Skip to main content

Djass, djass, djass

Dagana 24-28 júní verður haldin djasshátíð á Austurlandi. Á hátíðinni verður margt skemmtilegt í boði og hvet ég alla tónlistaráhugamenn til að mæta. Djasshátíðin er orðinn fastur punktur í menningarlífi Austfirðinga og er eitthvað sem tónlistaráhugamenn mega ekki missa af. Á hátíðinni hafa oft komið fram stór nöfn, en oft eru þetta líka tónlistarmenn sem maður hefur ekkert heyrt um en koma manni svo frábærlega á óvart. Mér eru t.d. minnisstæðir tónleikar með Finn Siegler og Olivier Antunis (vona að ég stafi þetta rétt) í Valaskjálf ca. 1999. Ég hafði heyrt um Siegler, en aldrei þennan Olivier Antunis. Hann reyndist svo vera einn mesti virtúós píanisti sem ég hef séð og heyrt.

Áherslan á hátíðinni í ár er á innlenda tónlist- af skiljanlegum ástæðum. Bæði hafa undanfarnar hátíðir verið dýrar (t.d. spilaði Larry Carlton á hátíðinni í fyrra!), en auk þess eru erlend atriði orðin tvöfalt dýrari en þau voru fyrir ári síðan. Þó verða á hátíðinni erlendir performerar sem örugglega eru þrælflottir. Jón Hilmar hefur átt veg og vanda af hátíðinni síðustu árin og á hann heiður skilinn fyrir metnaðarfulla dagskrá hátíðarinnar.

Ég hef orðið var við það að ótrúlega margt fólk hefur fordóma gagnvart djassi. Raunar hafði ég þá sjálfur fram eftir aldri. Ég fór ekki að hlusta á djass fyrr en upp úr tvítugu, en komst ekki verulega á bragðið fyrr en ég var farinn að halla í þrítugt. Fyrsta djassplatan sem heillaði mig upp úr skónum var "Kind of Blue" með Miles Davis. Ég fékk hana algerlega á heilann og hún gekk á fóninum hjá mér mánuðum saman á meðan ég skrifaði mastersritgerðina mína. Svo hefur áhuginn smátt og smátt aukist og nú er svo komið að ca. 70% af því sem ég hlusta á heima við er djass: Miles Davis, Oscar Peterson, Ray Brown, Wes Montgomery, Niels Henning, Pat Methany, Jaques Loussier.....dásamlegt stöff.

Það sem heillar mig við djass er fjölmargt. Spilamennskan er auðvitað yfirleitt á mjög háu plani, mikið er um fjölbreytilegan spuna og samspil er oft og tíðum nánast yfirnáttúrulegt. Ég hvet alla tónlistarháhugamenn til að gefa djassinum séns því ef maður kemst á bragðið þá eru verðlaunin ríkuleg. Það opnast fyrir manni heill heimur af tónlist og ég er handviss um að góður djass er mannbætandi. Ég skal með glöðu geði mæla með djassi fyrir byrjendur ef einhver er forvitinn, en eins og áður sagði var það "Kind of Blue" sem kveikti minn djassáhuga og er sú plata mjög aðgengileg og ljúf.

Comments

Valdi said…
JEA var snild. Er enþá með Bóner yfir Trúnóbandi Tómasar R Einarssonar. V'a Klikkun

Popular posts from this blog

Rafmagnsbílar- ofurvélar

Var á leið í vinnu um daginn þegar ég heyrði viðtal við rafmagnsverkfræðing sem sagði illskiljanlegt af hverju ekki væri lögð meiri áhersla á framleiðslu og notkun rafmagnsbíla. Miklar framfarir hefðu orðið í framleiðlsu rafmótora og rafhlaðna og að í dag væru rafmagnsbílar fremri sprengimótorum að flestu, ef ekki öllu leyti.

Verandi forvitinn maður fór ég að rannsaka málið og datt niður á þessa síðu:

http://www.teslamotors.com/learn_more/faqs.php

Þetta er FAQ síða hjá fyrir tæki sem heitir Tesla Motors. Þeir framleiða rafmagnssportbíl (neibb....ekki oximoron!). Græjan er 4 sekúndur í hundraðið, kemst 400 km á hleðslunni og virðist vera ofursvöl græja. Og...hann kostar innan við 100.000 dollara. Strategían hjá þeim virðist vera að gera bílinn algengann hjá ríka fólkinu- fá umhverfismeðvitaða uppa til að skipta Porche-num út fyrir Teslu (Svona rafmagnsbíll myndi örugglega "get one laid" í henni Kaliforníu ,svo dæmi sé tekið). Afar snjallt.

Það sem ég er að velta fyrir mér er þet…

Vinir Dóra

Einhverjir hafa eflaust umsvifalaust ályktað sem svo að nú ætlaði ég að fara að tjá mig um framsóknarflokkinn, en svo er ekki (þannig að þið getið lesið áfram án þess að eiga það á hættu að fá heilablóðfall af leiðindum).

Ég var nefnilega að lesa viðtal við Halldór Bragason, blúshund, í Mogganum um helgina. Þá lét lítil minning á sér kræla:

"Árið er ca. 1995. Ég er staddur á Reykjavíkurflugvelli í bið-"sal" Íslandsflugs. Á biðstofunni eru tvö farlama gamalmenni, kona með grátandi ungabarn og bólugrafinn unglingur sem er að sporðrenna prins póló númer 2 og drekka kókómjólk. Ég er heldur daufur í dálkinn yfir þessari ofurraunsæislegu hversdagssenu þegar hurðin þeytist skyndilega upp og inn ganga fjórir svartklæddir menn. Snjófjúk fylgir þeim inn í biðstofuna og ískaldur ferskur andblær.

Mennirnir eru Halldór Bragason og vinir hans. Dóri er með kúrekahatt á höfði og í leðurstígvélum. Guðmundur Pétursson er í skósíðum frakka með krullurnar í allar áttir. Þeir eru með gítartösk…

Menntakerfið byggir á úreltum og skaðlegum forsendum

Ákveðnar forsendur liggja til grundvallar í menntakerfinu okkar. Kerfið er í grófum dráttum svona:
Nemendum er skipt í hópa eftir aldri. Allir eru skulu dvelja á skólastofnun frá 6-16 ára. Þar skulu þeir læra samkvæmt gildandi aðalnámsskrá. Aðalnámsskráin er sett saman af sérfræðingum sem er gert að greina og ákveða hvað allir þurfa að læra svo að þeir séu tilbúnir í framhaldsnám og þátttöku í samfélaginu. Kennarar skulu svo gera sitt besta til að tryggja að allir nemendur tileinki sér sem mest af þeirri hæfni og þekkingu sem aðalnámsskráin segir til um. Það eiga sumsé allir að læra það sama. Frammistaða nemenda er vegin og metin frá upphafi með prófum og verkefnum sem eiga að segja til um hvernig þeim gengur.
Það er hægara sagt en gert að ná þeim markmiðum sem kerfið setur. Börnum er ekki eðlislægt að fylgja skipunum og sitja kyrr. Það þurfa þau samt að gera í skólanum, talsverðan hluta dags. Þau ráða engu um það hvað þau læra, hvenær, hvar, með hverjum eða hvernig (í flestum tilvik…