Skip to main content

Norrænar glæpasögur, já takk

Ég er búinn að lesa slatta af norrænum krimmum síðustu mánuði. Þó nokkra íslenska og svo tvo sænska höfunda, Camillu Lackberg og Lizu Marklund. Það er eitthvað við þessar sögur sem fellur mér afar vel í geð. Ég er svolítið búinn að spá í hvað það er og ég held að ég sé með svarið.

Þetta eru bækur um fólk og viðbrögð þess við aðstæðum og áföllum. Í hinni engilsaxnesku “whodunit” hefð er fókusinn á afbrotið sjálft og lausn gátunnar. Fyrir þá sem horfa mikið á sjónvarp þá sést þessi munur t.d. vel með því að bera saman danska þáttinn “Forbrydelsen” og hinn skelfilega ameríska “CSI”. Í þeim fyrrnefnda er verið að fjalla um fólk. Fólk sem fremur afbrot, fólk sem rannsakar þau og fórnarlömb. Maður kynnist persónunum og það er auðvelt að setja sig í spor þeirra. Persónurnar í CSI eru eins og róbótar- ganga í sín störf af fullkominni fagmennsku og töffaraskap. Ég þarf varla að taka það fram að mér finnst Forbrydelsen vera frábær þáttur á meðan mér finnst skemmtilegra að týna ló úr naflanum á mér en að horfa á CSI.

Sænsku krimmarnir eru mjög skemmtilegir og ég var að enda við að lesa tvær bækur eftir Lizu Marklund, Rauða Úlfinn og Arf Nóbels. Hvort tveggja afskaplega læsilegar bækur. Maður hefur mikla samúð með hinni litlu og seigu Anniku Bengtzon og mér finnst innsýnin í hugarheim hennar og fjölskyldulíf í raun vera það sem gefur bókunum gildi. Atburðarrásin sem hún flækist inn í skapar svo auðvitað heilmikla spennu, en oft og tíðum er það ekki síður spennan á milli vinnunnar og fjölskyldulífsins sem er áhugaverð og við margt að því kannast maður mæta vel. Hún fjallar í raun vel um þá raun að fullorðnast. Gott stöff.

Camilla Lackberg (a-ið í Lackberg á að vera með tveimur punktum og berast fram “lj”, held ég......Leiðréttið mig ef ég hef rangt fyrir mér) er nýliði, en skrifar stórskemmtilega. Bækurnar tvær sem komnar eru út eftir hana- Ísprinsessan og Predikarinn- eru mjög skemmtilegar. Hennar persónur eru ekki eins komplexaðar og flóknar og persónur Marklund, en það er þeim mun auðveldara að láta sér líka vel við þær. Frábærar bækur.

Það sem mér finnst gott við þessar bækur er að þær eru um fólk sem gengur í gegnum erfiða reynslu og kemst í gegnum hana. Lifir af. Lærir af reynslunni. Þegar ég spái í það þá eru það þannig sögur sem ég gleypi í mig. Sögur af venjulegu fólki sem þarf að sýna óvenjulegan styrk. Sögur sem stappa í mann stálinu og minna mann á hvað er hægt að afreka með því að sýna hugrekki, þolinmæði, dugnað og dirfsku.

Það eru svoleiðis bækur sem ég fíla og ég skammast mín ekkert fyrir það.

Comments

Popular posts from this blog

Vinir Dóra

Einhverjir hafa eflaust umsvifalaust ályktað sem svo að nú ætlaði ég að fara að tjá mig um framsóknarflokkinn, en svo er ekki (þannig að þið getið lesið áfram án þess að eiga það á hættu að fá heilablóðfall af leiðindum).

Ég var nefnilega að lesa viðtal við Halldór Bragason, blúshund, í Mogganum um helgina. Þá lét lítil minning á sér kræla:

"Árið er ca. 1995. Ég er staddur á Reykjavíkurflugvelli í bið-"sal" Íslandsflugs. Á biðstofunni eru tvö farlama gamalmenni, kona með grátandi ungabarn og bólugrafinn unglingur sem er að sporðrenna prins póló númer 2 og drekka kókómjólk. Ég er heldur daufur í dálkinn yfir þessari ofurraunsæislegu hversdagssenu þegar hurðin þeytist skyndilega upp og inn ganga fjórir svartklæddir menn. Snjófjúk fylgir þeim inn í biðstofuna og ískaldur ferskur andblær.

Mennirnir eru Halldór Bragason og vinir hans. Dóri er með kúrekahatt á höfði og í leðurstígvélum. Guðmundur Pétursson er í skósíðum frakka með krullurnar í allar áttir. Þeir eru með gítartösk…

Rafmagnsbílar- ofurvélar

Var á leið í vinnu um daginn þegar ég heyrði viðtal við rafmagnsverkfræðing sem sagði illskiljanlegt af hverju ekki væri lögð meiri áhersla á framleiðslu og notkun rafmagnsbíla. Miklar framfarir hefðu orðið í framleiðlsu rafmótora og rafhlaðna og að í dag væru rafmagnsbílar fremri sprengimótorum að flestu, ef ekki öllu leyti.

Verandi forvitinn maður fór ég að rannsaka málið og datt niður á þessa síðu:

http://www.teslamotors.com/learn_more/faqs.php

Þetta er FAQ síða hjá fyrir tæki sem heitir Tesla Motors. Þeir framleiða rafmagnssportbíl (neibb....ekki oximoron!). Græjan er 4 sekúndur í hundraðið, kemst 400 km á hleðslunni og virðist vera ofursvöl græja. Og...hann kostar innan við 100.000 dollara. Strategían hjá þeim virðist vera að gera bílinn algengann hjá ríka fólkinu- fá umhverfismeðvitaða uppa til að skipta Porche-num út fyrir Teslu (Svona rafmagnsbíll myndi örugglega "get one laid" í henni Kaliforníu ,svo dæmi sé tekið). Afar snjallt.

Það sem ég er að velta fyrir mér er þet…

Menntakerfið byggir á úreltum og skaðlegum forsendum

Ákveðnar forsendur liggja til grundvallar í menntakerfinu okkar. Kerfið er í grófum dráttum svona:
Nemendum er skipt í hópa eftir aldri. Allir eru skulu dvelja á skólastofnun frá 6-16 ára. Þar skulu þeir læra samkvæmt gildandi aðalnámsskrá. Aðalnámsskráin er sett saman af sérfræðingum sem er gert að greina og ákveða hvað allir þurfa að læra svo að þeir séu tilbúnir í framhaldsnám og þátttöku í samfélaginu. Kennarar skulu svo gera sitt besta til að tryggja að allir nemendur tileinki sér sem mest af þeirri hæfni og þekkingu sem aðalnámsskráin segir til um. Það eiga sumsé allir að læra það sama. Frammistaða nemenda er vegin og metin frá upphafi með prófum og verkefnum sem eiga að segja til um hvernig þeim gengur.
Það er hægara sagt en gert að ná þeim markmiðum sem kerfið setur. Börnum er ekki eðlislægt að fylgja skipunum og sitja kyrr. Það þurfa þau samt að gera í skólanum, talsverðan hluta dags. Þau ráða engu um það hvað þau læra, hvenær, hvar, með hverjum eða hvernig (í flestum tilvik…