa meira um þetta síðar.

Annar gaur sem ég er búinn að glugga mikið í upp á síðkastið er Seth Godin ( www.sethgodin.com). Godin er fjandi glöggur náungi með mikla yfirsýn OG innsýn í viðskipti, eðli og framtíð vinnu. Hann heldur því fram að samkeppnisforskot í dag sé fyrst og fremst að finna í því að vera listamaður, í víðum skilningi þess orðs. Að nálgast vinnu með því markmiði að breyta þeim sem maður kemst í snertingu við. Með því að vera mannlegri, fara út fyrir þægindasvæðið, nýta hæfileika sína til að mynda nýjar tengingar, skapa eitthvað nýtt, gefa af sér. Mjög spennandi pælingar sem ýta hressilega við manni.

Einn til: Chris Guillebeau ( www.chrisguillebeau.com ). Skapandi og skemmtilegur gaur með flottar hugmyndir um öðruvísi lífsstíl. Vel þess virði að tékka á honum.

Það er annars magnað hvað er mikið hægt að finna af góðu stöffi á netinu ef maður leitar. Allir ofannefndir eru að nota netið á mjög skemmtilegan hátt til að koma boðskap sínum til skila. Stór hluti af því sem þeir skrifa er ókeypis og aðgengilegt- vinna sem þeir GEFA. Og af því að þeir gefa af sér, þá fá þeir auðvitað eitthvað til baka. Fólk kaupir bækurnar þeirra, þeir fá ýmiskonar verkefni tengd því sem þeir eru að skrifa um o.s.frv. Þetta er hin nýja veröld. Allir með nettengingu og góðar hugmyndir geta blómstrað ef þeir bera sig rétt að. Áhugavert.

Anyhoo..... Ég lofa að skrifa meira frá eigin brjósti fljótlega. Verið góð við ykkur sjálf....og hvert annað.

kv.
Siggi

Uppgjör vikunnar: Broadway og borg gleðinnar

2010-02-21T20:43:00.004Z

Viðburðarík vika að baki. Allt á flegiferð og hvergi slegið slöku við. Vikan endaði á því að rokkarar úr BRJÁN tróðu upp á Broadway fyrir fremur tómlegu húsi. Það bjargaði málunum að þeir sem mættu voru í miklu stuði og tóku okkur afar vel. Svo tók þessi hressi hópur að sjálfsögðu þá ákvörðun að gera gott úr þessu og detta bara í það og hafa gaman af þessu. Það var því rokkað til kl:03:00, sungið, hlegið og dansað. Stórskemmtilegt allt saman.

Við fórum í bíó í Reykjavík. Ekki bara einu sinni, heldur tvisvar. Sáum fyrst Avatar og svo Sherlock Holmes. Þær stóðu báðar undir væntingum. Avatar tekur tæknibrellur upp á algerlega nýtt level. Lord of the rings er eins og amatörvídeó, skotið á gamla VHS spólu, í samanburði. Tæknibrellurnar hafa náð því stigi að maður hugsar eiginlega aldrei: "vá, flott tæknibrella", heldur dettur maður bara inn í söguheim myndarinnar. Ég veit ekki hvort ég er að verða svona soppy með árunum, en myndin hreyfði í það minnsta heilmikið við mér. Ég gruna að hún eigi eftri að verða meira vatn á millu umhverfisverndar en allt rausið sem komið hefur frá Greenpeace síðustu 10 árin. Sem er bara flott.

Sherlock var líka stórfín afþreying. Robert Downey Jr. fer á kostum sem Sérlákur spæjari og sérlega gaman er að sjá London ca. 1880 svona ljóslifandi. Guy Ritchie er greinilega ekki alls varnað. Flott ræma.

Ég er að ganga í gegnum eitthvað sérkennilegt tímabil þessa dagana. Ég hugsa mikið um það hvað nútímalífið í þessu samfélagi okkar er að mörgu leyti innihaldslítið, óheilbrigt og ófullnægjandi. Öllu heldur hugsa ég mikið um það hvernig hægt væri að gera það betra með minni efnishyggju, heilbrigðari samskiptum, minni vinnu, og meiri LIST...í víðum skilningi þess orðs. Minni LYST og meiri LIST. Þessar hugsanir slógu mig nokkuð í Reykjavík um helgina þar sem maður gekk um yfirfullar verslunarmiðstöðvar. Við höfum búið til samfélgsgerð sem snýst allt of mikið um kaup á einhverju drasli. Minimalismi verður sífellt áhugaverðari kostur. Gera minna. Borða minna. Kaupa minna. Eiga minna. Gefa meira. Hlusta meira. Skapa meira. Elska meira. VERA meira. Vera meira úti í náttúrinni. Vera meira kyrr og hljóður. Vera meira HÉR og NÚ.

Allavega. Áður en ég verð mikið dýpri þá er hér dásamlegt ljóð sem mig langaði að deila með ykkur. Það er frá 13. öld og er eftir hið mikla skáld Rumi:

The small man

builds cages for everyone

he knows.

While the sage,

who has to duck his head

when the moon is low,

keeps dropping keys all night long

for the

beautiful

rowdy

prisoners.

Uppgjör vikunnar: í styttra lagi

2010-02-14T20:30:00.002Z

Skemmtileg vika að baki. Allt á fleigiferð og stundum þykir manni nóg um. Það vantar fleiri stundir í sólarhringinn og fleiri strokka í mótorinn. Eða meira bensín. Eða eitthvað.

Og þá spyr maður sig stundum: Er ég að gera of mikið? Er þetta of mikill hamagangur. Eða tekur maður kannski allan hamaganginn bara of nærri sér?

Ég held að hvort tveggja geti verið rétt. Maður er oft að eyða tíma í eitthvað sem við nánari skoðun skiptir ekki máli. Og að sama skapi ber maður oft ekki gæfu til að taka hlutunum með nægilega miklu jafnaðargeði.

Hvort tveggja ber að sama brunni: Sálarró verður ábótavant. Manni finnst maður vera tættur og slitinn. Ekki alveg heill.

Á þessu eru bara tvær lausnir: Að gera minna og tileinka sér meira æðruleysi, lifa meira í núinu.

Hægara sagt en gjört. Það fyrra er þó e.t.v. einfaldara. Það eru engin geimvísindi að fara yfir dagskrá vikunnar og skera út úr henni það sem má missa sín. En hvað ef þetta er allt mikilvægt og manni finnst ekkert mega missa sín? Ja, þá er úr vöndu að ráða, en augljóslega verður maður þá að forgangsraða og hugsa vandlega hvað skiptir MESTU máli. Það er ekki hægt að gera allt. Það er líka gott að hafa í huga að þegar maður ætlar að gera allt, þá endar oft með því að maður gerir allt illa. Trikkið er að setja sér mörk og muna að allt á sinn tíma. Sumt getur maður kannski bara ekki gert núna, en mætti hæglega taka upp síðar.

Það er líka oft þannig þegar maður vill áorka einhverju að minna er meira. Less IS more. Fókusera intensíft á afmarkað verkefni í ákveðinn tíma, klára það, og snúa sér svo að öðru. Það er a.m.k. klárlega betra fyrir sálartötrið en að hafa sífellt öll möguleg járn í eldinum.

Hitt atriðið, að taka hlutunum með meira jafnaðargeði og lifa meira í núinu er svo kapituli út af fyrir sig og ækki ætla ég í stuttri bloggfærslu að leysa þá þraut sem zen búddistar eyða ævinni í að leysa. En í stuttu máli held ég þó að segja megi að þetta sé spurning um bæði hugarfar, viðhorf og skilning annars vegar og hins vegar ástundun og æfingu.

Ég held að það sé ágætis byrjunarpunktur að hætta að taka tilveruna of alvarlega. Það sem við gerum í lífinu skiptir ábyggilega minna máli en við höldum. Og flest annað fólk leiðir hugann afar sjaldan að okkur. Samt eyðum við stórum hluta af orkunni í taugaveiklun yfir öllu sem við eigum eftir að gera og því hvað öðrum finnst nú um hitt eða þetta sem við gerum eða segjum. Skynjun okkar á veruleikanum ER ekki veruleikinn. Þú ert ekki það sem þú hugsar. Hættum að taka þetta allt svona fokking alvarlega!

Annað atriði er svo að læra að meta kyrrð og einfaldleika. Hugleiða, fara út í náttúruna, njóta þess að borða, elska og vera til.

Whoa....djöfull get ég steypt maður.

Peace out

-S

Uppgjör vikunnar: Upp, upp mín sál og allt mitt geð!

2010-02-07T21:51:00.003Z

Fín vika að baki. Allt á uppleið þessa dagana. Mataræðið að svínvirka, orkustigið prýðilegt, allur að koma til í blakinu, allt að þokast í rétta átt í vinnuni o.s.frv. Skemmtilegt þegar vel gengur. Maður getur gengið að því sem vísu að ef maður þrjóskast við, gerir sitt besta, leggur sig fram og neitar að gefast upp, þá taka alltaf við bjartari tímar. What comes down, must go up! Án myrkurs er engin birta...

Ég var að fá skemmtilega sendingu frá Amazon. Reyndar minni en oft áður. Þar á meðal þessa bók:

http://www.amazon.com/Linchpin-Are-Indispensable-Seth-Godin/dp/1591843162/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=books&qid=1265579862&sr=8-1

Mjög áhugaverð lesning sem hristir svolítið upp í manni. Á engilsaxnesku er það sem hann hefur fram að færa í grundvallaratiðum þetta:

"A linchpin, as Seth describes it, is somebody in an organization who is indispensable, who cannot be replaced—her role is just far too unique and valuable. And then he goes on to say, well, seriously folks, you need to be one of these people, you really do. To not be one is economic and career suicide.

The only people who have a hope of becoming linchpins in any organization, who have any hope of changing anything for the better in real terms, are those who have the capacity to do “emotional work” at a high level—to be true artists at whatever they set their minds on doing. The guys who just plod around the office corridors, just turning up for their paycheck.... Well, those guys don’t have a prayer, poor things. The world is just too interesting and competitive now. "

Tími öruggrar atvinnu er liðinn. Nánast öllu má úthýsa til annarra landa eða hanna út úr myndinni. Eini almennilegi kosturinn er að verða "listamaður" í því sem maður gerir- skapa eitthvað nýtt, tengjast fólki og leggja sál sína og metnað í það sem maður gerir. Það er ekki lengur raunhæft að ætla að maður geti bara lært eitthvað, mætt í vinnuna og gert eins og manni er sagt. Það fólk verður undir í hinum nýja heimi sem blasir við eftir efnahagshrunið.

Skemmtilegar pælingar. Meira um þetta síðar.

Ég hef líka verið að lesa bók eftir Martin Seligman sem heitir "The optimistic child". Hún er um aðferðir til að "bólusetja" börn gegn þunglyndi og kvíða. Magnað stöff sem er bakkað upp af sólid rannsóknum. Ég skil ekki fyrir mitt litla líf af hverju skrif af þessu tagi eru ekki hreinlega manifesto menntastofnana og af hverju við erum ekki að uppfræða foreldra um þessi mál. Margt í uppeldi nútímabarna er að hafa skelfileg áhrif á geðheilsu þeirra og hamingju og það er þyngra en tárum taki að það skuli vera hægt að fyrirbyggja þessi vandamál með tiltölulega einföldum hætti og svo séu þær jafn lítið notaðar og raun ber vitni.

Það sama á reyndar við um önnur en nátengd skrif úr heimi sálfræðinnar- jákvæða styrkingu (R+). Ég er á massífu námskeiði í þeirri aðferðafræði hjá Gunnari Haugen, atferlisfræðingi. Mjög öflugar aðferðir sem eru skelfilega vannýttar. Það er engin aðferð við að móta hegðun fólks eins vel bökkuð upp af alvöru rannsóknum. Samt er þetta fremur lítið notað og margt sem gerist í fyrirtækjum er algerlega á skjön við þessi vel stúderuðu lögmál mannlegrar hegðunar. Því fer sem fer og menn ná takmörkuðum árangri í því að hvetja fólk til dáða. Merkilegt.

Á fóninum eru snillingarnir í Opeth enn fyrirferðarmiklir. Endalaust gott band. Hef þó aðeins verið að hlusta á djass, klassík og nútímatónlist. Niels Henning, Ray Brown, Útlendingahersveitin, Jóhann Jóhannsson, Max Richter, Segovia o.fl. Tónlist er ein merkilegasta iðja sem mannskepnan tekur sér fyrir hendur. Svo mikið er víst.

Jæja. Nóg röfl, kæru lesendur. Take care of yourselves. And each other.

-S

Uppgjör vikunnar: Busier than a one legged man in an ass kicking contest

2010-01-31T20:31:00.005Z

Fáránlega bissí vika að baki. Og eiginlega synd að segja að maður stefni inn í nýja viku úthvíldur og til í tuskið. Stefni klárlega á að hafa næstu helgi rólega. Maður er orðinn of gamall í djamm helgi eftir helgi.

Djamm þessarar helgar var eiginlega tvöfalt. Á föstudag hittist mannauðsteymi Fjarðaáls, borðaði saman og smakkaði rússneskan vodka og fleira góðgæti á heimili leiðtoga vors, Steinþórs. Það var mjög ljúf stund. Gaman að vinna með svona skemmtilegu fólki og óskandi að oftar gæfist færi á svona nokkru. Það er hins vegar eins og að smala köttum að koma þessu fólki saman, þannig að það er hægara sagt en gjört.

Í gærkveldi var svo hið árlega Kommablót. Það klikkaði ekki frekar en fyrri árin. Ég er búinn að fara á þetta blót síðustu 20 árin eða svo og hef sjaldan orðið fyrir vonbrigðum. Þetta er hið eiginlega bæjarblót Norðfirðinga og stemningin alltaf skemmtileg. Ég hélt áfengisneyslu vel í skefjum og var því nokkurnvegin viðræðuhæfur í dag, en því hefur ekki alltaf verið að heilsa daginn eftir blót.

Í vikunni hélt ég áfram tilraunum með nýja mataræðið. Þær ganga vel. Ég komst að því að ef maður sleppir kornmeti og kolvetnum sem allra mest, þá verður maður mun minna svangur. Orkan er miklu stöðugri og maður lendir alls ekki í blóðsykurfalli eins og oft vill gerast þegar maður er á kafi í kolvetnasukkinu. Ég prófaði líka að lyfta á fastandi maga í gær og hélt að það myndi enda með mikilli vanlíðan og meðvitundarleysi, en það varð alls ekki raunin. Ég hafði fína orku og leið bara vel á eftir. Ég prófaði svo að éta ekkert í klukkutíma eftir æfingu. M.v. það sem ég hef verið að lesa þá getur þessu aðferð haft þau áhrif að líkaminn framleiði miklu meira af vaxtarhormónum (HGH) heldur en ella, sem hjálpi til við fitubrennslu og vöðvauppbyggingu bæði á og eftir æfingu. Áhugaverð pæling sem er mjög á skjön við almenna nálgun á þetta, sem er að mæta vel kolvetnaður á æfingu og skella svo í sig próteinum strax eftir æfingu. Ég ætla að prófa þetta áfram og sjá hvað gerist. A.m.k. virðist þetta allt vera að virka vel á mig. Ég er farinn að passa í buxur sem ég hef ekki passað í lengi og í vikunni sá ég tölu á viktinni sem ég hef ekki séð í mörg ár. Skemmtilegt. Ef einhver hefur áhuga á þessum pælingum þá er ég mikið búinn að glugga í vef sem heitir www.marksdailyapple.com. Svo hef ég reyndar gluggað í fleiri síður, t.d. www.fitnessblackbook.com . Ef þessir gaurar hafa rétt fyrir sér, þá er rosalega margt af viðtekinni þekkingu á næringu og hreyfingu einfaldlega rangt. Ég ætla ekkert að fullyrða um það, en ég er spenntur að lesa mér meira til og prófa þetta á sjálfum mér. I'll keep you posted.

Í vikunni kláraði ég "Sólstjaka" eftir Viktor Arnar Ingólfsson. Hin ágætasta afþreying. Finnst hann samt hafa skrifað betri bækur. Er núna að byrja á Yrsu. Gaman að sjá hvernig hún er að þróast sem höfundur. Krimmafíknin lætur alltaf á sér kræla annað slagið, en ég er alveg hættur að skammast mín fyrir hana. Það er bara skemmtilegt hvað við eigum orðið marga frambærilega krimmahöfunda.

Í dag fór ég í göngutúr inn í Seldal. Keyrði inn að bænum og gekk þaðan inn dalinn. Áin er hálffrosin og einstaklega falleg. Þetta er eins og að ganga um í einhverri væminni auglýsingu fyrir íslenskt vatn. Mikið rosalega hefur maður gott af því að fara út í náttúruna og anda að sér hreinu lofti. Við erum ofboðslega heppin að hafa þessa stórfenglegu náttúru allt í kringum okkur. Þetta eru gæði sem allt of fáir Íslendingar kunna að meta og nýta til að bæta andlega og líkamlega heilsu sína.

Á göngunni hugsaði ég talsvert um endurreisn Íslands í kjölfar hruns. Mér finnst ljóst mál að hrunið hefur litlu breytt um gildi Íslendinga. Við erum enn allt of upptekin af efnislegum gæðum. Það er eins og stór hluti þjóðarinnar vildi bara geta spólað aftur til ársins 2007. Ég held að það sem gerðist hafi í raun opnað augu ótrúlega fárra gagnvart því hvað við vorum farin að lifa klikkuðu lífi þar sem allt gekk út á að EIGNAST. Og helst átti það að gerast með sem minnstri fyrirhöfn. Það er hins vegar svo að eignir gera fólk ekki hamingjusamt. Samt er enn varla talað um annað en peninga. Ekki hjálpar svo til að sömu glæpamennirnir og komu okkur í þrot eru að eignast allt draslið aftur. Bakkavararbræður, Ólafur Ólafsson, Jón Ásgeir og co....Þetta lið heldur bara áfram eins og ekkert hafi í skorist...

Eníhú....Ég nenni ekki að fara nánar út í þessa sálma. Ég held samt að okkur væri hollt að spá í það hvað það er sem gerir fólk hamingjusamt, t.d: fjölskyldulíf, það að finna og rækta hæfileika og lifa lífi sem hefur merkingu, sættast við fortíðina, lifa í núinu og njóta (innan skynsamlegra marka) þeirra nautna sem lífið hefur upp á að bjóða. Við vitum heilmikið um það hvað gerir fólk hamingjusamt. Af hverju erum við að ekki að rýna í þau fræði þegar við endurbyggjum samfélagið okkar?

Jæja. Nóg röflað í bili.

Góðar stundir, kæru vinir:

Siggi

Uppgjör vikunnar: Blak, Tom Sawyer og hellisbúafóður

2010-01-24T15:43:00.002Z

Prýðileg vika að baki. Nokkuð strembin, en ekki eins strembin og vikan á undan. Svefninn hjá örverpinu er að komast á skárra ról, þótt enn sé hann að hrökkva upp um miðjar nætur. Það er magnað hvað svefntuflanir hafa mikil áhrif á mann. Ég er vanur að sofa mjög reglulega og sjaldnast minna en sjö tíma. Þetta hefur því farið einstaklega illa í mig. En nú er þetta vesen vonandi að verða búið.

Ég fór á blakæfingu á mánudaginn og svo áttum við leik á Seyðisfirði á þriðjudag. Leikurinn var stórskemmtilegur og Seyðfirðingar stóðu sig með prýði. Þeir unnu eina hrinu, en það hafa þeir ekki gert lengi, að ég held. Við vorum reyndar fremur fáliðaðir, bæði Stjána- og Tótalausir, en þetta hófst nú samt að lokum. Ég fékk að spreyta mig á uppspili tvær fyrstu hrinurnar. Það var skemmtilegt, enda orðið langt síðan ég hef spilað upp. Síðustu tvær smassaði ég svo sem diagonal sem var líka stórskemmtilegt. Ég var frekar þreyttur eftir leikinn og tæpur í kálfanum og sleppti því æfinu á miðvikudaginn.

Á fimmtudagskvöld æfði svo hljómsveitin Urð. Við einblíndum aldrei þessu vant á kóverlög: Tommy the Cat með Primus og Tom Sawyer með Rush. Ég held að ég hafi aldrei ráðist í jafn metnaðarfull lög áður. Við eyddum meiri tíma í Rush lagið og það var bara farið að sitja fjandi vel í lok æfingar. Ég fæ gæsahúð af því að spila lagið, enda er maður búinn að hlusta á þetta lag í 20 ár án þess að láta sér detta það í hug að spila það sjálfur. Get ekki beðið eftir næstu æfingu.

Það er annars magnað hvað það skiptir miklu máli að vera VIRKUR. Það er ótrúlega mikið meira gefandi að sprikla, spila tónlist og hitta fólk en að sitja eins og zombie fyrir framan imbakassann, þótt það geti verið ljúft svona í og með.

Í vikunni át ég meira og minna eins og frummaður, þ.e. leitaðist við að forðast eftir fremsta megni mikið unnar matvörur, svo sem sykur, kornmeti o.fl. Það gafst bara nokkuð vel og það fór varla ofan í mig gramm af kolvetnum annað en það sem finna má í grænmeti og ávöxtum. Það er magnað hvað þetta slær á græðgi og löngun í óþverra og stærstan hluta vikunnar leið mér bara alveg prýðilega á þessu nýja mataræði. Ég var samt ekki alveg heilagur, því á föstudaginn át ég pizzu og át smá nammi. Enda er markmiðið svo sem bara að éta 90% rétt og því markmiði náði ég.

Í gærkveldi fórum við Jóna á blót sveitamanna. Ég hef ekki komið á það blót áður, Það var bara stórskemmtilegt. Við vorum í fínum og fjörugum hópi, glatt var á hjalla og þorramaturinn svíkur ekki. Um næstu helgi förum við svo á kommablótið, í mínu tilviki í ca. tuttugasta skiptið. Þetta er aðvitað mikið álag á kerfið og þeim mun mikilvægara að mataræði og lifnaðarhættir aðra daga vikunnar séu í lagi! Og það er ekki auðvelt að standast ruslfæðið í þynnkunni, þótt það hafi tekist í dag.

Anyhoo.....smell you later.

-S

Uppgjör vikunnar: Riding the waves of chaos

2010-01-17T12:43:00.003Z

Þessi vika var nett chaos. Það var geðveikt að gera í vinnunni- allt að gerast- en samt aldrei góð tilfinning að slíta sig frá henni. Það er agalega margt sem á eftir að skipuleggja, pæla út og framkvæma til að koma árinu af stað og það vantar oft talsvert marga tíma í sólarhringinn til að þetta gangi upp eins og maður vildi. En þá er bara að bíta í skjaldarrendur og þreyja þorrann.

Júlíus er enn að sofa ansi óreglulega, þótt miklar framfarir hafi orðið í vikunni. Þetta tekur samt verulega á taugarnar að fokka svefninum svona upp. En þetta er nú eitthvað sem allir foreldrar lenda í þannig að ég ætla ekki að væla meira yfir þessu.

Í byrjun vikunnar fékk ég ógðelega háls- og eyrnabólgu. Það er ekki beint þannig sem maður vill byrja vikuna. Skemmtilegra að byrja á uppbíti. Þetta lagaðist þó allt þegar leið á vikuna. Ég treysti mér samt ekki á blakæfingar í vikunni, sem er miður.

Mannhelvítið sem ætlaði að selja mér magnara og box virðist hafa hætt við. A.m.k. hef ég ekkert fengið í póstkröfu eins og til stóð. Grautfúlt, því þetta var díll aldarinnar.

Í gær fór ég í lyftingar í fyrsta skipti í ca. 8 mánuði. Það var að sjálfsögðu verulega þjáningarfullt eins og við var að búast. Þó var ég talsvert sprækari en ég átti von á. Allar armbeygjurnar hafa geinilega skilað einhverju. Ég er samt með skuggalegar harðsperrur í dag, en það er nú bara skemmtilegt.

Ég er líka farinn að spá í mataræði og ætla að gera verulega bragarbót á því. Nenni ekki að vera endalaust nett overweight. Mataræði er a.m.k. 80% af því að halda sér í réttum holdum, þannig að það skiptir verulegu máli að hafa það í lagi. Það eru líka sterk tengsl á milli starfsorku, andlegrar líðunar og mataræðis. Ég datt inn á mjög skemmtilega síðu um mataræði og hreyfingu sem heitir Mark's daily apple ( www.marksdailyapple.com). Hann er á kafi í pælingum sem ganga út á að manninum sé hollast að nærast á því sem tegundin hefur borðað á þróunartíma sínum, þ.e. það fóður sem við erum hönnuð til að láta ofan í okkur. Sem sagt eins náttúrulegt ferkst og lítið unnið og hægt er. Pælingin er sem sagt að forðast flest af því sem maðurinn hefur fundið upp eftir að akuryrkja og föst búseta hófst, en éta aðallega kjöt, fisk, grænmeti, ávexti, hnetur, ber o.s.frv, eða það sem veiðimenn og safnarar átu. Mér þykir þetta spennandi pæling sem að mörgu leyti meikar sens. Þetta er mjög í takt við mataræði sem ég hef prófað áður sem svínvirkar og byggir á því að forðast öll kolvetni sem hafa neikvæð áhrif á blóðsykur. Ég læt ykkur vita hvernig þetta virkar.

Í gærkveldi fórum við í mat hjá Jóni Knúti og Esther á Reyðarfirði. Þar áttum við einstaklega ljúfa kvöldstund þar sem við átum frábærar pizzur og ræddum um heima og geima. Maður verður að vera duglegri við að hitta vini sína!

Catch you later!

kv.
Siggi

Uppgjör vikunnar: Icesave og eyrnabólga

2010-01-08T22:09:00.006Z

Jæja. Þá er fyrsta vinnuvika ársins afstaðin. Hún var ekki auðveld. Milljón mál sem biðu afgreiðslu og framkvæmda. Ekki hjálpaði til að örverpið fékk eyrnabólgu og hefur sofið afar óreglulega, svo ekki sé meira sagt. Það er ekki gott að taka fyrstu vinnuvikuna svona illa sofinn. Ekki síst í ljósi þess að mataræði og líferni síðustu vikna hefur ekki beint verið heilsusamlegt. Það rofaði þó eitthvað til í kollinum á mér í dag og ýmis mál tóku að þokast í réttan farveg. T.d. náði ég að tæma inbox-ið mitt, en það er ótvíræð stefna hjá mér að tæma það á hverjum degi. E-mail fara í fjögur möguleg box: Action/follow up, Action/lesefni, Archive og rusl. Einfalt og svínvirkar. Mæli eindregið með þessu. Eykur sálarró heilmikið.

Hvað markmið ársins varðar, þá reið ég ekki sérlega feitum hesti frá þessari viku. Svefn var í miklum ólestri sökum eyrnabólgu afkvæmisins og lítið annað þokaðist í rétta átt. Þó náði ég að stunda innhverfa íhugun talsvert, þótt ekki næði ég því nú daglega. Einnig náði ég að éta þokkalega hollan mat og forðast mikið óhóf. Hreyfing var þó af skornum skammti og það þarf klárlega að bæta í næstu viku. Raunar stendur það strax til bóta um helgina, því allt stefnir í skíðaiðkun á morgun og á sunnudag verður keyrt á Hornafjörð til að spila blak.

Á tónlistarsviðinu er heilmikil gerjun. Urð æfði í gærkveldi og gekk það vel að vanda. Frábært að spila með svona flinkum og skemmtilegum mönnum. Við stefnum ótrauðir á að taka upp á þessu ári og verður markmiðið að koma út plötu fyrir Eistnaflugið og halda svo flotta "off venue" tónleika um Eistnaflugshelgina. Ég vona að þetta takist, en miðað við kraftinn í okkur núna þá held ég að þetta eigi að geta gengið. Riffin verða auðveldlega til og textar rúlla inn í hausinn á mér upp úr þurru. Hér er t.d. hending út texta frá í gær:

Mind the gap in your mind
fall through the crack and you might find
the darkness that lives in us all
waiting for us to fall

Texti sem klárlega kallar á hressilegt rokk.

Í vikunni gerði ég svo aftur skemmtileg græjukaup. Ég dílaði við gaur í Reykjavík um kaup á Orance "Tiny Terror" lampahaus og Vox hátalaraboxi. Suddalegar græjur á fáranlega góðu verði. Ég verð orðinn vel græjaður þegar ég fæ þetta. Hann ætlar að senda mér þetta í póstkröfu, þannig að ég ætla nú ekkert að fagna fyrr en ég fæ þetta í hendur....óskemmt.

Í spilara og i-pod rúllar þungarokk þessa dagana. Einna helst Opeth. Hef legið yfir næst-nýjustu plötunni þeirra sem heitir "Ghost reveries". Algjör, gargandi (bókstaflega) snilld. Mikael Akefield er guð. Ekki GUÐ kannski. En a.m.k. guð með litlu g-i. Enn og aftur: Ef þú, lesandi góður, fílar þungarokk...eða progg...eða bæði....í guðanna bænum tékkaðu þá á Opeth.

Á náttborðinu er reifari eftir Steve Martini. Ágætis garn. Er líka að lesa Ummyndanir Óvids og nýjustu bók Aubrey Daniels positive reinforcement gúru.

Eníhú....Það er margt skemmtileg framundan. Rokk og ról í vinnunni. Rokk og ról í Blúskjallaranum. Þorrablót. Spennandi bækur að lesa. Góð vín að sötra. Lög sem þarf að semja. Blakboltar að berja. Fjölskylda að knúsa.

Ég held að 2010 verði fínt ár.

kv.
Siggi

P.s: Ég fattaði þegar ég var búinn með þetta að ég minntist ekkert á Icesave. Býst ekki við að neinn hafi saknað þess. 'Nuff said.

Markmið 2010- Fyrsti skammtur

2010-01-02T22:43:00.003Z

Í lok árs er ég vanur að fara í smá naflaskoðun. Spá í það hvar ég er staddur og hvert ég vil komast. Ég set mér markmið á ýmsum sviðum. Sum þeirra eru þess eðlis að mér finnst í góðu lagi að segja frá þeim. Raunar getur það reynst mjög gagnlegt. Með því setur maður aukna pressu á sjálfan sig að standa við stóru orðin.

Hér er fyrsti skammtur af markmiðum fyrir 2010 sem ég ætla að segja frá. Ég veit ekki hvort margir hafa áhuga á þessu, en það yrði mjög ganglegt fyrir mig ef mínir ágætu lesendur (sem eru nú flestir vinir eða ættingjar) gætu rennt yfir þetta, baunað svo á mig annað slagið og spurt hvernig gangi. Allavega. Hér er fyrsti skammtur:

Árið 2010 ætla ég að:

Vakna fyrr á morgnana (helst ekki seinna en 5:30) og nota tímann í eitthvað uppbyggilegt
Skrifa í dagbók á hverju kvöldi og minna sjálfan mig á hvað ég hef margt til að vera þakklátur fyrir
Hreyfa mig á hverjum degi
Hlaupa 10 km á undir 50 mínútum
Einfalda líf mitt (losa mig við dót sem ég þarf ekki og ná tökum á einföldum aðferðum til að skipuleggja tíma minn)
Stunda hugleiðslu daglega
Borða hollan og nærandi mat og neyta hollra drykkja í passlegu magni (borða 90% "rétt")

Ég ætla ekki að reyna að ná þessum markmiðum öllum í einu heldur einbeita mér að einu til þremur markmiðum í einu. Þetta er að sjálfsögðu ekki allt. Það er margt annað sem ég ætla mér að áorka á árinu. Þetta eru hins vegar venjur og verkefni sem munu hjálpa mér að ná öðrum markmiðum með auknu jafnvægi, hugarró og styrk.

Ég ætla í og með að nota bloggið til að greina frá framgangi hvað þessi markmið varðar. Stay tuned.

Ég óska annars öllum lesendum mínum gleðilegs árs og hvet alla til að setja sér markmið fyrir framtíðina. Reynið að sjá fyrir ykkur hvernig líf þið viljið. Hvernig er fullkominn dagur? Hvernig er góð vika? Mánuður? Ár? Ævi?

Í upphafi skal endinn skoða. Það eru bara rosalega fáir sem bera gæfu til þess. Ekki falla í þá gryfju, ágæti lesandi. Þú hefur hæfileika til að gera frábæra hluti. Það flækist enginn fyrir þér nema þú sjálfur.

Tónleikar

2009-11-06T10:49:00.008Z

Ég hef farið á nokkuð marga tónleika um ævina. Það er fátt sem jafnast á við þá ánægju sem maður fær af góðum tónleikum. Stundum er um að ræða bönd sem maður er búinn að pæla í heillengi og maður veit nokkurn vegin á hverju maður á von, en stundum rennir maður alveg blint í sjóinn og upplifir svo eitthvað alveg nýtt og ferskt. Ég ætla hér að rifja upp slatta af eftirminnilegum tónleikum sem ég hef fari á í gegnum tíðina og byrja á tónleikum með erlendum rokkhljómsveitum:

1. Whitesnake/Steve Vai:

Whitesnake kom upp á frón og spilaði í Reiðhöllinni í Víðidal. Þetta var ca. 1990. Ég var nýlega búinn að kynnast gítargoðinu Steve Vai sem var þá nýlega búinn að gefa út plötuna "Passion and Warfare" sem er sennilega ein mest selda gítarrúnkplata allra tíma. Whitesnake var hins vegar að fylgja eftir hinni stórgóðu plötu "Slip of the tounge". Ég var búinn að hlusta gat á báðar plöturnar og var því vel undirbúinn. Ég fór á tónleikana með Dadda, Pabba og Smára Geirs. Við keyrðum suður á litlum og nettum Daihatsu og gistum svo á gistiheimili UMFÍ við Öldugötu á meðan á Reykjavíkurdvölinni stóð (ekkert verið að missa sig í lúxus sko..). Whitesnake hélt tónleika bæði á föstudags- og laugardagskvöldi og áttum við miða á seinni tónleikana. Það fór ekki betur en svo að David Coverdale veiktist eftir fyrri tónleikana og var óvígur á laugardeginum. Choirboys (sem hituðu upp) spiluðu því vel og lengi og stóðu sig prýðilega. Ég fílaði þá samt ekkert sérstaklega vel, enda þekkti ég þá ekki neitt. Whitesnake steig svo á svið við mikinn fögnuð, þrátt fyrir fjarveru söngvarans. Söngnum skiptu með sér hljómborðsleikarinn (sem ég man ekki hvað heitir) og Pétur Kristjánsson. Mjög spaugilegt, en gerði sig alveg þokkalega. Hljómborðsleikarinn var massasöngvari og Pétur Kristjánsson var auðvitað Pétur Kristjánsson. Senuþjófur kvöldsins var samt hinn spólgraði, snaróði gítarsnillingur sem Steve Vai heitir. Hann gersamlega steikti gítarinn og lék nokkur lög af Passion and Warfare, þar á meðal "For the love of God" sem er eitt besta gítarlag allra tíma. Ég var alveg upp við sviðið og gleymi þessari kvöldstund aldrei.

2. Iron Maiden (ca. 1992)

Ég minnist þess ekki að hafa séð neina erlenda hljómsveit á milli Whitesnake og Maiden. Á þessum árum voru komur frægra hljómsveita mikið rarítet. Ég hafði lítið hlustað á Maiden fyrr en ég keypti miða á tónleikana. Fjalar setti saman fyrir mig spólu með helstu slögurunum og svo keypti ég mér "Fear of the Dark", sem var platan sem þeir voru að fylgja eftir. Ég hlustaði á þetta út í eitt í margar vikur. Á þeim tíma vann ég í skemmunni sálugu og gat því hlustað á tónlist allan daginn á meðan ég vann. Ég fílað Maiden í botn og hlakkaði mikið til tónleikanna. Á tónleikunum var ég með Fjalari og Kela. Báðir voru þeir aðdáendur Maiden frá blautu barnsbeini. Tónleikarnir voru geðveikir. Við vorum framarlega, en sigum aðeins aftar í minni troðning og betra sánd þegar á leið. Dickinson var í hörkuformi og reyndar bandið allt. Upphitunarhljómsveit var hin stórgóða Exist. Við þekktum bassaleikarann, Jonna Bassa og hann reddaði okkur inn í eftirpartíið sem var haldið á rokkbúllu sem hét Grjótið og var við Tryggvagötu. Þar var Jonni að spila ásamt hljómsveitinni Stálfélaginu, sem var frábært kóverband. Eini munurinn á Exist og Stálfélaginu var söngvarinn. Gulli Falck á gítar, Siggi Reynis á trommur og svo man ég nú ekki hvað Stálfélagssöngvarinn hét, en Eiður Plant var söngvari í Exist. Drengirnir rokkuðu spikfeitt og tóku helstu slagara rokkbókmenntanna. Það sem gerði partíð ógleymanlegt var nærvera Iron Maiden manna. Ég tók í spaðann á þeim flestum, m.a. í járnkrumluna á Steve Harris. Ég spjallaði eitthvað við þá flesta (sagði a.m.k. eitthvað á borð við: "You're awesome dude! You guys rocked tonight!", eða eitthvað álíka lame). Mest spjallaði ég við Steve Harris og Janick Gears. Afskaplega alþýðlegir gaurar. Þeir voru bara að fíla tónlistina og drekka bjór eins og allir hinir. Engir stælar. Álit mitt á Iron Maiden minnkaði ekki við þessi kynni.

3. Joe Satriani (1994)

Ég fór og sá Satriani á stórum klúbbi í Providence, Road Island. Klúbburinn hefur kannski verði ívið stærri en Egilsbúð, en ekki mikið. Ég stóð í tröppum við endann á dansgólfinu og sá því og heyrði fullkomlega. Stu Hamm flengdi bassann og Jonathan Mover lék á trommur. Þvílíkir galdramenn! Satriani hefur nánast yfirnáttúrulegt vald á gítarnum og var í miklu stuði. Ég gleymi þessu seint. Og það eru fleiri sem gleyma þessu seint. Frænka mín og maðurinn hennar fóru með mig á tónleikana, fólk á tæplega miðjum aldri sem fílar Rod Stuart og Carly Simon. Þau fíluðu ekki Joe Satriani. Maður frænku minnar var litinn hornauga og spurður hvort hann væri í fíkniefnalögreglunni ("Duuude! Are you a narc?"). Hann minnist þessa kvölds enn með hryllingi. Upphitunarsveit fyrir Satriani var band sem hét Taiwan On. Ég kynntist þeim gaurum svo aðeins þar sem þeir voru húsband á búllunni þar sem ég hékk um helgar (sem var eina búllan sem ég komst inn á, 19 ára gamall). Sú búlla brann svo til kaldra kola eina nóttina og þar með var skemmtanalíf mitt í USA ónýtt! En það er önnur saga...

4. Rush (1994)

Það var algerlega ógleymanlegt að sjá goðin í Rush í fyrsta sinn. Ég var búinn að vera fan í 2-3 ár, en byrjaði samt fyrst að elska þá þegar þeir gáfu út Counterparts. Það var því ekki nokkur séns að ég myndi sleppa því að tékka á Rush þegar þeir áttu leið um Massachusettes fylki á vorið 1994. Þeir spiluðu í bæ sem heitir Wostchester, í ca. klukkutíma fjarlægð frá Rainham þar sem ég bjó hjá frænku minni ástkærri. Ég fór á tónleikana með tveimur stelpum sem ég vann með og vini þeirra. Frænka borgaði miðana. Og limmósínu! Alger snilld. Tónleikarnir voru algerlega ógleymanlegir. Ég söng með og lufttrommaði eins og sannur Rush-nörd. Looovely. Ég fór svo á aðra tónleika með þeim í Providence skömmu síðar. Var þá enn framar (í ca. 18. röð), drakk miklu meira og skemmti mér ENN betur!

5. Pearl Jam (1994)

Við fórum á Pearl Jam í Boston Garden (heimavöllur Boston Celtics). Fósturmamma frænku minnar bauð mér og nokkrum öðrum krökkum á tónleikana. Ég man að miðinn kostaði 12.000 kall, sem mér þótti hrikalegt. Mudhoney hitaði upp, en af einhverjum ástæðum nenntum við ekki að horfa á þá, heldur chilluðum úti á bílastæði og drukkum bjór þar til perlusultan kom á svið. Þeir rokkuðu alveg spikfeitt! Vedder-inn drakk ennþá á þessum tíma og var orðinn alveg svartur þegar dró að lokum. Fólk var að rétta honum flöskur upp á svið og hann hellti í sig gengdarlaust. Hann tók svo flottasta exit tónlistarsögunnar. Hann byrjaði að berja míkrófónstandinum í sviðið og hætti ekki fyrr en hann var búinn að brjóta gat á svðið. Svo stökk hann í gegnum gatið og hvart af sviðinu! Þetta þótti mér endalaust svalt!

To be continued.......

Að brjóta burðarveggi

2009-10-25T18:05:00.006Z

Eftir ræðu Árna Páls, hæstvirts félagsmálaráðherra, leið mér eins og ég hefði verið kýldur í magann. Þessi ræða staðfesti grun minn. Við búum í dag við stjórnvald sem veit ekkert hvað það er að gera. Í ræðu Árna Páls var að finna ýmis gullkorn. T.d. þetta:

"Við eigum að greiða fyrir atvinnuuppbyggingu en við eigum ekki að sæta afarkostum óforskammaðra kapítalista. Þeir vinna að einu markmiði – hámörkun arðs"

Heldur Árni Páll að rekstur almennt snúist um eitthvað annað en hámörkun arðs? Er það ekki það sem allur rekstur snýst um? Stofnar einhver sjoppu eða blómabúð með eitthvað annað í huga en að hafa af því lifibrauð og arð? Ég veit ekki hvaða afarkosti maðurinn er að tala um, en sennilega er hann þar að vísa í þau varnaðarorð sem komið hafa frá þeim iðnaði sem ráðherranum er svona uppsigað við (og skiptir þá engu þótt samhljómur sé í varnaðarorðum sem berast frá fjölmörgum aðilum- samtökum atvinnulífs og verkalýðs, sveitarfélögum o.s.frv.) Þessi varnaðarorð kallar hann "grátkór".

Nú fullyrði ég að ég sé algerlega þurreygur þegar ég skrifa þessi orð og tel mig því ekki tilheyra neinum grátkór. Enda nenni ég ekki að væla undan ummælum ráðherra, jafnvel þótt ég teki þau nærri mér sem starfsmaður í áliðnaði. Ég ætla hins vegar að útskýra í stuttu og hnitmiðuðu máli hvað mun líklegast gerast ef skattlagningaráform ríkisstjórnarinnar á áliðnaðinn ná fram að ganga. Rekstrarumhverfi álvera er nú mjög erfitt. Það er gífurlega erfitt að reka álver með hagnaði í dag og efa ég að álver á Íslandi séu að gera meira en að reka sig á núlli. Ef stjórnvöld skella svo nýjum sköttum á þennan iðnað sem nema meiru en öllum launum sem fyrirtækin greiða, þá blasa afleiðingarnar við:

Áliðnaðurinn mun segja upp fólki. Annar kostnaður er þess eðlis að ekki er hægt að skera hann niður, þ.e. orka og hráefni. Álverin munu skera mannafla niður í lágmark. Við gætum verið að tala um nokkur hundruð störf í það heila. Það fólk verður atvinnulaust og þarf því atvinnuleysisbætur. Eða flytur úr landi (það mun ég sennilega gera ef til þess kemur). Alltént mun það ekki greiða tekjuskatta til ríkisins og kaupmáttur þess mun minnka niður í ekki neitt.
Áliðnaðurinn mun minnka kaup á þjónustu og vörum um milljarða. Það þýðir að ýmis fyrirtæki sem þjónusta álverin munu þurfa að segja upp fólki. Niðurstaðan verður minnkuð velta í samfélaginu. Atvinnuleysi eða landflótti.
Ég tel raunverulega hættu á því að álverum verði lokað- eða a.m.k. að framleiðsla þeirra verði minnkuð niður í þau lágmörk sem tilgreind eru í orkusamningum. Sem þýðir minnkaðar útflutningstekjur og þau áhrif sem lýst er hér að ofan.
ENGU iðnfyrirtæki (hvorki í áliðnaði né öðrum iðnaði) mun detta í hug að fjárfesta á Íslandi. Það er kraftaverk að enn skuli finnast fyrirtæki sem eru tilbúin til þess arna, en ef skattaumhverfið verður gert jafn óvinsamlegt og allt stefnir í þá getum við sennilega gleymt því að nýir aðilar vilji fjárfesta hér.

Það blasir við þegar málið er skoðað að fyrirhugaðar skattahækkanir meika engan sens. Ríkið næði e.t.v. þessum 16 milljörðum í kassann en það myndi bara þegar upp er staðið missa þessar tekjur annarsstaðar á móti í minnkaðri veltu í samfélaginu og atvinnuleysisbótum. Þetta þarf hins vegar ekki að koma neinum á óvart. Þarna eru einfaldlega VG (og græni armur Samfylkingarinnar) að koma höggi á iðnað sem er (og hefur alltaf verið) þeim þyrnir í augum. Það grafalvarlega er sú staðreynd að þessi pólitík er rekin á kostnað þjóðarinnar. Ég fullyrði að þessar aðgerðir munu skaða hag okkar.

Íslenska fjármálakerfið hrundi. Íslenska efnahagskerfið hrundi hins vegar ekki alveg. Uppi standa mikilvægir burðarveggir eins og sjávarútvegur, iðnaður og ferðaþjónusta. Því rennur mér kalt vatn á milli skinns og hörunds að sjá VG og Samfylkinguna glotta við tönn og munda sleggjurnar. Ætla menn virkilega að skemma þessar fáu stoðir sem eftir eru? 98% þeirra sem hafa lánað Íslendingum peninga ætla ekki að gera það aftur. Megum við þá við því að ráðast á þær atvinnugreinar sem skapa okkur gjaldeyristekjur og halda í okkur lífinu? Megum við við því að kasta frá okkur góðum tækifærum til að fá erlenda fjárfestingu inn í landið?

Ég segi nei. Og aðgerðir og yfirlýsingar stjórnvalda í þessu máli geta í mínum huga aðeins þýtt tvennt: a) Menn vita ekki hvað þeir eru að gera b) Menn eru tilbúnir til að setja annarleg pólitísk markmið framar þjóðarhag.

Tónleikaferðin mikla

2009-10-14T21:10:00.005Z

Um síðustu helgi fórum við Jóna á frábæra tónleika í London ásamt Bjarna bróður. Frábær ferð í alla staði. Við fórum út á föstudagsmorgni og heim á sunnudagsmorgni, þannig að ferðin var í styttra lagi. Samt ótrúlegt hvað má gera margt á tveimur dögum í þessari frábæru borg. Hér eru nokkrir hápunktar:

Chowki
Við stukkum beint í hádegismat á þessum frábæra indverska stað á Denman Street í Soho. Ég hef borðað þarna nokkrum sinnum áður og hef aldrei orðið fyrir vonbrigðum. Mæli eindregið með þessum stað. Ekta indverskur matur á hagstæðu verði. Þjónustan lipur og skemmtileg.

Denmark street
Heimsókn á Denmark Street er nauðsynleg fyrir alla áhugamenn um hljóðfæri. Við Bjarni bróðir eyddum rúmlega 2 klukkutímum í það að rölta milli hljóðfæraverslana, skoða og prófa gítara og bassa. Endalaust úrval. Sáum m.a. 1952 módel af Telecaster. Verðin eru samt í hærri kantinum og ljóst að maður hefði ekki sparað neitt á því að versla þarna. Samt gaman að skoða svona klikkað úrval.

Foyles
Geggjuð bókabúð á Charing Cross Road. Þeir áttu m.a. allt sem Paul Auster hefur gefið út. Ég bætti þremur skræðum í safnið og Bjarni bró keypti klassískar Stephen King bækur. Mæli eindregið með þessari búð fyrir bókaorma. Og ef menn eru bæði gítar- og bókaormar þá er þessi verslun eiginlega beint á móti Denmark Street. Convenient.

Comedy Store
Við kíktum í þennan skemmtilega grínklúbb og urðum ekki fyrir vonbrigðum. Daginn eftir var mér illt í andlitinu. Það voru 5 grínarar á dagskránni. Þeir fyndnustu voru kynnirinn, sem er einn snjallasti stand-up gaur sem ég hef séð. Hann stökk inn á sviðið og byrjaði svo umsvifalaust að gera grín að áhorfendum með einstaklega skapandi og snjöllum hætti. Síðasti grínarinn á dagskránni sló svo allt út. Sá var kanadískur að uppruna og er hugsanlega einn fyndnasti maður á jörðinni. Hrikalega random húmor- grófur með afbrigðum. Tárin láku niður kinnarnar á mér.

Tónleikarnir- Dream Theater o.fl.
Tónleikarnir voru auðvitað megintilgangur fararinnar. Og ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Við byrjuðum reyndar á smá klúðri. Tímanum á tónleikunum hafði verið breytt, þannig að við mættum of seint og misstum af Unexpect- sem var drullufúlt. En það var bara ekki séns að vera í einhverri fýlu á þessum tónleikum.

Fyrstir stigu á svið töffararnir í Bigelf. Ég er ekki frá því að þeir séu í heimsókn frá árinu 1974. Frontarinn er gaur sem heitir Damon Fox og hann er hrikalega svalur. Hann var með hljómborð sitthvoru megin við sig- fremst á sviðinu. Tónlistin er einhverskonar psychadelic-doom-stoner rokk. Mikil áhrif eru greinileg frá Sabbath og Purple, en einnig frá glamrokkinu. Skemmtileg blanda sem svínvirkar. Bigelf spilaði í rúmlega hálftíma og þeir voru skuggalega þéttir. Hápunkturinn var lagið Black ball, en þá steig Mike Portnoy á svið með þeim og tók í settið. Ég mæli eindregið með því að allir rokkáhugamenn kynni sér þessa sveit. Hún veldur ekki vonbrigðum.

Næstir komu snillingarnir í Opeth. Fyrir þá sem ekki þekkja Opeth þá er það band sem telst sennilega leika progressive death metal. Magnaður kokteill af fegurð og hryllingi og ótrúleg spilamennska. Þeir léku lög frá öllum ferlinum, en aðeins tvö lög af nýju plötunni. Hápunktarnir voru lögin „Deliverance“ (þéttleikinn í lokin á því lagi var með slíkum ólíkindum að ég hef varla heyrt annað eins) og „Hex Omega“. Ultimate súper dúper hápunkturinn var hins vegar lagið „Lotus Eater“. Spilamennskan var óaðfinnanleg. Akefield var ótrúlega laid back og það er hreint magnað hvernig maðurinn getur hljómað eins og engill og drýsildjöfull á víxl. Ég get ekki mælt nóg með Opeth fyrir alla rokkhunda. Þeir þurfa smá tíma í meltingu, en þetta er svooo gott stöff. Ég mun a.m.k. fylgjast grannt með þeim hér eftir.

Dream Theater voru svo auðvitað aðalnúmerið. Og þeir stóðu sko undir væntingum. Öllu heldur fóru þeir óralangt fram úr mínum villtustu trylltustu væntingum. Þeir voru endalaust þéttir, svalir, skemmtilegir og drullu HEVÍ. Spilamennskan er fullkomlega ómannleg, sama hvar niður er borið. LaBrie er svakalegur hetjutenór og með miklu meiri sviðsnærveru en ég átti von á. Þeir tóku lög af öllum ferlinum, en ekki nema þrjú lög af nýju plötunni. Uppklappslagið var hið þrælmagnaða „The Count of Tuscany“ af nýju plötunni. Ekki amalegt að fá upplappslag sem er 20 mínútur! Skemmtilegt móment á tónleikunum var magnað trommusóló. Portnoy stoppaði í miðju kafi og sagði eitthvað á þessa leið: „this kit is too fucking big for just one guy“. Svo kallaði hann til liðs við sig trommara Unexpect, Bigelf og Opeth, einn í einu og tók „einvígi“ við þá alla. Það var magnað þegar hann trommaðist á við Axenroth úr Opeth, en sá drengur er alger galdramaður. Í lokin voru þeir svo allir fjórir við settið. Brilljant!

Heilt yfir eru þetta bestu tónleikar sem ég hef farið á (og er þá mikið sagt) Ef Dream Theater fer fleiri svona „Progressive nation“ túra þá ætla ég sko ekki að láta mig vanta. Jóna mín stóð sig eins og hetja á tónleikunum. Ég held að hún hafi verið ein af 7 konum á tónleikunum. Þvílík nördahjörð! Progg og metalnördar dauðans! Þær fáu konur sem maður sá gutu augunum á fylgdarsveina sína og hugsuðu greinilega: "what a freak!" Ekki er ólíklegt að þarna hafi í einhverjum tilvikum verið um lokastefnumót að ræða. En mín stóð sig eins og hetja og fílaði þetta bara ágætlega. Mikið er maður nú vel giftur.

Stieg Larson
Á leiðinni út til London byrjaði ég á síðustu bókinni í Millennium þríleiknum. Ég kláraði hana svo núna í vikunni. Þetta er hrikalegur múrsteinn, en hún rennur afar ljúflega í gegn. Djöfulsins skandall að mannhelvítið skyldi hrökkva upp af svona langt fyrir aldur fram. Þetta er algerlega ávanabindandi stöff. Ég sá mynd nr. 2 í bíó áður en við fórum út og stóð hún ágætlega undir væntingum. Það er samt ljóst að hver bók er efni í a.m.k. 10 þátta seríu. Ég vona bara að einhver fari út í slíka þáttagerð- og reyndar þykir mér það mjög líklegt. Það eru svo margar hliðarsögur og atriði sem sleppt er í myndinni að það hlýtur einhver að sjá sér hag í að gera meira úr þessu heldur en mönnum hefur tekist með þessum myndum.

Eníhú. Bottom læn: Stórskemmtileg og ógleymanleg ferð

Af líkamsæfingum

2009-09-30T17:01:00.002Z

Ég er núna að gera áhugaverða tilraun í líkamsæfingum. Í stað þess að lyfta intensíft einu sinni í viku eins og ég gerði síðasta vor, þá er ég að experimenta með daglegar æfingar þar sem maður notar eingöngu eigin þyngd og styrk til æfinga.

Ástæðan fyrir þessari breytingu er einföld. Þótt ég hafi verið að ná skruggufínum árangri með því að lyfta einu sinni í viku, þá þýðir það líka að maður fær bara æfingatengt endorfínkikk einu sinni í viku. Og það er ekki nóg. Það er nefnilega alger snilld að fá skammtinn á hverjum degi.

Einnig er ekki laust við að vikulegu lyftingarnar séu ansi þjáningarfull aðferð við að halda sér í formi. Þriggja daga harðsperrur í hverri viku eru svolítið erfiðar.

Ég hef líka verið að lesa mér til um líkamsæfingar sem byggja því að nota eigin þyngd og styrk. Fylgismenn þeirra segja þær miklu hollari til lengri tíma heldur en lyftingar. Þeir halda því fram að lyftingarnar valdi nánast undantekningalaust skaða á liðum og liðböndum með tilheyrandi verkjum í öxlum, hnjám, baki.... Að auki megi ná alveg jafn góðum árangri með heimaleikfiminni.

Síðustu tvær-þrjár vikurnar er ég því búinn að taka fleiri armbeygjur en ég hef nokkru sinni áður tekið. Ég byrjaði á prógrammi sem ég fann á síðunni www.hundredpushups.com . Markmiðið með því prógrammi er að geta tekið 100 armbeygjur í einni striklotu. Það ætla ég líka að reyna, en ég ákvað þó fljótlega að nota aðra aðferð. Prógrammið á síðunni byggir á því að taka ca. 5-8 sett af armbeygjum, þrisvar í viku. Endurtekningar aukast jafnt og þétt þegar líður á prógrammið. Þetta fannst mér ekki henta mér vel. Ég fékk fljótlega verk í öxlina og fannst frekar leiðinlegt að taka svona mörg sett í einu. Ég ákvað því að nota aðra aðferð.

Ég tek því armbeygjur á hverjum degi, bæði kvölds og morgna. Ég tek þrjú sett í hvert skipti og bæti við einni endurtekningu á dag. Ég ætla að sjá hvert það skilar mér. Ég er a.m.k. enn góður í öxlunum og að auki fæ ég þetta fína endorfínkikk tvisvar á dag.

Ég geri svo reyndar líka fleiri æfingar á morgnana. Þær byggjast aðallega á því að nota eigin krafta og ímynda sér fyrirstöðu eða þyngd. Hljómar asnalega en svínvirkar. Maður lætur einfaldlega vöðva virka á móti vöðva. Eftir eitt sett af svona æfingum upp úr og niðurúr er maður funheitur. Þeir sem eru nógu miklir nördar til að hafa áhuga á þessu geta kynnt sér síðuna www.transformetrics.com .

Ég stefni að því að taka 100 armbeygjur eftir ca. mánuð eða fyrir lok október. Það væri reyndar gaman að ná því fyrir 35 ára afmælið þann tuttugasta! Humm. Sjáum hvort það gengur.

Innri og ytri hlýindi

2009-09-14T10:17:00.002Z

Mikið óskaplega er gott að fá svona hlýindi á þessum árstíma. Og ekki er verra þegar það fer saman við innri hlýindi! Hér erum við feðgar við Norðfjarðarvita þann 13. september í göngutúr með Rögnu og Sigga Kára.

Random stuff

2009-08-18T20:59:00.005Z

Jæja. Sumarfríið búið. Það var sérlega ljúft. Ég var í fríi í mánuð. Við vorum heima í viku, svo fórum við Jóna til Barcelona í viku á meðan krakkarnir chilluðu hjá mömmu á Akureyri. Mamma keyrði svo með krakkana á móti okkur í Munaðarnes þar sem við eyddum viku í sumarbústað. Síðustu vikuna vorum við heima í afslappelsi.

Þetta er eitt besta frí sem ég man eftir. Hápunkturinn var dvölin í Barcelona sem er frábær borg í alla staði. Ótrúlegur arkítektúr, iðandi mannlíf, frábær matur, góð söfn, gott veður og góð vín. Við ákváðum að fara til Barcelona til að fagna 10 ára brúðkaupsafmæli. Sjitt hvað tíminn líður!

Við vorum nokkuð aktíf í Barcelona en samt ekkert að stressa okkur of mikið. Við vorum t.d. tvo daga á ströndinni þar sem við flatmöguðum bara og slöppuðum af. Öðrum stranddeginum eyddum við í Sitges sem er fallegur gamall strandbær. Þar sjást engin ný og ljót risahótel við ströndina, andrúmsloftið er afslappað og ströndin flott. Seinni stranddeginum eyddum við í Barcelona. Við tókum strætó og fórum eins langt frá miðborginni og hann gekk. Svo örkuðum við niður á ströndina og gengum þar beint í flasið á alsnöktum manni sem var á leið í sturtu. Þessi hluti strandarinnar reyndist sem sagt vera nektarströnd. Þar sem gestirnir virtust fyrst og fremst vera karlkyns eldriborgarar tókum við snarlega ákvörðun um að finna annan stað til að sóla okkur á. Önnur highlight úr Barcelona ferðinni voru m.a. þessi:

-Gítartónleikar í tónleikahöllinni Palau Musica. Fallegasti salur sem ég hef komið í og gítarleikur á heimsmælikvarða.
-Heimsókn á 4 ketti. Þar hélt Picasso sína fyrstu sýningu og hékk við bjórdrykkju og tapasát flesta daga ásamt ýmsum þungaviktarmönnum í menningu Spánar á þeim tíma
-Heimsókn í Parc Guell. Hinn snarklikkaði arkítekt Gaudi hannaði garðinn sem er afskaplega fallegur og sérstakur
-Mögnuð máltíð á inverskum veitingastað í hinu nett skuggalega El Raval hverfi
-Geggjaðir djasstónleikar á hinum fornfræga djassstað "Jamboree" með klikkuðum saxófónleikara- George Garzone ( http://en.wikipedia.org/wiki/George_Garzone). Gaurinn er kennari við Berkley og hefur spilað með ÖLLUM- meira að segja Elvis- og reyndar einu af mínu uppáhaldsböndum- Exreme. Grúppan sem hann var með heitir (með réttu) "The Fringe"- Sax, bassi og trommur. Samspilið var með hreinum ólíkindum, tónlistin frekar "far out" og George blés í saxið eins og enginn væri morgundagurinn. Á þessum skemmtilega klúbbi varð ég fyrir þeirri óskemmtilegu reynslu að borga 10 evrur fyrir lítinn San Miguel og litla kók. Ca. 1800 kall. Helvítis fokking fokk.
-Dásamleg sælkeramáltið á þessum veitingastað: http://www.cincsentits.com/en/index.htm . Þessi staður er fyrsti Michelin stjörnu veitingastaðurinn sem við prófum og það var vel þess virði. Krítarkortið logaði reyndar, en mikið svaaakalega var þetta gott. Við fengum ca. 8 rétti sem voru hver öðrum betri. Ég fékk mér sérvalin vín með sem var mjög skemmtilegt því ég fékk ítarlega kynningu á hverju víni og skýringar á því af hverju það varð fyrir valinu. Þetta er staður í heimsklassa, sem reyndar þarf ekki að koma á óvart þar sem óvíða eru fleiri topp veitingastaðir en í Barcelona. Í ca. 1-2 tíma fjarlægð frá Barcelona er t.d. veitingastaðurinn El Bulli sem hefur verið valinn besti veitingastaður í heimi síðustu árin. Það tekur ca. 2 ár að fá borð þar....ef maður er heppinn.

Helstu gallarnir við að heimsækja Barcelona á þessum tíma árs eru þeir að hitinn er frekar hár (um og yfir 30 gráður flesta dagana) og borgin er hrikalega troðin af fólki. Annað óskemmtilegt atriði var agalegur hálsrígur sem ég náði mér í, sennilega af því að sofa á lélegum hótelkodda. Djöfuls aumingi er maður orðinn af því að sofa á einhverri fjandans geimdýnu og heilsukodda! Sveiattan. Verðlagið er svo auðvitað kapituli útaf fyrir sig, en ég nenni ekki að fara út í þá þunglyndissálma. Borgin er annars afar rómantísk og ég get hreinlega ekki hugsað mér betri borg að heimsækja. Það er bókað að við Jóna förum einhverntíman aftur til Barcelona. Kannski eftir 10 ár bara?

Ég las heilmikið í fríinu, en ekkert af því neitt sérlega bitastætt. Ég las aðallega einhverja reifara, Ken Follett, Stephen King o.fl. King er reyndar snillingur. Ég var næstum búinn að gleyma hvað hann er góður. Ég stefni á að endurlesa eitthvað af því sem ég á af bókunum hans- bæði vegna þess að ég er meira og minna búinn að gleyma þessu öllu, en ekki síður vegna þess að það er fjandi dýrt að kaupa bækur. Ég er núna að lesa nýtt smásagnasafn eftir kappann sem er stórgott. Hann er mikill smásögumeistari og ég er ekki frá því að maður ætti að lesa meira af smásögum. Skemmtilegt sagnaform.

Hvað tónlist varðar er ég enn á kafi í Opeth, en er að auki farinn að melta Unexpect og Bigelf til að undirbúa tónleikana í London í október. Can't wait!

Smælki

2009-07-17T20:50:00.002Z

Í dag byrjaði ég í fríi. Það er langt síðan ég hef verið jafn feginn að komast í frí. Batteríin óttalega tóm eitthvað. Fríið verður hið skemmtilegasta. Næsta föstudag fljúgum við hjónakornin til Barcelona til að að halda upp á 10 ára brúðkaupsafmælið okkar. Ég hef komið þar tvisvar áður. Snilldarborg sem hefur bókstaflega allt: Góðan mat, magnaðan arkítektúr, góðar strendur, spennandi mannlíf, tapas, gott vín, gott veður, góð söfn, lifandi tónlist. Svo er stutt í magnaða náttúru, svo sem á Costa Brava og hið magnaða Montserrat. Það er verulegt tilhlökkunarefni að eyða viku í þessari skemmtilegu borg. Í dag pantaði ég miða á gítartónleika í þessum sal:

http://www.palaumusica.org/

Þar ætlum við að hlýða á gítarsnilling nokkurn flytja helstu perlur spænskra tónbókmennta. Gaaaman.

Við eigum örugglega eftir að finna okkur fleira skemmtilegt að sýsla í þessari dásamlegu borg.

Ég er að enduruppgötva Stephen King þessa dagana. Er í miðju kafi í stórum múrsteini sem heitir Needful Things. Djöfull getur karlhelvítið skrifað. Dásamlega djúsí. Kreppan veldur því að maður heldur að sér höndunum í bókakaupum og gluggar bara í safnið. Ég er búinn að komast að því að það er allt í lagi að lesa bækur oftar en einu sinni, enda er maður með alzheimer á forstigi. Sem minnir mig á brandara:

Veistu hverjir eru þrír stærstu kostirnir við alzheimer?

1. Maður er alltaf að hitta nýtt og spennandi fólk

2. Maður getur horft á sömu bíómyndina aftur og aftur

3. Maður er alltaf að hitta nýtt og spennandi fólk

Smell you later:

-S

Eistnaflug

2009-07-14T21:29:00.004Z

Ég fór á hina stórfenglegu Eistnaflugshátíð um síðustu helgi í fyrsta skipti. Skemmtilegasta tónlistarhátíð sem ég hef farið á. Ég hef aldrei farið á svo fjölmennt mannamót hér á landi sem var jafn algerlega laust við bögg og vesen. Það var eintóm ást í loftinu. Mjög sérstakt og áhugavert í ljósi þess hve tónlistin er ofuraggressíf og á köflum hreinlega djöfulleg. Einnig er stór hluti hátíðargesta afar skrautlegur svo ekki sé meira sagt. Reyndust svo upp til hópa vera bestu skinn undir svakalegu yfirborðinu. Þetta er þveröfugt við upplifun mína af ýmiskonar hátíðum og samkomum þar sem "venjulegt" fólk kemur saman. Það er ekki haldin sú harmonikkuhátíð að allt logi ekki í slagsmálum, nauðgunum og almennum leiðindum (sem gæti reyndar verið vegna þess að geðveila er forsenda þess að fíla harmonikkutónlist). Þungarokkarar virðast einfaldlega fá útrás fyrir aggressjón í tónlistinni- hvort sem þeir eru á sviði eða á dansgólfinu í "pyttinum".

Ég prófaði í fyrsta skipti á ævinni að fara í "pyttinn". Fyrir þá sem ekki hafa komið á alvöru metaltónleika þá er pytturinn (eða the mosh pit eins og þetta heitir á engilsaxnesku) þvaga af fólki, aðallega ungum strákum, sem hrinda og stjaka hverjir við öðrum þannig að úr verður kös af fólki. Þetta lítur svakalega út svona utanfrá séð, en er allt í mesta bróðerni og algerlega saklaust. Ef einhver flýgur á hausinn þá er hann umsvifalaust togaður á fætur og hugað að honum ef hann er eitthvað krambúleraður. Ég stökk ber að ofan og snaróður í pyttinn. Og er með marbletti til að sanna það. Hrikalega gaman.

Flottasta marblettinn fékk ég reyndar eftir að daman í miðasölunni beit mig á fyrsta degi hátíðarinnar. Ég stakk höndinni í gegnum lúguna til að fá armband, en skipti þá engum togum að ég var bitinn í framhandlegginn. Hún hélt því fram að ef ég týndi armbandinu þá gæti ég sýnt bitfarið. Það var sem sagt strax ljóst að maður var kominn á annarskonar hátíð en maður á að venjast.

Hvað tónlistina varðar, þá er ljóst að metalsenan á Íslandi er miklu sterkari en mann hafði grunað. Margar af þessum hljómsveitum okkar eru í mjög háum klassa á sínu sviði. Ég stóð t.d. alveg stjarfur á meðan Severed Crotch spilaði, enda tæknileg geta þeirrar hljómsveitar með miklum ólíkindum. Brain Police og Mínus fóru einnig á miklum kostum og sérstaklega kom Brain Police mér á óvart. Það var magnað að sjá trommarann taka sóló með logandi kjuðum. Æðislegt!

Sú grúppa sem ég var samt mest gáttaður á var Agent Fresco. Ég vissi ekki að við mörlendingar ættum svona hljómsveit. Það er mjög erfitt að negla þá niður á einhverja tónlistarstefnu, en mikið svakalega bragðaðist þessi grautur vel. Þeir höfða kannski sérstaklega til tónlistarnörda og hljóðfæraleikara sem hafa skilning á flóknum taktskiptingum, laglínum, geðveikum hljóðfæraleik og ýmiskonar skringilegheitum, en þó held ég að mjög margir ættu að heyra (og sjá) eitthvað við þetta band. Þeir eru gífurlega flinkir hljóðfæraleikarar og mjög óhræddir við að experimenta. Á köflum minntu þeir mig á kanadísku sveitina Unexpect. Ég mun tvímælalaust kaupa allt sem þessir drengir gefa út. Ég spái þeim miklum frama.

Eníhú...Ég mæti pottþétt á Eistnaflug á næsta ári og ég vil hvetja alla rokkáhugamenn til að láta sjá sig. Stebbi og Hrefna eiga mikinn heiður skilinn fyrir að standa fyrir þessari hátíð ár eftir ár. Ég legg til að þau verði tilnefnd til fálkaorðuveitingar fyrir vikið.

Rock on!

Djass, djass, djass

2009-06-17T08:40:00.003Z

Dagana 24-28 júní verður haldin djasshátíð á Austurlandi. Á hátíðinni verður margt skemmtilegt í boði og hvet ég alla tónlistaráhugamenn til að mæta. Djasshátíðin er orðinn fastur punktur í menningarlífi Austfirðinga og er eitthvað sem tónlistaráhugamenn mega ekki missa af. Á hátíðinni hafa oft komið fram stór nöfn, en oft eru þetta líka tónlistarmenn sem maður hefur ekkert heyrt um en koma manni svo frábærlega á óvart. Mér eru t.d. minnisstæðir tónleikar með Finn Siegler og Olivier Antunis (vona að ég stafi þetta rétt) í Valaskjálf ca. 1999. Ég hafði heyrt um Siegler, en aldrei þennan Olivier Antunis. Hann reyndist svo vera einn mesti virtúós píanisti sem ég hef séð og heyrt.

Áherslan á hátíðinni í ár er á innlenda tónlist- af skiljanlegum ástæðum. Bæði hafa undanfarnar hátíðir verið dýrar (t.d. spilaði Larry Carlton á hátíðinni í fyrra!), en auk þess eru erlend atriði orðin tvöfalt dýrari en þau voru fyrir ári síðan. Þó verða á hátíðinni erlendir performerar sem örugglega eru þrælflottir. Jón Hilmar hefur átt veg og vanda af hátíðinni síðustu árin og á hann heiður skilinn fyrir metnaðarfulla dagskrá hátíðarinnar.

Ég hef orðið var við það að ótrúlega margt fólk hefur fordóma gagnvart djassi. Raunar hafði ég þá sjálfur fram eftir aldri. Ég fór ekki að hlusta á djass fyrr en upp úr tvítugu, en komst ekki verulega á bragðið fyrr en ég var farinn að halla í þrítugt. Fyrsta djassplatan sem heillaði mig upp úr skónum var "Kind of Blue" með Miles Davis. Ég fékk hana algerlega á heilann og hún gekk á fóninum hjá mér mánuðum saman á meðan ég skrifaði mastersritgerðina mína. Svo hefur áhuginn smátt og smátt aukist og nú er svo komið að ca. 70% af því sem ég hlusta á heima við er djass: Miles Davis, Oscar Peterson, Ray Brown, Wes Montgomery, Niels Henning, Pat Methany, Jaques Loussier.....dásamlegt stöff.

Það sem heillar mig við djass er fjölmargt. Spilamennskan er auðvitað yfirleitt á mjög háu plani, mikið er um fjölbreytilegan spuna og samspil er oft og tíðum nánast yfirnáttúrulegt. Ég hvet alla tónlistarháhugamenn til að gefa djassinum séns því ef maður kemst á bragðið þá eru verðlaunin ríkuleg. Það opnast fyrir manni heill heimur af tónlist og ég er handviss um að góður djass er mannbætandi. Ég skal með glöðu geði mæla með djassi fyrir byrjendur ef einhver er forvitinn, en eins og áður sagði var það "Kind of Blue" sem kveikti minn djassáhuga og er sú plata mjög aðgengileg og ljúf.

Tapas við ysta haf

2009-06-09T10:42:00.003Z

Við hjónin fórum með yngra afkvæmið á Kaffi Lúlú um helgina. Við ætluðum að fá okkur snarl og fyrir valinu varð tapasdiskur fyrir tvo á krónur 3800. Það fannst mér í dýrari kantinum þangað til maturinn kom á borðið. Grafið naut með lakkríssósu, reyktur lax úr mývatnssveit, tvíeikt hangiket, parmaskinka og chorizo, fiskisúpa, innbakaður camenbert með rabbarbarachutney og bláberjasultu og nýbakað brauð. Sem sagt: Full máltíð fyrir tvo. Við náðum ekki að klára þetta allt og erum við þó ágætlega matlystugt fólk. Ég drakk rauðvín með, Jóna drakk pepsi og litli maðurinn kókómjólk og kleinu. Reikningurinn var rétt rúmar 5000 kr. Þjónustan var frábær og alúðleg og staðurinn er auðvitað eins kósí og hugsast getur. Get ekki mælt nóg með því að menn skelli sér á Lúlú! Frábært að sjá metnaðarfullt fólk sem kann á veitingabransann bjóða upp á svona þjónustu við ysta haf. Húrra fyrir Hákoni og Kötu!

Rufuz

2009-06-05T10:31:00.003Z

Fór á tónleika í Blúskjallaranum í gærkveldi með hinni stórskemmtilegu hljómsveit Rufuz. Hana skipa Orri Smára, Jón Hafliði, Robbi og Hlynur Ben. Ég hef lengi haft gaman af Rufuz, en þeir fagna nú 10 ára afmæli sveitarinnar. Strákarnir hafa verið að taka upp nýtt efni og fengu tónleikagestir að hlýða á herlegheitin. Mér heyrist þeir vera að þróast í skemmtilegar áttir og brá fyrir áhrifum úr ýmsum áttum. Sérlega þótt mér gaman að heyra prog og hetjumetaláhrifin í epísku lokalagi tónleikanna þar sem skiptust á Rushkennd riff og Iron Maidenískt gobbedígobb. Stórgott!

Hlynur hefur tekið stórstígum framförum sem gítarleikari, sem skilar sér í fjölbreyttari og flóknari riffum, sem er vel því Orri og Jón Hafliði hafa þéttleika og tæknilega getu til að spila fjandi avanserað stöff. Þeir félagar voru þrælþéttir og með svona rythmagrunn er eiginlega ekki hægt að klúðra þessu.

Mér finnst skemmtilegt að Norðfjörður skuli eiga svona góða rokksveit, en Norðfirðingar hafa stundum verið sakaðir um að vera fyrst og fremst góðir ábreiðuspilamenn. Í gegnum tíðina hafa samt sveitir eins og Súellen, Hálfur undir sæng, Rufuz og Coney Island Babies rekið af okkur það slyðruorð með miklum bravör. Ekki það að ég er algerlega ósammála því að kóverspilamennska sé eitthvað ómerkileg. Ef svo er, þá telst Sinfóníuhljómsveit Íslands væntanlega ómerkilegt band, eða hvað? Það getur nefnilega falist heilmikil sköpun í lífrænni túlkun á klassísku rokki.

En...enívei....Ég var ánægður með Rufuz. Mitt litla rokkhjarta gladdist. Mig langaði að rífa mig úr að ofan og öskra með þeim, en það var einhvernvegin ekki viðeigandi. Ég lét mér því nægja að kinka kolli í takt og glotta út í bæði.

kv.
Siggi

P.S. Er nú á kafi í bandi sem heitir Opeth. Þessir gaurar eru alger monster. Þeir eru nokkuð sér á parti, nema til séu margar sænskar death-progmetalsveitir. Meira um þá síðar.

Update

2009-05-25T21:39:00.002Z

Eyddi síðustu viku í dásamlegu veðri í höfuðborginni. Við dvöldum í íbúð Starfsmannafélags Fjarðabyggðar í Kópavogi í góðu yfirlæti. Ég hef lengi haft ákveðna fordóma í garð Kópavogs, en ég er ekki frá því að þeir hafi minnkað talsvert við dvölina þar. Ég fór m.a. út að hlaupa á uppstigningardag- hljóp út Kópavogsdalinn og út á Kársnes. Ljómandi falleg leið. Góðir stígar, fallegur lækur og tjörn og hin snotrasta strandlína glöddu augað. Kannski er bara gott að búa í Kópavogi eins og Gunnar "the Hut" heldur fram.

Reykjavíkurdvölin endaði á ættarmóti þar sem ég hitti fullt af skemmtilegu fólki og Júlíus Bjarni sló í gegn- heillaði alla með sínu fátennta brosi. Ég á fullt af dásamlegum ættingjum sem alltaf er gaman að hitta.

Ég er hættur að nenna að fylgjast með fréttum. Tók þá ákvörðun eftir þær fréttir að gjaldþrot Kaupþings hafi verið stærra en Enron. Fimm stærstu gjaldþrot sögunnar (hingað til) eru sem sagt:

1. Lehman Brothers
2. WorldCom
3. Kaupþing
4. Enron
5. Glitnir

Sem sagt: We are thoroughly, utterly, completely, irrefutably, mind-bogglingly FUCKED. Skál fyrir því.

Ég verð að viðurkenna þá perversjón á mig að ég hafði þrælgaman af Eurovision. Fullt af skemmtilegum lögum og norska lagið var geðveikislega grípandi. Jóhanna stóð sig vel og var landi og þjóð til sóma. Prýðileg skemmtun, þótt auðvitað sé þessi keppni kjánalegt fyrirbæri. Ekki alveg jafn kjánaleg og Ungfrú Ísland, en næstum því.

Ég er að uppgötva nýjar hljómsveitir í gegnum bróður minn. Mastodon er núna á fóninum. Massakúl progmetal. Er líka farinn að tékka á Opeth, sem er megasvalt band. Voru einhverskonar "death prog", en eru að verða meira "venjulegt" prog (if there is such a thing). Magnaðir spilarar.

Er aftur dottinn í Paul Auster. Man in the Dark er á náttborðinu. Fer vel af stað og enn og aftur hvet ég alla bókaorma til að kynna sér Auster. Gott er að byrja á "The book of illusions" eða "The Brooklyn Follies".

Ég tók á því í heimaleikfimi í gær. Er ekki lengur sannfærður um að hún sé heilsubót, eins og segir í laginu. Er gersamlega að drepast úr harðsperrum. 3 x 50 djúpar hnébeygjur taka vel í. Það er ljóst mál að það er hægt að gera ýmislegt án þess að fara í gymmið!

Smælki

2009-05-12T14:06:00.000Z

Álbandið spilaði í Egilsbúð um síðustu helgi. Mæting var arfaslök, en það bjargaði málum að þeir sem mættu voru í arfastuði og dönsuðu eins og simpansar á spítti. Bandið var óvenju þétt og við skemmtum okkur stórvel. Guðjón Birgir datt inn sem hljómborðsleikari og stóð sig stórvel, þrátt fyrir að hafa aðeins náð einni æfingu með bandinu. Hæfileikadrengur. Hanna mætti á svæðið og rokkaði eins og andsetin norn. Restin af bandinu stóð sig líka stórvel og aldrei hætti ég að vera hissa á því hvað Reynir hefur úthald í að syngja mörg hetjutenórslög í röð. Barely human, that....

Ég hlusta lítið á tónlist þessa dagana, af einhverjum ástæðum. Aðallega í ræktinni, en þá fá Symphony X og Dream Theater að hljóma....

Á náttborðinu er Charles Dickens: The Pickwick Papers. Tímalaus snilld. Fádæma lipur penni og mikið er engilsaxneska nú dásamlegt tungumál.

Drakk um helgina kippu af nýjum bjór sem heitir Jökull og kemur frá Stykkishólmi. Algerlega frábær mjöður sem á eflaust eftir að gleðja kverkar mínar oftar í sumar. Aðeins mildari en Kaldi, en samt bragðmikill. Mjög ferskt og frískandi bragð. Mæli eindregið með honum

Ég hljóp á sunnudaginn ca. 7 km. Hef ekki hlaupið svona langt síðan ég var barn. Púlsinn lá í svona 170 megnið af leiðinni og samt leið mér bara ágætlega. Ég er greinilega í skárra formi en ég hélt. Hef nú aðallega verið að lyfta og spila smá blak. Jú...ég vann reyndar armbeygjukeppnina hjá Alcoa. Tók 60 armbeygjur, sem var framför um heil 20 stykki. Manni er ekki alls varnað þótt fjórði áratugurinn verði fljótlega fylltur. Ég stefni á að hlaupa eitthvað í sumar, þótt varla hafi ég þolinmæði í langhlaup. Spurning hvort maður stefnir aftur á Barðsnes, en í fyrra komu hnémeiðsl í veg fyrir æfingar og keppni. We'll see...

Styrkir til stjórnmálaflokkanna

2009-04-12T19:59:00.003Z

Stórfyrirtæki hafa dælt peningum í Sjálfstæðisflokkinn! Shock! Horror!

Kemur þetta virkilega einhverjum á óvart? Ekki mér að minnsta kosti. Það sem er hins vegar áhugaverðast að pæla í er hvað menn eru að kaupa sér fyrir svona upphæðir? Trúir einhver því að fyrirtæki dæli milljónatugum í stjórnmálaflokk "for old time's sake"? Eða bara upp á vinskap?

Gimmie a break...

Það er líka óborganlegt að sjá toppana í flokknum halda því fram að þeir hafi ekki haft hugmynd um þessa styrki. Flokkurinn stendur einn daginn mjög tæpt fjárhagslega (bæ ðe vei...er þetta ekki flokkurinn sem þykist vita mest um rekstur? Hvernig tókst þeim að lenda í slíkum rekstrarvandræðum?) en skyndilega er fjáhagurinn bara í fínu lagi. Milljónatugir í kassann og það vissi bara enginn neitt!

Gimme a break...

Svo er auðvitað ógeðslega fyndið að sjá að Baugsveldið er að leggja miklu meiri peninga í
Sjálfstæðisflokkinn en Samfylkinguna og er þetta sérlega skemmtilegt í ljósi ásakana Sjálfstæðismanna um að Samfylkingin væri ekkert annað en handbendi Baugs og útrásargosanna. Þessar tölur um styrki til flokkanna segja allt aðra sögu.

Mér þætti óskaplega gaman að sjá tölur um styrki til flokkanna á árunum í kringum einkavæðingu bankanna. Er einhver að grafa þær tölur upp?

Rokksveitin Arrrrgh!

2009-04-05T21:12:00.002Z

Kíkti í dag á skemmtilega hljómsveitaræfingu. Þar kom saman í fyrsta sinn hljómsveitin Arrgh. Hana skipa undirritaður, Jón Hilmar, Orri Smára og Þorlákur Ægir. Söngvari er Jóhanna Seljan, undirritaður (kannski), Þorlákur Ægir og hugsanlega Reynir Höskuldsson. Hljómar flókið. Sem það og er.

Arrgh ætlar að leika í Egilsbúð næsta miðvikudagskvöld. Á efnisskránni er fullt af skemmtilegum lögum....Cream, Kiss, Metallica, Skunk Anansi, Rage against the machine, James Brown, Bon Jovi, Bubbi Morthens og margt, margt fleira.

Æfingin gekk vel og á köflum náðist fyrirmyndar þéttleiki. Ég hef aldrei spilað með Orra áður, en þetta fór bara skrambi vel af stað hjá okkur. Ég hef hins vegar oft spilað með Jóni Hilmari áður- fyrst þegar Jón var 14-15 ára gutti í Nokiastígvélum. Það má alveg fylgja sögunni að hann bjó til hljóð með bláa Yamaha gítarnum sínum sem 14-15 ára gutti í Nokiastígvélum ætti ekki að geta búið til.

Enívei. Unnendur rokktónlistar verða ekki sviknir af því að mæta á Arrgh.

Hljómsveitin Winson hitar upp, en það mun vera mjög áhugavert band.

Vertu þar, eða vertu ferhyrndur.

Mér skilst raunar að þetta sama kvöld verði Dylanprógramm á Lúlú. Agalegt að tvö gigg skuli rekast á í ekki stærri bæ, en hver veit, kannski er hægt að byrja á Lúlú og kíka svo í Egilsbúð? Pöbbarölt á Norðfirði! Það er svo rosalega nýtt konsept að maður nær bara ekki að höndla það!

love:
Siggi

Haldið ykkur við fokking efnið

2009-04-02T20:42:00.004Z

Hinn nýsmurði (eða hrærði) formaður Sjálfstæðisflokksins gagnrýndi í dag stjórnina fyrir að setja á dagskrá Alþingis ýmis mál sem tengjast "ástandinu" ekki neitt. Grátlegt væri að eyða tíma í slík mál þegar svo gífurlega margt þyrfti að afgreiða sem tengist hruni efnahagslífs landsins.

Þarna kastar Bjarni raunar steinvölu úr Valhallarglerhúsinu þar sem Sjálfstæðismenn hafa eytt miklum tíma í ræðustóli síðustu vikur í að segja ekki neitt sem að gagni kemur. En...Bjarni hefur hins vegar alveg hárrétt fyrir sér.

Ég held nefnilega að Alþingi ætti um þessar mundir ekki að ræða neitt annað en "ástandið" og aðgerðir til að takast á við það. EKKERT annað! EKKERT! Ekki píp. Að menn skuli sæta lagi til að koma einhverjum gælufrumvörpum á dagskrá núna er fyrir neðan allar hellur og sýnir hvað þessi stofnun er oft í takmörkuðum tengslum við veruleikann. Ég veit að vændi, lítil þátttaka kvenna í sveitarstjórnum og bætur til Breiðavíkurbarnanna eru mikilvægt mál, en þetta eru EKKI þau mál sem brenna á okkur núna.

Efnahagskerfið er hrunið. Atvinnuleysi er komið yfir 10%. Fyrirtæki fara á hausinn á hverjum degi. Gjaldmiðillinn okkar er ónýtur. Ég hefði talið að það væri kappnóg fyrir Alþingismenn að glöggva sig á þessum vandamálum og reyna að finna á þeim lausnir. Og ég hefði talið að hver mínúta skipti máli.

Þingmenn! Hættið að eyða tíma kjaftaæði. Haldið ykkur við fokking efnið.

Umsókn um Evrópusambandsaðild

2009-03-31T14:04:00.002Z

Ég er að komast á þá skoðun að umsókn um Evrópusambandsaðild sé eitt stærsta kosningamálið. Vissulega þarf að hugsa að ýmsu við endurreisn landsins, en ég held að umsókn landsins um Evrópusambandsaðild gæti orðið mikilvægur liður í því starfi. Það myndi a.m.k auka trúverðugleika landsins út á við stórlega og auka líkur á því að við fáum lánsfé, en í dag er staðan sú að álíka líkegt er að við fáum lánafyrirgreiðslu eins og að Steingrímur Njálson fái vinnu sem baðvörður. Traust til Íslendinga er ekkert. Stærsta skrefið í á átt að endurvinna traust væri að sækja formlega um aðild að Evrópusambandinu.

Fjölmörg önnur rök hníga að því að sækja um aðild, en ekki síst gjaldeyrismál. Það eru allir sammála um að krónan sé ónýt og Evran er vænlegati kosturinn fyrir okkur í ljósi þess hve stór hluti okkar viðskipta er við Evrópu.

Það er alger tímasóun að hafa tvöfalda kosningu um þetta þar sem samningskilmálar Evrópusambandsins liggja ekki fyrir fyrr en við sækjum um og viðræður hefjast. Umræðan í aðdraganda kosninga um umsókn myndi því einkennast af sama hræðsluáróðri og bulli og menn hafa beitt hingað til í því skyni að koma í veg fyrir að við sækjum um.

Sumir halda því fram að aðild að sambandinu þýði að við höfum minna að segja um það hvernig landinu okkar er stjórnað en áður, þ.e. að fjórflokkurinn ráði ekki lengur öllum sköpuðum hlutum. Og ókosturinn við það væri......eh......

Við fáum hvort eð er yfir okkur 80% Evrópulöggjafar í gegnum EES samninginn. Það sem snýr að sjávarútvegi og landbúnaði eru auðvitað stór mál, en fullvíst er talið að við fáum mikla sérmeðferð hvað varðar stjórnun fiskveiða og þar sem landbúnaður á Íslandi telst til heimskautalandbúnaðar þá eru miklir möguleikar á styrkjum og sérmeðferð.

Tíminn er dýrmætur þar sem nú eru í mikilvægum embættum hjá sambandinu aðilar sem eru hlynntir aðild Íslands að sambandinu. Eyðum því ekki tíma í kjaftaæði heldur sækjum strax um.

Ræða Davíðs

2009-03-30T09:23:00.004Z

Var að hlusta á ræðu fyrrverandi formanns Sjálfstæðisflokksins og get ekki orða bundist. Þetta var ræða skólahrekkjusvíns sem einhver hafði loksins dug í sér til að slá á puttana á. Hann uppnefndi fólk, snéri út úr, túlkaði alla atburði sér í hag og finnst greinilega að hann beri enga ábyrgð á neinu sem úrskeiðis fór. Hann gerði m.a. mikið úr því að hann hefði alltaf verið á móti því að kjölfestufjárfestar eignuðust meirihluta í bönkunum á meðan Sighvatur Björgvinsson hafi talað með því að svo yrði. Sorrý Davíð. Það er það sem maður GERIR, ekki það sem maður segir eða hugsar, sem skiptir máli. Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur seldu kjölfestufjárfestum bankana (eða gáfu þá)- hvað sem menn sögðu eða hugsuðu. Á þessu hljóta þessir flokkar að bera ábyrgð.

Ekkert af því sem Davíð sagði kom mér reyndar á óvart, enda hef ég alltaf skynjað hann sem skólahrekkjusvínið- the school bully. Meint fyndni hans er einstaklega rætin og óviðurkvæmileg og hrokinn er yfirgengilegur.

Það sem sló mig hins vegar illa var hversu góðar undirtektir ræðan hans fékk í salnum. Hann komst framan af varla í gegnum heila málsgrein án þess að menn brystu í lófatak og hlátrasköll ómuðu um salinn. Ég veit ekki hvort þetta ber vott um blinda hollustu við fyrrverandi foringja- hvort þetta var taugaveiklunarhlátur meðvirks barnahóps að bröndurum alkóhólísks fjölskylduföður- eða hvort menn hlóu vegna þess að þeir eru sammála Davíð Oddssyni. En það ber að sama brunni: Þetta fólk hefur ekkert að gera aftur upp í brú á næstunni.

Um Gunna Þórðar og hógværa snilld

2009-03-29T20:28:00.003Z

Í gærkveldi fórum við hjónin á tónleika með Gunnari Þórðarsyni í Egilsbúð. Þetta var reyndar dinner og sjó, sem er alls ekki óviðeigandi þegar Gunni Þórðar er annarsvegar ("Flýttu þér nú elskan svo við missum ekki af Gunnari og sjóinu"........man einhver eftir þessari línu?)

Þetta var í stuttu máli sagt frábært kvöld. Maturinn var í toppklassa og myndi ég segja að máltíðin hafi jafnast fyllilega á við máltíð sem ég borðaði á Holtinu um daginn. Reyndar enginn Ásgrímur eða Kjarval á veggjunum, en maturinn og vínið var alveg á pari við Holtið....og teljast það tíðindi til næsta bæjar að hægt sé að fá svo frambærilegan mat í Neskaupstað á ný. Ég er reyndar búinn að fara 3 sinnum út að borða í Egilsbúð síðustu vikur og hef alltaf fengið mjög góðan mat. Mæli sérstaklega með núðlum með laxi og Tom Yum sósu. Yum, yum.

Mætingin í dinnerinn var þrælfín. A.m.k. 50 manns myndi ég segja, þótt reyndar hafi ég nú ekki talið hausa. Þegar nær dró tónleikunum dreif svo að múg og margmenni og ég hugsa að alls hafi í það minnsta 150 manns látið sjá sig. Gunni Þórðar virtist líka hálf hissa þegar hann steig á sviðið og sagðist reyndar vera hrærður yfir mætingunni því hann hafi átt von á 30 hræðum.

Ég var fyrir tónleikana spenntur að sjá hvernig meistarinn myndi nálgast þessi lög sín. Þetta eru jú mikil lög- oftast flott útsett- raddir, strengir og bestu söngvarar landsins- oft Pálmi Gunnarsson, Eiríkur Hauksson og þvílíkir. Ég var því ekki alveg að sjá fyrir mér að kallinn gæti flutt þessi lög einn og óstuddur og sá ég jafnvel fyrir mér að hann myndi nota skemmtara, tölvu eða teip í undirspil eins og 4 deildar performer við sundlaugarbakka á kvöldvöku á Mæjorka. Ekki svo.

Kallinn var bara með gítar að vopni og söng lögin einn og óstuddur. Og útkoman ber bæði vott um hve góð þessi lög eru og hvað Gunni er frábær talent. Hann söng lögin prýðilega og gítarspilið var auðvitað í heimsklassa. Hann flutti flest af sínum þekktustu lögum. Svalast þótti mér þegar hann tók hippasmellinn "Sail on, starlight" sem ég vissi reyndar ekki að væri eftir hann. Hann sagði svo nokkrar skemmtilegar rokksögur á milli laga og hefði reyndar mátt gera enn meira af því, svona fyrir minn smekk. Gunnar er tvímælalaust snillingur, en hann er líka frábærlega hógvær snillingur. Hann er feiminn og hæglátur maður og algerlega laus við alla stæla. Ég kíkti einu sinni í heimsókn til hans í Vesturbænum ásamt Ólafi Hauki Símonarsyni, en hann er giftur móðursystur minni. Óli hafði milligöngu um kaup mín á einum af gíturum Gunnars. Gítarinn var Fender Stratocaster '76 módel. Gítarinn keypti ég á 30 þúsund krónur og seldi hann fyrir sömu upphæð nokkrum árum síðar (AF ÞVÍ AÐ ÉG ER ÞROSKAHEFTUR). Gunnar var hinn ljúfasti heim að sækja- sýndi mér stúdíóið sitt og gítarasafnið og talaði ekki niður til mín þótt ég væri 16 ára snarfeiminn gutti.

Enívei...Tónleikarnir í gær minnkuðu svo sannarlega ekki álit mitt á Gunnari Þórðarsyni.

Ég var afskaplega ánægður með mætinguna á tónleikana og vona ég að hún sé vísir að því að Norðfirðingar og nærsveitarmenn láti sjá sig á menningarviðburðum og læri það að vel má kíkja á tónleika, fá sér eitt glas af rauðvíni (eða bara kaffibolla) og koma sér svo í háttinn á kristilegum tíma. Það þarf ekki alltaf að hrynja í það þótt maður kíki út á kvöldin.

Um CIB.....og tónleikahald.....og samfélag

2009-03-28T08:56:00.004Z

Í gærkvöldi fór ég á tónleika með hinni stórfínu hljómsveit Coney Island Babies á Kaffi Lúlú. Hljómsveitin smellpassaði við staðinn og stemningin var ljúf...kertaljós og kaffi latte. Þeir félagar léku í bland sín eigin lög og annarra og gerðu það með sínu nefi. Þeirra eigin lög eru stórfínar smíðar og fá mann eiginlega til að skammast sín fyrir að vera endalaust í þessu cover rúnki. Það er merkilegra að semja eitt gott lag en að flytja allar perlur rokkbókmenntanna. Enívei. CIB náði fínu flugi í gær. Þeir hitnuðu eftir því sem leið á prógrammið og á síðasta lagi voru þeir komnir í fantagír. Lagið heitir Pharmacist og ég held að ég hafi ekki heyrt það áður. Þrusugott lag. Kremið á þeirri köku var gítarsóló Guðmundar Höskuldssonar sem olli mér þvílíkri gæsahúð að ég fékk næstum fjarðrir.

Tónleikarnir voru sumsé stórfín skemmtun, en eins og venjulega rann mér til rifja hve fáir mættu. Þarna var band í fínum klassa að spila- ókeypis inn- og það mæta örfáar hræður. Helmingur gesta var Mannuðsteymi Alcoa Fjarðaáls+Halldór Eiríks. Skandall. Mikið rosalega hlýtur að hafa verið góð sjónvarpsdagskrá í gærkveldi.

Þetta er raunar ekkert einsdæmi og ég hef farið á tónleika á Norðfirði með heimsklassalistamönnum þar sem mæta 50 hræður. Mér eru t.d. minnisstæðir tónleikar með orgelkvartetnum Apparat, sem er einhver magnaðasta tónleikaupplifun sem ég hef orðið fyrir. Þar mættu örfáir, sem klöppuðu reyndar eins og simpansar á spítti eftir hvert lag- ekki síst vegna þess að menn skömmuðust sín fyrir fámennið.

Nú er það kannski svo að tónlist höfðar ekki jafn sterkt til allra og það getur verið erfitt að rífa sig upp úr sófanum eftir langa vinnuviku. Hins vegar er það líka svo að ef Norðfirðingar mæta ekki á tónleika, þá reynist mjög erfitt að halda uppi tónlistarlífi. Ekki einu sinni tónlistarmenn bæjarins mæta á tónleika!

Þetta er slæmt í ljósi þess að tónlist hefur mannbætandi áhrif. Hún lyftir andanum alltaf meira heldur ein það sem er í sjónvarpinu. Og þegar vel lætur (eins og í gærkvöldi) fær maður gæsahúð, finnur hroll hríslast niður bakið, á andlitinu fæðist fábjánalegt glott. Maður lítur á sessunautinn, kinkar k0lli og brosir....og tilveran er dásamleg. Maður upplifir samfélag við annað fólk á sterkan hátt. Og samfélag byggir á því að fólk sé SAMAN...komi SAMAN....á SAMkomur. Allavega...ég er farinn að röfla. Punkturinn er þessi: Allir upp úr sófunum og MÆTA þegar eitthvað skemmtilegt er í gangi í Egilsbúð, á Kaffi Lúlú eða í Blúskjallaranum. Það er vel þess virði.

Pjúff. Þá er ég búinn að koma þessu frá mér.

Í kvöld ætla ég að hlusta á Gunnar Þórðarson, stórsnilling, í Egilsbúð og borða góðan mat. Segi kannski frá því síðar.

Föstudagsspjall

2009-03-27T08:54:00.002Z

Síðasta vikan í fæðingarorlofinu er að verða búin. Ég sný aftur til vinnu 1. apríl (ekki gabb sko...). Tilfinningarnar eru blendnar. Í aðra röndina er ég glaður að hitta kollegana og halda áfram með smjörið, í hina röndina er ég sorgmæddur yfir því að geta ekki eytt öllum mínum tíma með Júlla litla. En svona er lífið.

Ég er að lesa þriðju Paul Auster bókina í þessari viku. Byrjaði á "Book of illusions", las svo "The Brooklyn follies" og er nú að lesa "Leviathan". Ég er að endurlesa þessar bækur og hugsa að ég muni gera það reglulega um ókomin ár. Auster er ótrúlega skemmtilegur penni sem sameinar magnað innihald, ótrúlegar sögur og stíl sem er mér mjög að skapi. Stíllinn er knappur, en samt er orðfærið gífulega fjölbreytt. En hann er fyrst og fremst svo skemmtilegur sagnamaður að maður dregst inn í sögurnar og óskar þess að bókin verði aldrei búin. Það er alert möst fyrir bókaorma að verða sér úti um bækur Austers. You won't regret it.

Það er skemmtileg helgi framundan. Í kvöld ætla ég að hlýða á vini mína í Coney Island Babies, en þeir spila á Kaffi Lúlú kl.22:30. Áður en að því kemur verð ég samt búinn að innbyrgða flatböku og horfa á bíómynd með fjölskyldunni. Annað kvöld ætlum við hjónin svo að skella okkur á Gunna Þórðar í Egilsbúð (jamm....ég ER að verða gamall) og borða mat sem vonandi verður góður. Gaman gaman.

Smell you later....

Vor?

2009-03-25T10:50:00.004Z

Ég geng inn dalinn minn. Tíkarspottið másandi við hlið mér. Þrestirnir syngja, svangir og rýrir eftir langflug.

Hestastóð stendur við girðingu og mænir á mig, sennilega í von um eitthvað ætilegt. Trippi liggur sofandi í snjónum. Verður þess svo áskynja að eitthvað er á seyði, lítur upp svefndrukkið, sprettur á lappir og hristir sig.

Ég staldra við. Stend hljóður og horfist í augu við hrossin. Sólin reynir að brjótast gegnum skýjaþykknið, án árangurs. Gul kringlan skín dauft í gegn eins og 40 vatta ljósapera.

Og skyndilega er röddin í höfði mér þögnuð og ég upplifi eitt af þessum töfrandi augnablikum þegar heimurinn er fullkominn.

Um lyftingar

2009-03-21T17:35:00.002Z

Ég hef stundað lyftingar síðan ég var ca. 16 ára gamall. Ekki alveg stöðugt, en hef þó oft tekið tímabil þar sem ég lyfti mjög reglulega. Yfirleitt hef ég verið að lyfta a.m.k. 2-3 í viku þegar ég tek lyftingatarnir en nú er ég kominn á þá skoðun að það sé kappnóg að lyfta einu sinni í viku. Ég hef haft þann háttinn á síðustu misseri og það er einfaldlega að svínvirka. Ég mætti lengst af einu sinni í viku og lyfti í ca. 45 mínútur. Það dugði til að halda mér í fínu formi. Svo ákvað ég upp úr áramótum að herða róðurinn og fór að lyfta í ca. 90-120 mínútur, einu sinni í viku. Það hefur skilað mér bullandi framförum. Um daginn tók ég t.d. 135 kg. í bekkpressu, sem ég hef ekki gert í mörg ár. Í morgun lyfti ég 120 kg. 5 sinnum- sem ég hef aldrei gert áður. Yep...It works.

Líkamsræktariðnaðurinn vill auðvitað sannfæra mann um að það þurfi að lyfta a.m.k. 4 sinnum í viku til að eitthvað gerist- og helst moka í sig fæðubótaefnum líka. Þetta er hins vegar alls ekki rétt. Það er vel hægt að lyfta sjaldan og ná samt árangri. Þar af leiðandi er tímaskortur ekki lengur gild afsökun. Það hljóta allir að geta fundið sér 1-2 tíma einhverntíman í vikunni til að grípa í járn. Og ef það er rétt gert, þá lætur árangurinn ekki á sér standa. Lyftingar eru einfaldlega mjög öflug leið til að halda sér í formi. Þegar menn komast á minn virðulega aldur er mikilvægi þess að halda sér í formi augljóst. Valkosturinn er hrörnun (vöðvamassi rýrnar jafnt og þétt eftir ca. 27 ára aldur ef ekkert er að gert) og ég held að maður verð að vinna gegn henni eftir fremsta megni. Ég er nú orðinn sannfærður um að það geti ég gert með því að stunda lyftingar einu sinni í viku.

Bland í poka

2009-03-11T11:47:00.003Z

Þessa dagana er ég í fæðingarorlofi. Það er að mörgu leyti voðalega ljúft, en líka svolítið skrítið. Ég er a.m.k. ekki viss um að ég myndi meika það að vera heimavinnandi húsmóðir til lengdar. Maður er einn að bauka með óvitanum allan daginn og ég er ekki frá því að áhugi á umheiminum fari talsvert minnkandi frá degi til dags. Ég hugsa talsvert um vinnuna ennþá (og ekki hjálpar til að lesa tölvupóst á hverjum degi), en er algerlega ófær um að hugsa nógu lengi um hana til að eitthvað gagnlegt komi út úr því.

Ég er búinn að vera duglegur að lyfta upp á síðkastið. Ég beiti nokkuð sérstakri strategíu í lyftingunum sem virðist bara vera að svínvirka. Ég fer einu sinni í viku og lyfti á allan skrokkinn. Það tekur reyndar alveg hrikalega á og ég er í næstum tvo tíma að klára mig af, en svo hvíli ég líka í heila viku fram að næstu átökum. Þetta er að skila því að ég hef sjaldan verði sterkari og er ég farinn að höggva nærri bekkpressumetinu mínu. Ég hef hins vegar ekkert farið í blak síðustu vikurnar eftir að ég reif vöðva í kálfanum á mér á dögunum. Það var mjög svekkjandi því ég var kominn vel af stað í blakinu og hafði mjög gaman af. Ég byrjaði aftur í blakinu á mánudaginn, en það fór ekki betur en svo að ég fékk sykurfall og varð frá að hverfa. Ég ætla að gera aðra atrennu í kvöld og sjá hvað setur.

Ég er búinn að lesa heilmikið upp á síðkastið. Eins og venjulega er ég að lesa allan fjárann. Ég las frábæra bók eftir Stieg Larsson, mjög læsilega bók sem heitir "The story of Edgar Sawtelle" og svo hef ég verði að lesa stórskemmtilegan poppskríbent sem heitir Chuck Klosterman. Klosterman er í miklu uppáhaldi hjá Knútnum og skil alveg af hverju. Klosterman er á okkar aldri, ólst upp í krummaskuði í Norður Dakóta og hlustaði á sama rokkið og Knúturinn elskaði á uppvaxtarárunum (AC/DC, Kiss, Mötley Crue....that kind of stuff). Ég fór nú ekki að fíla flestar þessara hljómsveita fyrr en ég var orðinn eldri, en Knúturinn var að fíla þetta á ofanverðum níunda áratugnum eins og Klosterman, þannig að ég skil vel að skrif hans hitti Knútinn í hjartastað. Klosterman er gífurlega vel að sér um rokktónlist og poppkúltur og hann er dásamlega lipur penni. Mæli eindregið með honum fyrir alla rokknörda.

Ég hef af einhverjum ástæðum hlustað fremur lítið á tónlist í fæðingarorlofinu. Hef aðallega hlustað á djass. Hef verið að kaupa gamlar og góðar plötur á gamla og góða verðinu í Tónspil. Oscar Peterson hefur talsvert verið á fóninum og eins bassagúrúinn Árni Egilsson. Árni er ótrúega vanmetinn bassaleikari að mínu mati, sérstaklega í eigin föðurlandi. Hann hefur auðvitað starfað alla sína tíð í Ameríku, en það ótrúlega lítið verið fjallað um hann m.v. þau afrek sem hann hefur unnið á tónlistarsviðinu. Ég keypti frábæra plötu með honum þar sem gaurar eins og Ray Brown og Jimmie Smith er að spila með honum, sem sýnir vel í hvaða klassa hann er. Ég á líka frábærar upptökur með honum þar sem hann er að leika með Útlendingahersveitinni- Pétri Öslund, Jóni Páli o.fl. Hvet alla bassaleikara og djassáhugamenn til að tékka á Árna. Ég er líka búinn að hlusta mikið á frábæra plötu Einars Vals Scheving, sem heitir Cycles. Hrikalega góð plata sem ég mæli eindregið með.

Ég hef gefist upp á því að fylgjast með argaþrasinu í pólitíkinni. Horfði á ca. hálftíma blaður um daginn og á ekki orð yfir því í hvað menn eru að eyða tíma. Það var verið að tala um frumvarp sem var búið að samþykkja, hvað það væri nú frábært og gaglegt. Í pontu kom þá stjórnarandstæðingur og tók undir það að þetta væri gagnlegt frumvarp. Stjórnarþingmaðurinn kom þá aftur í pontu og þakkaði fyrir og talaði meira um hvað frumvarpið væri gagnlegt. Svo kom annar stjórnarþingmaður í pontu og talaði um hvað þetta væri gott frumvarp og hvað vinnan í nefndinni hefði nú gengið vel. DÍSUS FOKKING KRÆST! Þvílíkt kjaftaæði um ekki neitt! Og fleiri þúsund fyrirtæki og einstaklingar rambandi á barmi gjaldþrots! Það er ekki nokkur leið að sjá í útsendingum frá Alþingi að þar sé verið að ræða brýnar aðgerðir. Stórmerkileg vinnubrögð. Ég hugsa að ég myndi skila auðu ef Jói Hjálmars væri ekki giftur henni, en valið verður óvenju erfitt í þetta skiptið. Ég ætla EKKI að kjósa himpingimpið hann Sigmund Erni, það er ljóst, en hvað þá?? Fokk.

Enron

2009-03-02T11:39:00.003Z

Ég horfði í gær á mjög áhugaverða mynd um Enron fyrirtækið sáluga- uppbyggingu þess og hrun. Hrun Enron er ágætt dæmi um það sem gerist þegar menn leggja ofuráherslu á vöxt án þess að rekstrarafkoma sé fyrir hendi til að standa undir honum. Það eru byggðar upp gífurlegar væntingar sem skila sér í háu hlutabréfaverði, sem gerir toppana í fyrirtækinu forríka, sem hvetur þá til að skapa enn frekari væntingar, o.s.frv.

Enron málið sannar það að ef eitthvað virðist vera of gott til að vera satt, þá er hollast að fara varlega. Málið er að þegar nógu margir eiga hagsmuna að gæta í því að láta eins og keisarinn SÉ í fötum, þá bendir enginn á að hann sé allsber fyrr en það er orðið allt of seint. Nákvæmlega það sama átti við um íslensku bankana.

Þess utan var framkoma stjórnenda Enron auðvitað ótrúleg. Græðgin, hrokinn, ósvífnin og siðblindan var með hreinum ólíkindum. Nú ætla ég kannski ekki að halda því fram að forsvarsmenn íslensku bankanna hafi verði jafn klikkaðir, en ég held líka að það sé erfitt að mæla á móti því að menn hafi verið orðnir ansi veruleikafirrtir. Ég meina....hver þarf 800 fermetra SUMARBÚSTAÐ?

Úff....Annars er ég orðinn svakalega leiður á því að hugsa um þetta bankahrun og þær hörmungar sem fylgja því. Ég er að spá í að hætta því í bili. A.m.k. þar til líður að kosningum. Það er hvort eð er það eina sem ég get gert núna- að kjósa mér fulltrúa til að vinna að endurreisn þjóðarinnar. Að öðru leiti hef ég lítli áhrif á framvindu mála.

-----------------------------------

Fyrir 20 árum var bjór ólöglegur á Íslandi. Þarf frekari vitnanna við að hér búi sérkennileg þjóð? Ég bara spyr.

Allir í Egilsbúð

2009-02-23T09:28:00.003Z

Við hjónin borðuðum í Egilsbúð í gærkveldi. Okkur til óblandinnar ánægju fengum við mjög góðan mat. Og nú er hægt að kaupa frambærileg vín í Egilsbúð líka. Reyndar eru vínin á vínseðlinum ekki mörg, en þau eru stórfín (fyrir utan hið skelfilega Cato Negro, sem af einhverjum ástæðum er húsvín á öllum veitingahúsum á landsbyggðinni).

Það er mikið ánægjuefni að aftur skuli vera hægt að fara út að borða á Norðfirði og ég hvet alla til að kíkja í Egilsbúð og prófa. Þetta gengur aldrei öðruvísi.

Júlíus Bjarni...staðinn á lappir- The fun begins!

2009-02-09T11:24:00.005Z

Trúnó

2009-02-03T11:13:00.002Z

Keypti mér nýja diskinn hans Tómasar R. í gær Þar leikur Tómas ásamt hljómsveit frumsamin lög við ljóð íslenskra skálda. Hann er enn í suðrænni sveiflu, en samt í angurværari dúr en áður (eða kannski meira í moll?.....).

Lögin syngja Mugison og Ragnheiður Gröndal listavel. Ragnheiður sýnir á sér nýjar hliðar og þenur raddböndin meira en ég hef heyrt hana gera áður. Mugison er svo auðvitað orðinn okkar Tom Waits með sína hráu rödd.

Stórfín plata. Mæli eindregið með henni.

-S

Vinstri stjórn

2009-01-27T17:00:00.003Z

Það virðist vera að fæðast vinstri stjórn á Íslandi. Sjálfstæðismenn hafa verið við völd í þessu landi öll mín fullorðinsár. Það er kominn tími á breytingar og ég held að það verði tæpast hægt að halda verr á spöðunum heldur en gert hefur verið. Ég vona bara að ný stjórn vinni að því öllum árum að gera djúpstæðar og víðtækar breytingar á íslenska lýðveldinu mögulegar, samhliða því að ná tökum á núverandi ástandi auðvitað.

Það verður áhugavert að sjá hvernig VG virkar í ríkisstjórn, en ég vona að menn fari fram af skynsemi og horfist í augu við þau verkefni sem vinna þarf. Það þýðir a.m.k. ekki lengur fyrir þau að vera bara í fúll á móti gírnum.

Mér líst ágætlega á að hafa Jóhönnu Sig í brúnni. Við þurfum öðruvísi stjórn, enda er það ein skilgreining á geðveiki að gera sama hlutinn aftur ítrekað og búast alltaf við ólíkum niðurstöðum. Og Jóhanna er ekki bara öðruvísi, heldur hinsegin! Hún ber líka hag fólksins í landinu raunverulega fyrir brjósti og hefur alltaf virkað á mig sem einlægur pólitíkus. Mér finnst kúl að hafa svoleiðis forsætisráðherra, en ekki einhvern miðaldra hagsmunagæslukarlhlunk. Vonandi er hennar tími kominn!

Enduruppbygging

2009-01-26T08:36:00.003Z

Ég er sammála því að nú þurfi að fara fram gagnger endurskoðun á stjórnarskránni. Það þarf að gera breytingar í átt til virkara lýðræðis. Einungis með þeim hætti verður tryggt að valdhöfum verði veitt nægt aðhald. Það þarf breytingar sem gera það auðveldara að láta stjórnmálamenn sæta pólitískri ábyrgð á gjörðum sínum í embætti. Það er ekki nóg að gengið verði til kosninga í vor, jafnvel þótt mikil endurnýjun verði í öllum flokkum.

Ef hús hrynur ofan á höfuðið á manni, þá þarf maður að vera eitthvað verulega heilaskaðaður til að byggja aftur á sama grunninum. Það hlýtur a.m.k. að vera skynsamlegt að skoða hann vandlega áður en byggingarframkvæmdir hefjast.

Ástandið

2009-01-23T09:17:00.002Z

Það er ljóst mál að reiði almennings verður ekki sefuð nema eftirfarandi gerist:

1. Menn axli ábyrgð á gjörðum sínum, reki Davíð Oddsson og segi svo af sér (lágmarkshópur í afsögn: Geir Haarde, Björgvin G og Dagfinnur Dýralæknir)
2. Boðað verði til kosninga. Landslagið er svo gjörbreytt að endurnýjað umboð fólksins í brúnni er lífsnauðsynlegt
3. Sitjandi stjórn þarf að segja af sér. Mynda þarf nýja ríkisstjórn til að stjórna landinu fram að kosningum.

Að auki þarf verulega tiltekt á toppnum í þeim flokkum sem hafa verið við stjórn á því tímabili sem um ræðir. Framsóknarmenn hafa gengið fram með góðu fordæmi, en nú þurfum við sambærilega uppstokkun hjá Samfylkingu og Sjálfstæðisflokki.

Varðandi tímabundna stjórn landsins þá líst mér ekki svo illa á minnihlutastjórn Samfylkingar og VG, en ég myndi vilja sjá öflugt fólk úr samfélaginu í ráðherrastólum- t.d. eitthvað af því fólki sem hafði visku og þor til að vara við yfirvofandi hruni. Með þeim hætti gætu pólitíkusarnir einbeitt sér að stuttri og snarpri kosningabaráttu.

Glænýjar myndir af litla strump

2008-12-09T21:51:00.008Z

Litli gaurinn vex og dafnar. Spænir um allt í göngugrind, rífur kjaft og kann að gera: "hvað ertu stór?.....Svooooona stór".

Bull um áliðnaðinn, Austurland og Fjarðaálsverkefnið

2008-12-04T14:40:00.004Z

Nú þegar harðnar á dalnum rísa andstæðingar stóriðju upp og bulla og þvaðra um áliðnaðinn og Fjarðaálsverkefnið. Þeir virðast óttast mjög að ástandið muni verða til þess að farið verði út í frekari fjárfestingar í áliðnaði á íslandi. Skemmtilegustu dæmin eru greinar Andra Snæs í Fréttablaðinu:

http://visir.is/article/20081018/SKODANIR03/771717492&SearchID=73333557470892

og grein Þórófs Mattíassonar í Austurglugganum:

http://www.austurglugginn.is/index.php/Greinar/Adsendar_greinar/Fra_velsaeld_til_vesaeldar

Í annari greininni er ávinningur íslenska þjóðarbúsins af álframleiðslu stórlega dreginn í efa, en í hinni er því haldið fram að Fjarðaálsverkefninu og austfirskum sveitarstjórnarmönnum sé um að kenna að þjóðarskútan fór á hliðina. Báðar greinarnar eru fullar af algerri þvælu, en sýna í hnotskurn hversu óvandaður málflutningur þessara manna er. Grein Andra Snæs var algerlega hökkuð í spað af forstjóra mínum, Tómasi Má Sigurðssyni í þessari grein:

http://www.visir.is/article/20081107/SKODANIR03/65116644

og einnig í þessari grein:

http://www.visir.is/article/20081021/SKODANIR03/973085587

Grein Þórólfs Mattíassonar er svo fagmannlega hnekkt í Austurglugganum í dag af þeim Smára Geirssyni og Þorvaldi Jóhannsyni og ljóst að þar stendur ekki steinn yfir steini.

Mér er algerlega fyrirmunað að skilja hvernig barnabókahöfundurinn Andri Snær fór að því að verða einhver véfrétt í sumra augum þegar kemur að efnahagsmálum, sérstaklega þegar rangfærslurnar og mistúlkanirnar blasa við með þessum hætti. Það er líka merkilegt þegar menn sem titlaðir eru prófessorar beita þeim titilum í pólitískum tilgangi og skrifa jafn illa rökstuddar greinar og Þórólfur. Komast menn upp með hvaða bull sem er ef þeir eru prófessorar?

En það nennir enginn að spá í hvað er satt og rétt, heldur er bara spurning hvaða skoðanir eru fréttnæmar. Fjölmiðlar lepja upp kjaftaæðið af áfergju og dreifa inn á heimili landsmanna. Þessi málflutningur fer gífurlega í taugarnar á mér, enda veit ég mæta vel að Austurland væri í hrikalegri aðstöðu nú um stundir ef ekki hefði orðið að byggingu þessarar verksmiðju. Það er þessu verkefni að þakka að ég hef eitthvað að gera í mínum gömlu heimahögum og að þetta samfélag er ekki rjúkandi rúst. Í sjávarútvegi hefur störfum fækkað um 300 á síðustu árum BARA Í FJARÐABYGGÐ. Allir með eitthvað ímyndunarafl geta séð hvernig staðan væri hérna ef ekkert álver hefði verið byggt.

Skemmtileg helgi

2008-11-30T21:27:00.003Z

Við hjónin ákváðum í skyndilegu altrúismakasti að afbóka ferðina okkar til Sevilla á Spáni og flytja þar með ekki dýrmætan gjaldeyri úr landi heldur eyða honum þess í stað hér heima á Fróni. Við eyddum helginni því í Reykjavík og áttum mjög náðuga daga (eða einn og hálfan dag sko). Við gistum á Hótel Sögu eins og bændum sæmir. Sagan má reyndar muna fífil sinn fegurri og er orðin veruleg þörf á að endurnýja ýmislegt þar innan stokks. Þjónustan var þó til fyrirmyndar. Við nutum frábærrar máltíðar á Grillinu sem er í algerum sérflokki að vanda. Eldamennska í mjög háum klassa og verulega notaleg og prófessjonal þjónusta. Ég skil ekki af hverju Grillið er ekki með a.m.k. eina Michelin stjörnu- ekki síst í ljósi þess að staðurinn heldur þessum standard árum og áratugum saman.

Annars var gaman að koma í verslanir og á veitingastaði í borginni. Ég er ekki frá því að það hafi verið betur tekið á móti manni en nokkru sinni fyrr. Maður fékk á tilfinninguna að maður væri velkominn- sem er kannski ekki skrítið þegar stór hluti fyrirtækja í verslun og þjónustu rambar á barmi gjaldþrots. Ég fór í Vinnufatabúðina við Laugarveg og keypti mér jakka og eigandinn gaf mér trefil í kaupbæti- algerlega upp úr þurru. Merkilegt. Og skemmtilegt, enda mun ég örugglega versla þar aftur (ef sú ágæta búð lifir kreppuna af).

Það er svolítið skrítið andrúmsloft í Reykjavík þessa dagana- miklu minni ys og þys en maður á að venjast- og ég er ekki frá því að það hafi bara farið vel í mann. Þetta var a.m.k. sennilega notalegasta helgarferð sem ég hef farið til Reykjavíkur. Maður getur þó ekki annað en velt vöngum yfir því hvernig borgarbragurinn verður ef kreppan verður jafn djúp og allt bendir til. Ætli hálfkláruð stórhýsi muni minna okkur á geðveiki útrásartímanna um ókomin ár?

Skýringin á fjármálakreppunni komin!

2008-11-28T12:12:00.001Z

Pólitík og innansveitarkróníkur

2008-11-25T20:28:00.003Z

Það er áhugvert að fylgjast með pólitík þessa dagana (þótt ég nenni því varla). Andstæðingar ríkisstjórnarinnar fara mikinn, enda greinileg blóðlykt í vatninu. Sá ekki betur en Steingrímur J stjakaði við forsætisráðherra í dag. Það er hiti í mönnum. Ég er hins vegar ekki viss um að fólk með ekki meiri yfirvegun eigi eitthvað erindi upp í stýrishús- ekki síst þegar um er að ræða fólk sem hefur setið í borðssalnum, drukkið kaffi og rifið kjaft í hartnær tvo áratugi. Ég held að það væri vafasamur gjörningur að ganga til kosninga akkúrat núna.

Hins vegar er algerlega ljóst að stjórninni er ekki sætt til frambúðar nema hún endurnýi umboð sitt. Það verður að boða til kosninga á vormánuðum. Það er algerlega ljóst mál. Þeir flokksmenn Samfylkingar sem eru með einhverja pólitíska veruleikatengingu eru búnir að átta sig á þessu og farnir að ræða opinskátt (og hafa raunar fengið bágt fyrir).

Um niðurstöður slíkra kosninga er vandi að spá, en líklegt er að Sjálfstæðismenn fari halloka- enda bera þeir mikla ábyrgð á þeirri stöðu sem nú er upp komin. Þeir áttu stóran þátt í að hanna regluverkið og það voru þeir sem sváfu á verðinum. Þjóðin mun líklega segja skoðun sína á þessu í næstu kosningum, en þó er ekki hægt að slá neinu föstu um það. Það fer mikið eftir gæðum valkostanna hvernig atkvæði dreifast. Þó má leiða að því líkum að ríkisstjórn VG og Samfylkingar yrði ekki ólíkleg niðurstaða í kosningum. Dæmi svo hver fyrir sig hvernig það samstarf myndi ganga.

Ég ætla ekki að neita því að frammistaða núverandi stjórnar í þessu efnahagshruni eru mikil vonbrigði. Ég hef stutt þessa stjórn, kaus Samfylkinguna og var nokkuð sáttur við stjórnarsamstarf við Sjálfstæðisflokkinn, þrátt fyrir hugmyndafræðilega fátækt þess flokks. Ég get því ekki verið annað en hundsvekktur.

En...að öðru

Á bloggsíðu Guðmundar Gíslasonar varð heit umræða um frammistöðu fyrri rekstraraðila Egilsbúðar. Guðmundur fór nokkuð hörðum orðum um fyrri rekstraraðila og tóku sumir það óstinnt upp. Ég ætla ekkert að taka neina afstöðu í því orðaskaki, en báðir aðilar höfðu ýmislegt til síns máls. Það er engin leið að halda öðru fram en að rekstur Egilsbúðar hafi verið í óttalegu rugli síðustu misseri, en ég á líka erfitt með að sjá tilganginn með því að ræða það eitthvað frekar (þótt ég skilji að sjálfsögðu vel að það hafi verið erfitt fyrir Gumma að horfa upp á framvindu mála í Egilsbúð). Horfum frekar fram á veginn, krossleggjum fingur og tær og vonum að Jóni Hilmari og Heiðu takist að rífa þetta upp og gera Egilsbúð aftur að því hjarta (eða a.m.k. vélinda) bæjarins sem hún var! Áfram Egilsbúð!

Bjartsýnisblúsinn

2008-11-23T12:35:00.005Z

Kind of Death lék á bjartsýnisblúshátíðinni í Egilsbúð í gærkvöldi. Það heppnaðist bara nokkuð vel þrátt fyrir mikið æfingaleysi. Ég upplifði það í fyrsta skipti að spila djass- svo sem ekkert rocket science lag- Route 66- en samt fleiri bassanótur en ég hef nokkurntíman spilað í einu lagi. Skemmtilegt.

Fjölmargir stigu á stokk um kvöldið, en fyrir mér voru hápunktarnir hinir geðþekku Coney Island Babies sem rokkuðu af mikilli snilld- coveruðu m.a. Hendrix stórvel. Röddin hans Geira passar afar vel í það. Hinn hápunkturinn var svo að sjá Björgvin Gíslason spila. Djöfull er kallinn hrikalega góður gítarleikari. Hins vegar var líka áhugavert að sjá Jón Hilmar "go neck-to-neck" með kallinum. Það eru ekkert margir sem gera það og líta vel út í samanburði. Það gerði Jón hins vegar og sýnir það í hvaða klassa hann er kominn sem gítarleikari.

Mætingin hefði mátt vera betri, en ég var bara svo glaður að sjá líf í Egilsbúð að mér var eiginlega alveg sama. Stígandi lukka er líka best. Egilsbúð er hjarta bæjarins (eða vélinda a.m.k.) og það er því ákaflega gleðilegt að sjá líf færast í húsið aftur!

Buff og Mankell

2008-11-21T09:44:00.004Z

Keypti mér nýju plötuna með Buffinu. Djöfull eru þeir skemmtilegt band! Þeir hafa tekið stórstígum framförum í lagasmíðum og grunar mig að Stebbi Stuð eigi stóran þátt í því. Þessi plata er einfaldlega sú skemmtilegasta sem ég hef heyrt lengi. Það er ekki margar plötur sem fá mann umsvifalaust til að glotta út í annað, skella uppúr og skríma úr sér lungun. Platan inniheldur t.d. lag með ótrúlega skemmtilegum tilvísunum í Deep Purple (hlustið á lagið "Svaka stuð í bænum"), lög sem Eagles hefðu getað samið og flutt, auk laga sem gætu verið komin úr smiðju Bítlanna.

Þetta er auðvitað allt "tounge in cheek", eða í hálfkæringi, eins og allt sem þeir Buffdrengir gera, en þannig á það líka að vera. Buff hefur verið í miklu uppáhaldi hjá mér í mörg herrans ár og hef ég séð ýmsar útgáfur af bandinu (Þ.á.m. lænöpp þar sem Villi Goði spilaði á trommur!). Þetta er hins vegar þeirra besta band til þessa. Ég var lengi ósáttur við Begga á bassanum- fannst hann ekki nógu flinkur, en ég er sífellt meira að taka hann í sátt. Hann er snilldarkarakter og svo er hann bara drulluþéttur. Skítt með það þótt honum finnist g-strengir bara vera fyrir konur (hann er bara með þrjá strengi í bassanum sko...). Bandið væri ekki eins án hans.

Þeir drengir eru svo auðvitað sönghæfasta band landsins- með fáránlegan raddstyrk og raddsvið. Ég heyrði Einar Þór t.d. syngja í sumar Ike Turner hlutann af "Proud Mary" og "Highway to Hell" á sama ballinu- hvort tveggja óaðfinnanlegt. Það er klikkað! Einar er líka einn albesti gítarleikari landsins- óhræddur við að sleppa sér og shredda eins og móðurserðir. Ekki þarf að fjölyrða um skrímerinn Pétur Jesúm, en dökki hesturinn er Stebbi stuð, sem er hugsanlega besti söngvarinn af þeim öllum. Hann er með silkimjúka, en ofurlítið hása rödd. Hlustið á lagið "Í gær" á nýju plötunni og þá skiljið þið hvað ég meina. Svo má ekki gleyma Hannesi á trommunum- fremsta þungarokksdvergi Íslendinga. Hann getur skrímað drengurinn sá. Ég man alltaf þegar ég sá hann fyrst spila með Dead sea apple á gamla gauknum. Þeir tóku Lick it up og dvergurinn skrímaði úr sér lungun! Good times.

Ég hvet alla til að kaupa þessa plötu, enda held ég að allir geti fundið eitthvað á henni við sitt hæfi. Jólagjöfin í ár.

Á náttborðinu eru tvær bækur þessa dagana. Stórmerkileg bók eftir William Greider sem heitir "The Soul of Capialism", sem er snilldargreining á annmörkum kapitalismans og hvað er hægt að gera til að takast á við þá. Svo var ég að byrja á nýjustu bókinni eftir Henning Mankell. Stórefnilegur krimmi þar á ferð. Aðalpersónan í bókinni er ekki hinn breyski Wallander, heldur dóttir hans, Lisa. Tel óhætt að mæla með henni þótt ég sé aðeins búinn með 1/4 af henni.

Að lokum vil ég hvetja alla til að mæta á opnunarhátíð Egilsbúðar á morgun. Mikið blúsfestival þar sem hin geðþekka sveit Kind of Death mun m.a. stíga á stokk ásamt mörgum öðrum böndum.

Slapp í pósti

2008-11-18T08:41:00.003Z

Vá. Mér finnst að það eigi að láta þennan lausan fyrir að skemmta heimsbyggðinni með uppátækjum sínum. Það verður annars gaman að sjá hvað hann reynir næst. Kannski laumast hann í faxtækið og verður fyrsti maðurinn til að teleporta?

Af fóðrun skilningavita

2008-11-12T13:30:00.003Z

Á náttborðinu:

Hef verið að lesa ýmislegt upp á síðkastið. Er akkúrat núna að endurlesa Harðskafa eftir Arnald. Call me a pleb, en ég fíla Arnald þrælvel. Ég las á dögunum ótrúlega skemmtilegan krimma eftir gaur sem hét Stieg Larson. Mæli EINDREGIÐ með honum. Mikill skaði að sá maður skyldi falla frá langt fyrir aldur fram. Ég las líka nýlega Varginn, eftir Jón Hall Stefánsson, gaurinn sem skrifaði Krosstré (sem var fantakrimmi). Vargurinn gerist á Seyðisfirði og er þrælmögnuð saga. Gaman að þekkja sögusviðið og sjá það ljóslifandi fyrir sér. Bókin fjallar um brennivarg sem leikur lausum hala í aldamótabænum og snarkomplexaðan lögreglumann sem reynir að leysa málið. Þrælvel skrifuð "flettibók" (aka page turner).

Í spilaranum:

Ég fékk á dögunum sendingu frá Amazon með góðu stöffi. Engin ósköp, en frábært efni. Tvær plötur með Niels Henning Örested Pederson (the great Dane with the never ending name). Önnur er síðasta upptakan sem var gerð með NHÖP tríóinu. Þetta er sama lænöpp og ég sá spila í Árósum 1999. Geggjaðir talentar. Það er eitthvað deijligt við skandenavískan djass. Hann er...ljúfur. Þó að hann verði flókinn og spilamennskan geggjuð, þá rambar hann sjaldan á barmi geðveikinnar eins og sumt annað sem maður hefur lagt eyru við. Hin platan með honum er dúett með gítarleikaranum Joe Pass. Algerlega frábær spilamennska og samleikur á mjög háu plani. Ég fékk einnig plötur með Pat Methany, sem ég er nýbúinn að uppgötva. Fékk m.a. frábæra plötu sem heitir Day Trip. Ótrúlega góður gítarleikari. Að öðru leyti er fátt nýtt í spilaranum. Bach ratar þangað mjög reglulega. Sylvain Luc einnig, Miles Davis, Wes Montgomery o.fl. Maður er orðinn svo órokkaður að það er skelfilegt.

Augnakonfekt:

Ég keypti mér á dögunum mynd eftir frábæran listamann sem heitir Sigtryggur Bjarni Baldvinsson. Viðfangsefni hans eru (í seinni tíð) mynstur úr náttúrunni óg þá aðallega vatnsflötur í ýmsum myndum. Hann er gífurlega tæknilega flinkur, en myndirnar hafa líka mikla dýpt og það stafar af þeim sama ró og friður og maður upplifir úti í náttúrunni. Myndir eftir Sigtrygg má sjá hér:

http://www.turpentine.is/index.php?option=content&task=view&id=23&Itemid=46

Sigtryggur er frændi minn (við erum systkynabörn) og ég er stoltur af því að eiga slíkan snilling í mínum frændgarði.

Guð blessi Ísland:
-Siggi

Kleine Schlumpf

2008-11-11T20:41:00.006Z

Að kunna að meta list

2008-11-10T07:58:00.003Z

Ég tók fyrir margt löngu spurningalistakönnun sem á að gefa vísbendingar um það í hverju styrkleikar manns liggja. Það er of langt mál og leiðinlegt að útskýra hvað liggur á bak við þessa blessuðu könnun, enda ætlaði ég ekki að skrifa hér um persónuleika eða áhugasviðspróf, kosti þeirra og annmarka. En…anyhoo…einn af mínum meginstyrkleikum skv. áðurnefndri könnun reyndist vera „Appreciation of beauty and excellence”, sem myndi ca. útleggjast: “að kunna að meta fegurð og og…….(fokk….dettur ekkert orð í hug sem nær merkingu orðsins excellence.....Frábærni? Framúrskörun? Tillögur óskast).

Í fyrstu fannt mér þetta nú ekki merkilegur eiginleiki, en þegar ég fór að hugsa málið þá var ég bara hæstánægður með þetta og handviss um að þetta passaði alveg- sem sagt að þetta lýsti mér vel (eða hluta af mér). Þetta er nefnilega í fyrsta lagi eitthvað sem er pottþétt ekki öllum gefið og í öðru lagi er þetta ákaflega dýrmætt. List af ýmsu tagi skiptir mig t.d. sífellt meira máli eftir því sem árin færast yfir. Áður fyrr var það bara tónlist sem virkaði sterkt á mig og olli mér gæsahúð og lyfti geði mínu og sál. Svo bættist ljóðlist og kvikmyndir við og nú í seinni tíð er myndlist farin að virka sífellt sterkar á mig. Ég er farinn að leggja mig eftir myndlistarsýningum og söfnum og get staðið dolfallinn fyrir framan málverk eða skúlptúr og upplifað einhverskonar „uppliftingu”,sem ég tengdi áður fyrst og fremst við tónlist. Og það skrítna er að myndir sem ég hefði gert grin að fyrir 15 árum síðan (iss, piss…ég hefði getað málað þetta…þegar ég var á leikskóla!) virka einna sterkast á mig. Einhverskonar abstract expressionismi hittir beint í mark. Ég stóð t.d. dolfallin fyrir framan stóra mynd eftir Jackson Pollock á listasafninu í Chicago á dögunum. Ég skildi ekkert í myndinni (frekar en öðrum myndum af sama meiði), en nú er mér bara orðið alveg sama. Maður þarf ekki endilega að skilja eitthvað til að þykja það fallegt. Ég skil líka lítið í sumum ljóðum Steins Steinarrs, en þykir þau samt stórfengleg.

Ég er viss um að það að kunna að meta list og fegurð sé mannbætandi, en jafnvel þótt svo væri ekki, þá auðgar þetta a.m.k. tilveruna ótvírætt.

Og þá fór ég að pæla: Er hægt að kenna fólki að læra að meta list og fegurð? Og ef svo er: Erum við að gera nóg í því að kenna börnunum okkar slíkt? (eða fullorðnum?) Það er ótrúlega fegurð að finna í þessum heimi, en ef maður kann ekki að meta hana þá missir maður af svo miklu. Þetta gæti því verið leið til að bæta líf fólks gríðarlega án þess að það kosti einhverjar stórkostlegar fjárfestingar. Þetta er spurning um að breyta skynjun og hugarfari.

List er er eitt af því markverðasta sem skilur okkur frá dýrunum- það MENNSKASTA sem við gerum. Og það er sorglegt að stór hluti mannkyns skuli algerlega fara á mis við þessi gæði- skuli aldrei finna þann unaðshroll sem fylgir flottu riffi frá AC/DC, málningarslettum frá Tolla eða orðsnilld Steins Steinarrs.

Þetta eru hlutir sem gleymist að kenna fólki, en öll áhersla lögð á að gera fólk að nothæfri smurningu á tannhjól efnahagslífsins. Það yrði nú gaman ef listir og menning fengju uppreisn æru þegar hægist á dansinum í kringum gullkálfinn (svo ég noti þreytta samlíkingu), en það er auðvitað enganvegin víst. Ég legg a.m.k. til að svo verði, enda er list og fegurð ódýr leið til að gera lífið fallegra og skemmtilegra. Ég held líka að áhersla á menningu og listir gæti minnkað líkurnar á því að við lendum aftur í svipuðum ógöngum og við höfum nú lent í.

Við getum öll lagt okkar lóð á vogarskálarnar í því efni með því að halda list að börnunum okkar og hvert að öðru. T.d. er ekki vitlaust að skrifa stutta pistla um list- og menningarupplifanir á bloggsíður til að vekja athygli á því sem við erum að lesa, hlusta eða horfa á á hverjum tíma.

Hvað er að kapitalismanum?

2008-10-29T09:37:00.006Z

Þessa dagana hriktir í stoðum kapitalismans og heimurinn stendur á heljarþröm. Við gætum verið á barmi nýrrar heimskreppu, með öllum þeim hörmungum sem því fylgja. Reyndar er heimurinn að mörgu leiti betur undir slíkt búinn en hann var í lok þriðja áratugarins en að sumu leiti er hann líka verr undir það búinn. T.d. er dreifingarfyrirkomulag matvæla orðið þannig að matvæli geta klárast á skömmum tíma ef illa fer, þótt líklegt sé að slík vændræði væru tímabundin. Hvað alla innviði varðar er hins vegar ljóst að við erum mun betur í stakk búin til að glíma við erfiðleika af þessu tagi en fyrri kynslóðir. Ef allt fer á versta veg má einnig leiða að því líkum að fituforði landsmanna muni duga í einhvern tíma, enda annar hver landsmaður vel yfir kjörþyngd.

Þessi kreppa sem nú skellur á okkur ýtir við gömlum efasemdum mínum um kapitalismann, eða öllu heldur ákveðnar hliðar hans. Ég hef alltaf verið tortrygginn gagnvart hinni "ósýnilegu hönd" markaðarins og þeirri pælingu að græðgi geti orðið til góðs. Ég hef alltaf haft áhyggur af hinu andlitslausa, sálarlausa fjármagni sem heimtar VÖXT sama hvað það kostar. Friedman og hans kónar hafa reyndar haldið því fram að þannig ætti það að vera. Að fjármagnið ætti einfaldlega að leita þangað sem það fengi hæstu ávöxtun fyrir ásættanlega áhættu. Það væri svo löggjafans að setja leikreglur og gæta hagsmuna samfélagsins. Þetta hefur þann galla í för með sér að fjármagnið og þeir sem því stjórna hugsa og framkvæma alltaf hraðar heldur en löggjafinn. Það er því eins og að girða af hóp af köttum að ætla að treysta á löggjöf til að setja frjálsum markaði skorður. Fjármagnið hefur einnig einstakt lag á því að ota sínum tota og hafa áhrif á lagasetningu með ýmsu móti- bæði með því að gefa örlátlega í rétta kosningasjóði (og bjóða mönnum í veislur, veiðiferðir, flugferðir....) og einnig með því að hræða stjórnmálamenn frá því að fikta í gæsinni sem verpir gulleggjunum. Á síðustu vikum hefur einnig komið berlega í ljós að ýmsir gjörningar fjármálafyrirtækja eru svo flóknir að löggjafinn og eftirlitsaðilar ríkisvaldsins skilja þá alls ekki nógu vel (enda segir sig sjálft að stærstu heilarnir enduðu ekki í vinnu hjá Fjármálaeftirlitinu...og þannig verður það aldrei).

Kapitalisminn verður því aðeins bættur með löggjöf upp að vissu marki, þótt vissulega sé algerlega nauðsynlegt að gengið verði í að endurskoða löggjöf um rekstur og fjárfestingar fyrirtækja. Þetta er sérstaklega mikilvægt þegar kemur að krosseignatengslum, eignarhlut fyrirtækja í bönkum, aðskilnaði áhættufjárfestinga og hlutabréfamiðlunar (sem er galinn kokteill) og myndun auðhringa (t.d. með því að skattlegja hátt arðgreiðslur á milli fyrirtækja). En...eins og áður sagði, þá mun löggjöfin aðeins duga til að girða kettina af í skamman tíma.

Allt áðurnefnt mun nefnilega ekki valda því að fjármagnið fái samvisku- að fjármagnið fari að haga sér með ábyrgum hætti. Að það hætti að flæða í verkefni sem skemma náttúruna, drepa fólk og gera heiminn að verri stað fyrir börnin okkar. Það GERIR fjármagnið í dag. Á þessu eru engar einfaldar lausnir. Þó mætti t.d. hugsa sér að:

Eignarhald á fyrirtækjum breyttist þannig að starfsmenn ættu stærri hlut í þeim og tækju virkan þátt í ákvarðanatöku. Nú hlæja kannski einhverjir, en ótal dæmi eru til um fyrirtæki sem virka svona. Slík fyrirtæki taka mun síður ákvarðanir sem eru samfélaginu til ógagns í nútíð eða framtíð og laun og bónusar stjórnenda slíkra fyrirtækja eru ekki bara háð hreinum arði af starfseminni.
Þetta er e.t.v. útópísk hugmynd, en kannski mætti stofna hlutabréfasjóði sem einbeittu sér að samfélagslega ábyrgum, sjálfbærum fjárfestingum og höfða svo til samvisku fjármagnseigenda til að fá þá til að velja slíka kosti. Það er óþolandi að fjármagnseigendur skuli geta setið stikkfrí án þess að pæla í í hvað sparifé þeirra er notað og þetta er einn stærsti ljóðurinn á núverandi kerfi.

Annað sem böggar mig svakalega við núverandi kerfi eru þessar órökréttu og illviðráðanlegu "bólur" ("blaðra" er reyndar meira réttnefni). Hlutabréf eru bara jafn mikils virði og einhver er tilbúinn að borga fyrir þau og það stjórnast af vonum, væntingum, sögusögnum og LYGUM. Eftir að verð er orðið óeðlilega hátt eiga allt of margir hagsmuna að gæta í því að það lækki ekki, sem veldur því að verðið hækkar og hækkar án þess að neinar raunhæfar hagnaðarvonir séu á bak við rekstur viðkomandi fyrirtækja. Eina hagnaðarvonin fyrir eigendur fyrirtækjanna er enn meiri hækkun á verði bréfanna. Þar með verður sífellt óþægilegra að benda á að keisarinn sé allsber. Það gerist þó alltaf á endanum og bólan springur- með tilheyrandi hörmungum. Ég sé enga frábæra lausn fram hjá þessu, en þó er ljóst að meiri fagmennska í fjárfestingum gæti hugsanlega breytt einhverju- að fram færi raunveruleikatengd úttekt á rekstri og vaxtarmöguleikum fyrirtækja áður en fólki væri ráðlagt að leggja fé í þau. En....þetta er kannski bara barnaleg hugmynd.

Enn eitt sem mér finnst dularfullt í þessu hagkerfi nýfrjálshyggjunnar eru öll þessi dularfullu viðskipti með afleiður, skuldabréfavafninga og slíka hluti. Þetta eru einhverjir gjörningar sem fjármálaverkfræðingar og aðrir stórspekingar hafa fundið upp og margir hafa grætt stórfé á. Í grunninn til er þetta þó ekkert annað en massíft fjárhættuspil þar sem efnahagur heilu þjóðanna er lagður undir. Mjög krípí stöff.

Í stuttu máli er ég orðinn algerlega andsnúinn því að umsvif í efnahagslífi snúist um eitthvað annað en að framleiða vörur og þjónustu sem heimurinn hefur þörf fyrir. Kerfi sem byggir á hreinni græðgi og æxliskenndum vexti, þar sem andlitslaust, samviskulaust fjármagn drottnar- virkar einfaldlega ekki þegar til lengri tíma er litið. Það steypir okkur í glötun ef ekkert er að gert.

kveðja:

Siggi

p.s. Einhverjir hafa kannski tekið eftir því að ég skrifaði heilan pistil um efnahagsmál án þess að minnast einu orði á útrásargosana. Það er vegna þess að aðgerðir þeirra, óhóf og heimska eru einungis einkenni- ekki orsök sjúkdómsins. Vandamálið er miklu dýpra en svo að stjaksetning ákveðinna manna breyti nokkrum sköpuðum hlut.

Chicagoblogg

2008-10-24T13:45:00.003Z

Chicago er verulega flott borg. Geggjaður arítektúr og fín stemning. Manni finnst maður stundum vera staddur í ER þætti og fær óverðskuldaðan deja vu fíling reglulega. Ég er búinn að fara bæði á djass- og blústónleika og í gær fór ég á listasafn borgarinnar sem er hreint út sagt frábært.

Það merkilegasta sem kom fyrir í ferðinni gerðist hins vegar fyrsta morguninn okkar hér- þriðjudagsmorgun. Þar sem við erum að ganga inn í morgunverðarsalinn kem ég nefnilega auga á frænku mína, Melissu Press! What are the odds? Ég á fjóra ættingja í Ameríku og þau búa í Boston. Svo rekst ég á þau í Chicago! Fáránleg tilviljun. Það kom í ljós að þau eru með "bás" (7000 titla) á bókaheildsölukaupstefnu sem fram fer hér á Hilton hótelinu. Þar hitti ég Michael Pétur Press, frænda minn og Jeffrey Press, pabba hans líka. Fór með þeim út að borða í gærkveld og var glatt á hjalla. Þetta er sennilega eitt það furðulegasta sem hefur drifið á mína daga.

Nú tekur við löng og leiðinleg heimferð sem byrjar á flugi til Boston, en þar tekur við 5 tíma bið eftir 5 tíma löngu flugi heim á farsældarfrónið. Fuk mi.

Guð geymi ykkur

-S

(Skrifað á brókinni á 25 hæð Hiltonhótelsins í Chicago)

Ég á afmæli í dag

2008-10-20T11:01:00.004Z

"Ég á afmælí dag, ég á afmæli sjálfur, ég á afmælí dag". Hiphip: Húrra!

Nú er ég orðinn 34 ára gamall. Sem er bara flott. Ég var samt að pæla...Nú er ég orðinn jafn gamall og mamma var þegar ég var 16 ára. Sjittmar....

Það er þó ekki nokkur spurning að lífið batnar jafnt og þétt með aldrinum. Ég er farinn að halda að ellin verði stórskemmtileg! Ég nenni a.m.k. ekki að vera með neinn barlóm yfir því að hrukkunum fjölgi og hárunum (á höfðinu þ.e.) fækki. Málið er að njóta þess að vera til....enjoy the ride. It's the journey, not the destination, eins og heimspekingar Hertz bílaleigunnar hafa réttilega bent á.

Í dag flýg ég til Boston og svo áfram til Chicago þar sem ég ætla að sitja áhugavert námskeið...um námskeið. Skemmtilegt. Það er ekkert ljóst hvenær maður kemst næst til útlanda, þannig að það er eins gott að njóta þess.

Ég er í miklum pælingum um kapitalisma þessa dagana. Takmarkanir hans og gallar eru að koma glögglega í ljós þessa dagana. Mig grunar að rót vandans sé hið sósíópatíska eðli kerfisins. Maður uppsker eins og maður sáir og ef maður sáir engu nema græðgi þá mun hið óskeikula lífshjól sjá til þess að uppskeran verði í takt við það. Það vantar sál og hjarta í kapitalismann, þess vegna er svona fyrir okkur komið. Þessir þankar mínir munu væntanlega skila sér fljótlega í löngu (og örugglega hrútleiðinlegu) bloggi sem enginn nennir að lesa.

Guð blessi Ísland! Stórasta land í heimi!

-SigZ

Ástandið

2008-10-13T07:28:00.003Z

Úff....hvað getur maður sagt um núverandi ástand. Kannski best að segja sem minnst í bili. Rakst samt á fína grein eftir Illuga Jökulsson um orsakir núverandi ástands:

http://www.dv.is/brennidepill/2008/10/10/thetta-er-ekki-ther-ad-kenna-jon-trausti/

Þetta hrun kom nefnilega ekki eins og þruma úr sauðaleggnum. Það var búið að vara við þessu.

Kind of Death

2008-10-04T00:09:00.006Z

Ég stofnaði á dögunum í félagi við skemmtilegt fólk hljómsveit sem fékk nafnið "Kind of Death". Skemmtilegt band sem spilar aðallega rokk í þyngra kantinum frá 7. og 8. áratugnum. Hljómsveitina skipa Pjetur Hallgrímsson, Þröstur Rafnsson, Marínó Gylfason, Guðmundur Höskuldsson, Jóhanna Seljan og yðar enlægur. Hljómsveitin tróð upp í Blúskjallaranum þann 19. september og gekk giggið bara ágætlega. Við spiluðum:

1. Pearly Queen með Traffic
2. Alright Now með Free
3. Move over með Janis Joplin
4. Alone með Heart
5. Its only goodbye með Gentle Giant
6. Mary Long með Deep Purple
7. More than a feeling með Boston
8. Barracuda með Heart

Þetta prógramm féll í ágætis jarðveg og mikið var gaman að spila þetta. Sérstaklega var gaman að spila More than a feeling. Það var góður....fílingur.

Af einhverjum ástæðum skrifaði JensGuð, ofurbloggari um hljómsveitina- sennilega vegna þess að honum fannst nafnið sniðugt. Hann er með fáar staðreyndir á hreinu, en skemmtilegt samt:

http://jensgud.blog.is/blog/jensgud/entry/660491/

Nýjar myndir af Júlíusi Bjarna

2008-08-14T21:09:00.004Z

With friends like these, who needs enemas?

2008-06-23T22:21:00.004Z

Var að kíkja í gegnum myndasafnið mitt og rakst á þessa mynd. Hún gladdi hjarta mitt ósegjanlega. Hún prýðir nú skjáborðið hjá mér og gleður mig á hverjum degi. Ég er viss um að það þekkir enginn mennina á myndinni. Guys, you know who you are. And I love you. Við VERÐUM að fara að hittast!

-S

p.s. Ætla að ganga á Hólmatind á morgun. Fara svo á Larry Carlton á fimmtudagskvöldið. Gaman gaman.

Fleiri myndir af litla manninum

2008-05-06T09:58:00.006Z

Það gengur annars afar vel með litla manninn. Hann aðlagast lífinu á Skorrastað undrafljótt. Hann sefur ca. 18-20 tíma á sólarhring, drekkur eins og fiskur og þyngist jafnt og þétt...eh...svona svipað og pabbinn bara.

Júlíus er sterkur strákur, spyrnir og sparkar, getur nánast haldið haus, hefur greindarlegt augnaráð og er langt kominn með að læra Einræður Starkaðar utanbrókar. Svo brosir hann eins og engill. Við vitum ekki að hverju, en það er eins og hann sé að rifja upp eitthvað sniðugt. Smábörn eru merkilegar verur.

-S

Nýr Júlíus

2008-05-01T12:58:00.004Z

Drengur er fæddur, Júlíus Bjarni Sigurðsson. Móður og syni heilsast vel. Drengurinn kom í heiminn á slaginu 8:00 í morgun, en 8 tímum áður, á miðnætti, fossaði legvatn skyndilega um allt svefnherbergisgólf. Fæðing gekk stóráfallalaust og drengurinn er hraustur og heilbrigður, 13,5 merkur.

Þetta er greinilega mjög akkúrat drengur og ekki ólíklegt að hann eigi framtíð fyrir sér sem verkalýðsforkólfur. Hann er auk þess fæddur á uppstigningardag, eins og Óli afi hans, sem þó er fæddur 27. maí. Hann hefur verið nefndur Júlíus Bjarni í höfuðið á langöfum sínum, en ótækt þótti að ekki væri lengur neinn Júlli á Skorrastað. Nafnið Bjarni smellpassar svo sem miðnafn. Tvö sterk nöfn fengin frá tveimur sterkum karakterum. Kannski drengurinn verði útvegsbóndi...

Meðfylgjandi eru nokkrar myndir af gripnum, þreyttri móður og stoltri systur:

kv.

Siggi

P.s. Á Skorrastað fæddist einnig folald í nótt og lamb í morgun...þetta er greinilega að ganga

Nautn, ánægja og hamingja

2008-04-29T15:57:00.003Z

Ég las á dögunum bók sem heitir "Authentic happiness" eftir gaur sem heitir Martin Seligman. Stórfín bók sem ég mæli eindregið með. Eitt af því sem ég pikkaði upp úr þessari bók er lögmál sem ég skildi um leið og ég las það og var raunar kominn að sömu niðurstöðu sjálfur áður en ég las umrædda bók. Þetta er engin groundbreaking viska, en samt gagnleg áminning.

Það er fjölmargt sem tengist hamingju fólks en tveir mikilvægir þættir eru ánægja (gratification) og nautn (pleasure). Hvort tveggja hefur mikil áhrif á hamingju og jákvætt er að upplifa hvort tveggja. Hins vegar er of mikil áhersla á nautn varhugaverð, bæði vegna þess að nautnir eru oft ekki heilsusamlegar (matur, drykkur o.s.frv.) og ekki síður vegna þess að nautn er ekki hægt að viðhalda lengi. Maður venst henni einfaldlega- ferli sem er kallað "habituation" (sem örugglega er til gott og gilt íslenskt orð fyrir). Það sem einu sinni var nautn kemst einfaldlega upp í vana- eða jafnvel ávana/ósið (ofdrykkja, ofát o.s.frv.) Það þarf því að nota nautnir mjög varlega- treina sér þær og nota þær til að verðlauna sig. Hedonismi er semsagt blindgata- tálsýn sem getur aldrei gert mann hamingjusaman.

Ánægja (gratification) er mun jákvæðara fyrirbæri sem maður upplifir fyrst og fremst þegar maður beitir hæfileikum sínum og upplifir "flæði". Þetta er ástand þar sem maður "gleymir sér". Ekki endilega neitt himnasæluástand, heldur er maður að leggja eitthvað á sig. Uppskeran er hins vegar langvarandi ánægjuástand. Það stóreykur líkur á hamingju ef maður eyðir miklum tíma í þessu ánægjulega flæðisástandi. Ég upplifi þetta ástand t.d. þegar ég les góðar bækur, skrifa, spila á hljóðfæri, geng með hundinn minn, stunda lyftingar o.fl. Ég gleymi mér og mér líður vel á eftir. Stundum verðlauna ég mig svo með einhverri nautn- t.d. glasi af góðu víni, súkkuðlaði eða....

Þetta lögmál er afar einfalt, en ansi mörgum yfirsést þetta. Nautnirnar freista og oft virðist auðveldara og notalegra að liggja i leti en að virkja hæfileika sína til að upplifa flæði og raunverulega ánægju. Það að sitja við sjónvarpið með nammiskálina er t.d. algeng gryfja að falla í, en í þeirri gryfju upplifir enginn raunverulega ánægju eða hamingju.

Þessi hamingjumoli var í boði Lýðheilsubaðstofunnar á Skorrastað

-S

Fréttaskot frá Skorrastað

2008-04-25T13:22:00.002Z

Eins og venjulega eftri mikla bloggleti fallast manni hendur. Hvar á maður að byrja? Úff. Ég byrja bara einhversstaðar. Þetta verður því samhengislítil samsuða af molum úr ýmsum áttum:

Stóra málið er auðvitað væntanlegur erfingi. Hann kemur í heiminn á næstu dögum. Skv. áætlun á það að gerast 6. maí, en móðir hans hefur trú á að það verði heldur fyrr. Spennan eykst, búið að skrúfa saman rimlarúm og skiptiborð, sauma utan um vöggu, redda bílstól o.s.frv. Eiginkonan á reyndar mestan heiður að þessu öllu saman, þótt ég reyni auðvitað að vera duglegur. Ég held raunar að karlmenn séu eins og sauðir þegar kemur að barneignum- alveg þangað til þeir fá skælandi krílið í hendurnar. Þá fer okkar hormónaframleiðsla á fullt og við komum okkur í gírinn við að verja hellinn og veiða sverðtígra til að grilla í hvert mál.

Ég á reyndar varla orð yfir dugnað eiginkonunnar sem ákvað að skipta um vinnu kominn 8 mánuði á leið. Hún er að taka við sem fjármálastjóri (eða forstöðukona fjármála öllu heldur) Fjarðabyggðar. Ég er ekkert smá stoltur af minni og veit að hún á eftrir að brillera í þessu djobbi. Mikill fengur fyrir sveitarfélagið, enda ekkert lítið mál í dag að halda utan um fjárhag sveitarfélaga og láta þetta allt ganga upp. Endalausar kröfur um þjónustustig og takmarkaður skilningur á því að allt kostar þetta jú peninga. Þá er ekki verra að fá löggiltan endurskoðanda með massíft bein í nefinu til að halda utan um fjárhaginn!

Við Hugi, stórsnillingur, Þórðarson erum að fara á tónleika í London í Júli sem ég bind miklar vonir við. Við ætlum að sjá súpergrúppuna "Return to forever", en hana skipa Chick Korea, Stanley Clarke, Al Di-Meola og Lenney White. Chick, Stanley og Al eru auðvitað goðsagnir í lifanda lífi. Þetta er eins og að sjá Jesúm, Múhameð og Búdda saman á sviði- eitthvað sem maður hélt ekki að maður ætti eftir að upplifa. Og ekki get ég hugsað mér mikið skemmtilegri ferðafélaga! Ekki er ólíklegt að við félagarnir eigum eftir að kíkja á Ronnie Scott's a.m.k eitt kvöld og það ætti ekki að verða skortur á skemmtan þessa daga sem við stoppum í Lundúnum. Frábær borg.

Ég er búinn að liggja í tónlist og bókum sem aldrei fyrr. Er búinn að vera að hlusta á algerlega frábæra lævplötu með Wes Montgomery frá 1962. Platan er tekin upp á kaffihúsi í Berkely og hljómurinn er ótrúlega góður. Magnað hvað margar af þessum gömlu djassplötum hljóma vel. Flutningurinn á þessari plötu er virkilega góður. Wes kallinn var einn besti gírtarleikari sem uppi hefur verið, það er alveg á hreinu.

Talandi um gítarleikara, þá er Larry Carlton á leið á Djasshátíð Austurlands sem Jón Hilmar vinur minn á veg og vanda að. Glæsilegt framtak að fá svona stórstjörnu á svæðið. Larry var, eins og allir vita, "hinn gaurinn" í Steeley Dan. Gífurlega flinkur gítaristi og tónlistarmaður. Mikill fengur í því að fá hann hingað austur og ef þessi hátíð er ekki komin á kortið, þá hlýtur hún að komast þangað núna.

Hvað lestur varðar þá er ég búinn að lesa vítt og breitt upp á síðkastið. Er núna að lesa enn eina bókina eftir Paul Auster: Mr. Vertigo. Djöfull er gaurinn massífur penni. Hef nýlokið við Steinsmiðinn eftir Camillu Lackberg sem er fínasti krimmi. Hef áður lýst ást minni á skandenavískum "mannlegum" glæpasögum, en hún minnkaði síst við lestur þessarar bókar. Las líka nýlega góðar bækur eftir Paul Theroux og Ben Elton, auk massífrar bókar sem heitir Authentic Happiness og er eftir dr. Martin Seligman sem er faðir jákvæðrar sálfræði. Mæli endregið með henni. Það mætti fyrirbyggja stóran hluta geðsjúkdóma og óhamingju ef allir gætu lesið og meðtekið þá skræðu.

Ég tróð upp á árshátíð Fjarðaáls um síðustu helgi, bæði sem bassastrumpur álbandins og sem geðþekki leðurpervertinn Gunther Grosskopf. Það gekk stórvel og Helga Braga, sem var veislustjóri, var alveg að fíla Gunther.

Púff....eitthvað fleira?

Já! Hvað eru þessir fjárans trukkabílstjórar að pæla? Ímynda þeir sér að það sé einhver séns að það verði orðið við kröfum þeirra út því sem komið er? Ef svo er, þá eru þeir heimskari en þeir líta út fyrir að vera (and boy, do they look stupid). Stjórnvöld geta einfaldlega ekki bakkað fyrir svona ruddaskap- sem er af sömu ástæðu og bandarísk stjórnvöld semja aldrei við hryðjuverkamenn og mannræningja.

...Yfir og út

Hólí fokking shit

2008-03-20T20:47:00.003Z

Smellið á titilinn. Að þyrla með annari...ekkert mál. Þessi gaur er geðveikur

Álbandið í Eskivík

2008-03-06T18:55:00.002Z

Jæja! Álbandið tryllir lýðinn í Eskivík um helgina. Ball frá 24:00-3:00. Alcoar mæta kl:22:00, hita upp og skála. Við lofum miklu rokki og róli! Be there....or be square!

Afsaka annars gríðarlega bloggleti upp á síðkastið. Hef ekki fundið mig knúinn til að segja margt. Er á mjög skrítnu skeiði í tónlistarpælingum. Er enn stórneytandi á Bach, sérstaklega selló- og lútusónóturnar, en er svo dottinn í minimalíska nútíma tónlist...Arvo Part og Jóhann Jóhannsson. Hlusta út í eitt á verk sem heitir Te Deum eftir Part sem Hugi vinur gaf mér um árið. Algjör snilld. Mikil handanheimsfegurð þar á ferð. Var að panta mér ca. 4 titla í viðbót af Part. Jóhann Jóhannsson er líka alger snillingur. Ég hlusta mikið á verk sem heitir Virðulegu forsetar. Bæði þessi verk hafa þá eiginleika að manni finnst maður vera betri manneskja eftir að hafa hlustað. Ég hef heyrt að tónlist Jóhanns við leikritið Englabörn sé alger snilld, enda pantaði ég hana af Amazon (eftir að hafa reynt að fá hana í Skífunni og Tónspil, án árangurs. How weird is that?).

Ég er líka búinn að liggja í djassi af ýmsu tagi- nú síðast Thelonius Monk og Charles Mingus. Skrítnir fuglar. Fíla Monk betur en Mingus. Það er einhver illilegur undirtónn í Mingus. Monk er hins vegar ljúfari- skemmtilega sérvitur og frumlegur píanóleikari. Samt eiga þeir heilmikið sameiginlegt. Ég var líka að panta mér slatta af djassi. Þrjár plötur með Miles- Birth of the cool, Round Midnight og Milestones. Hlakka til að sökkva tönnunum í þær. Pantaði mér líka plötu með franska gítarsnillingnum Sylvain Luc, sem er sennilega besti gítarleikari sem ég hef séð spila- að Steve Vai meðtöldum.

Til að fullkomna skitsófreníuna í Amazonpöntuninni minni þá pantaði ég líka Symphony X, sem er progmetalsveit dauðans. Feit (bókstaflega) útgáfa af Dream Theater- með helmingi stærri eistu.

Minimalismi og progg.....Skitsó fritsó..skitsó fritsó

-S

Þetta er RUGL!

2008-02-25T12:49:00.002Z

Ég veit ekki á hverju þessi drengur hefur verið fóðraður í uppvextinum. Gene Krupa í morgunmat?... Algerlega ótrúlegt

Snilld frá Charlie Brooker

2008-01-25T10:35:00.000Z

Skemmtilegasti pistlahöfundurinn í bransanum er tvímælalaust Charlie Brooker hjá Guardian. Hér er hann að skrifa um einlæga trú Bush á því að Íranir séu ákveðnir í því að koma sér upp kjarnavopnum þrátt fyrir að allar skýrslur frá Alþjóða Kjarnorkumálastofnuninni og CIA bendi til hins gagnstæða:

So let's get this straight. A US intelligence report decides that Iran isn't as big a threat as once feared, and Bush decides this proves that, actually guys, I think you'll find it is. You've got to admire his steadfast refusal to acknowledge anything that doesn't complement his monochromatic world view. He's a true tunnel visionary. Awkward facts simply ricochet off him, like peashooter pellets bouncing harmlessly from an elephant's hide. He knows what he wants to believe, and he'll carry on believing it until it kills him.

Or us. Preferably us. He can always recant and say, "Oops, I was wrong" in his bunker. We'll be long gone by then, so what does he care?

Very little, in all probability. Bush is a bit like an unhinged iconoclast who has arbitrarily decided he doesn't believe in cows, and loudly and repeatedly denies their existence until you get so annoyed you drive him to a farm and show him a cow, and he shakes his head and continues to insist there's no such thing. At which point it moos indignantly, but he claims not to hear it, so in exasperation you drag him into the field and force him to touch the cow, and milk the cow, and ride around on the cow's back. And, finally, he dismounts and says, "That was fun'n'all, but dagnammit, I still don't believe in no cow." And then he shoots it in the head regardless, just to be on the safe side. Just so it isn't a threat.

Snilld

Hi-Fi heaven, Paul Auster og Bach

2008-01-24T09:36:00.000Z

Búinn að fá nýju græjurnar. Ég hefði ekki trúað því hvað það skiptir miklu máli að hafa alvöru græjur. Í gærkvöldi sat Geddy Lee í sófanum hjá mér og spilaði á bassa og á eftir honum settist Maria Kliegel í sófann og spilaði sellósónótur Bach. Við erum að tala um hljóðMYND. Það er ekki hægt að heyra að hljóðið komi úr hátölurunum heldur lifnar tónlistin við og það er eins og hljóðfæraleikarnir séu heima í stofu hjá manni. Dáááásamlegt.

Ég er sem sagt að breytast í svokallaðan hljóðfíl (audiophile). Keypti mér t.d. um síðustu helgi frábæran Sennheiser headfón:

http://www.amazon.com/Sennheiser-HD595-HD-595-Premier-Headphone/dp/B0001FTVE0/ref=pd_bbs_10?ie=UTF8&s=electronics&qid=1201167768&sr=8-10

Algjör snilldargræja sem ég varð að eignast. Ég get ekki alltaf blastað Dali hátalarana og þá er gott að geta gripið í headfóninn- leggjast með i-pod eða ferðaspilara eitthvað upp í herbergi. Nú er maður orðinn vel græjaður. Í bili.......

Ég er búinn að lesa heilmikið upp á síðkastið. Datt í höfund sem heitir Paul Auster. Finnst hann algerlega frábær. Byrjaði á bók sem heitir The illusionist sem er besta bók sem ég hef lesið í mörg ár. Er núna að lesa Brooklyn Follies, sem er lítið síðri. Á svo eina til sem ég er spenntur að byrja á. Mæli eindregið með honum. Mjög skemmtilegur stílisti. Maður dregst inn í sögurnar og framvindan er einstaklega ófyrirsjáanleg. Snillingur.

Ég er líka búinn að hlusta mikið á sellósónótur Bachs upp á síðkastið. Þær eru guðdómlegar. Keypti Naxos útgáfu af þessu þar sem Maria Kliegel fer á kostum auk þess sem hljómurinn frábær. Highly recommended.

Cambridge og Dali

2008-01-11T12:29:00.000Z

Mig hefur lengi langað í almennilegar Hi-Fi græjur. Var reyndar ágætlega settur með Nad magnara, Technics spilara og KEF hátalara, en betur má ef duga skal. Mig langaði í sem sagt í fullorðins. Gamla dótið var keypt á námsárunum á mjög takmörkuðu budget-i, en nú er fjárhagsstaðan heldur skárri. Ég pantaði mér því þetta:

http://www.cambridgeaudio.com/summary.php?PID=105&Title=Azur%20640A%20(Version%202)%20Amplifier

og þetta:

http://www.cambridgeaudio.com/product_reviews.php?PID=99&Title=

og svo þessar elskur:

http://www.dali.dk/uk/page288.aspx?sub=297&prod=467

Ég er þegar búinn að fá græjurnar og tengja þær við gömlu KEF hátalarana. Hljómurinn er algerlega frábær. Get ekki beðið eftir að fá hátalarana, en þeir eru á leiðinni frá Danmörku. Soon I'll be in hi-fi heaven.

Bless bless 2007- Halló 2008

2008-01-03T16:41:00.000Z

Jæja. Enn eitt árið liðið og horfið í aldanna skaut. Þetta ár var fremur viðburðaríkt og ég er ekki frá því að maður hafi lært margt nýtt.

Mikið stuð var í vinnunni- Endalaust rokk og ról við að koma Fjarðaáli á kopinn. Mjög lærdómsríkt og skemmtilegt. En ekki átaka- eða stresslaust. Á ekki von á að nýja árið verði stressminna, en það er ólíkt betur í stakk búinn til að takast á við verkefnin heldur en ég var á sama tíma í fyrra. Bring it on!

Fjölskyldan flutti í nýtt hús að loknu miklu endurbótaferli á ættaróðalilnu á Skorrastað 3. Endurbæturnar tókust frábærlega og mikið er nú dásamlegt að búa í sveit!

Við fórum í stórskemmtileg frí erlendis. Sigga Thea fór með ömmu sinni í Ameríku á meðan við hjónin fórum til Englands þar sem við dvöldum á fornum námsslóðum í Bournemouth, auk þess sem við chilluðum í London í 2 daga. Í nóvember fórum við svo til Prag sem er dásamleg borg, þótt ælupest hafi nokkuð spillt fyrir.

Á haustmánuðum kom í ljós að fjölgun væri væntanleg á Skorrastað. Nýtt barn mun koma í heiminn með vorinu og standa vonir til að þetta eintak verði ekki síðra en hið fyrsta. Ég hlakka hrikalega til, enda er fátt skemmtilegra en að vera pabbi.

Í lok árs náði ástkær eiginkona mín þeim áfanga að verða löggiltur endurskoðandi (a legitimate duck-watcher) sem er ferli sem tekur að jafnaði um áratug. Hún hafði sett sér það markmið að klára þetta á þrítugasta aldursári og það hafðist. Sannaðist þar enn og aftur hvað maður er vel giftur!

Sem sagt: Viðburðaríkt ár svo ekki sé meira sagt og er ég þó örugglega að gleyma einhverju.

En hvernig verður næsta ár? Það á auðvitað eftir að koma í ljós, en ég á ekki von á að það verði neitt dauflegra en síðasta ár. Þvert á móti. Fjörið mun aukast á öllum vígstöðvum.

Ég hlakka til. Bring it on!

later:

-S