Skip to main content

Um lyftingar

Ég hef stundað lyftingar síðan ég var ca. 16 ára gamall. Ekki alveg stöðugt, en hef þó oft tekið tímabil þar sem ég lyfti mjög reglulega. Yfirleitt hef ég verið að lyfta a.m.k. 2-3 í viku þegar ég tek lyftingatarnir en nú er ég kominn á þá skoðun að það sé kappnóg að lyfta einu sinni í viku. Ég hef haft þann háttinn á síðustu misseri og það er einfaldlega að svínvirka. Ég mætti lengst af einu sinni í viku og lyfti í ca. 45 mínútur. Það dugði til að halda mér í fínu formi. Svo ákvað ég upp úr áramótum að herða róðurinn og fór að lyfta í ca. 90-120 mínútur, einu sinni í viku. Það hefur skilað mér bullandi framförum. Um daginn tók ég t.d. 135 kg. í bekkpressu, sem ég hef ekki gert í mörg ár. Í morgun lyfti ég 120 kg. 5 sinnum- sem ég hef aldrei gert áður. Yep...It works.

Líkamsræktariðnaðurinn vill auðvitað sannfæra mann um að það þurfi að lyfta a.m.k. 4 sinnum í viku til að eitthvað gerist- og helst moka í sig fæðubótaefnum líka. Þetta er hins vegar alls ekki rétt. Það er vel hægt að lyfta sjaldan og ná samt árangri. Þar af leiðandi er tímaskortur ekki lengur gild afsökun. Það hljóta allir að geta fundið sér 1-2 tíma einhverntíman í vikunni til að grípa í járn. Og ef það er rétt gert, þá lætur árangurinn ekki á sér standa. Lyftingar eru einfaldlega mjög öflug leið til að halda sér í formi. Þegar menn komast á minn virðulega aldur er mikilvægi þess að halda sér í formi augljóst. Valkosturinn er hrörnun (vöðvamassi rýrnar jafnt og þétt eftir ca. 27 ára aldur ef ekkert er að gert) og ég held að maður verð að vinna gegn henni eftir fremsta megni. Ég er nú orðinn sannfærður um að það geti ég gert með því að stunda lyftingar einu sinni í viku.

Comments

Popular posts from this blog

Vinir Dóra

Einhverjir hafa eflaust umsvifalaust ályktað sem svo að nú ætlaði ég að fara að tjá mig um framsóknarflokkinn, en svo er ekki (þannig að þið getið lesið áfram án þess að eiga það á hættu að fá heilablóðfall af leiðindum).

Ég var nefnilega að lesa viðtal við Halldór Bragason, blúshund, í Mogganum um helgina. Þá lét lítil minning á sér kræla:

"Árið er ca. 1995. Ég er staddur á Reykjavíkurflugvelli í bið-"sal" Íslandsflugs. Á biðstofunni eru tvö farlama gamalmenni, kona með grátandi ungabarn og bólugrafinn unglingur sem er að sporðrenna prins póló númer 2 og drekka kókómjólk. Ég er heldur daufur í dálkinn yfir þessari ofurraunsæislegu hversdagssenu þegar hurðin þeytist skyndilega upp og inn ganga fjórir svartklæddir menn. Snjófjúk fylgir þeim inn í biðstofuna og ískaldur ferskur andblær.

Mennirnir eru Halldór Bragason og vinir hans. Dóri er með kúrekahatt á höfði og í leðurstígvélum. Guðmundur Pétursson er í skósíðum frakka með krullurnar í allar áttir. Þeir eru með gítartösk…

Rafmagnsbílar- ofurvélar

Var á leið í vinnu um daginn þegar ég heyrði viðtal við rafmagnsverkfræðing sem sagði illskiljanlegt af hverju ekki væri lögð meiri áhersla á framleiðslu og notkun rafmagnsbíla. Miklar framfarir hefðu orðið í framleiðlsu rafmótora og rafhlaðna og að í dag væru rafmagnsbílar fremri sprengimótorum að flestu, ef ekki öllu leyti.

Verandi forvitinn maður fór ég að rannsaka málið og datt niður á þessa síðu:

http://www.teslamotors.com/learn_more/faqs.php

Þetta er FAQ síða hjá fyrir tæki sem heitir Tesla Motors. Þeir framleiða rafmagnssportbíl (neibb....ekki oximoron!). Græjan er 4 sekúndur í hundraðið, kemst 400 km á hleðslunni og virðist vera ofursvöl græja. Og...hann kostar innan við 100.000 dollara. Strategían hjá þeim virðist vera að gera bílinn algengann hjá ríka fólkinu- fá umhverfismeðvitaða uppa til að skipta Porche-num út fyrir Teslu (Svona rafmagnsbíll myndi örugglega "get one laid" í henni Kaliforníu ,svo dæmi sé tekið). Afar snjallt.

Það sem ég er að velta fyrir mér er þet…

Menntakerfið byggir á úreltum og skaðlegum forsendum

Ákveðnar forsendur liggja til grundvallar í menntakerfinu okkar. Kerfið er í grófum dráttum svona:
Nemendum er skipt í hópa eftir aldri. Allir eru skulu dvelja á skólastofnun frá 6-16 ára. Þar skulu þeir læra samkvæmt gildandi aðalnámsskrá. Aðalnámsskráin er sett saman af sérfræðingum sem er gert að greina og ákveða hvað allir þurfa að læra svo að þeir séu tilbúnir í framhaldsnám og þátttöku í samfélaginu. Kennarar skulu svo gera sitt besta til að tryggja að allir nemendur tileinki sér sem mest af þeirri hæfni og þekkingu sem aðalnámsskráin segir til um. Það eiga sumsé allir að læra það sama. Frammistaða nemenda er vegin og metin frá upphafi með prófum og verkefnum sem eiga að segja til um hvernig þeim gengur.
Það er hægara sagt en gert að ná þeim markmiðum sem kerfið setur. Börnum er ekki eðlislægt að fylgja skipunum og sitja kyrr. Það þurfa þau samt að gera í skólanum, talsverðan hluta dags. Þau ráða engu um það hvað þau læra, hvenær, hvar, með hverjum eða hvernig (í flestum tilvik…