Skip to main content

Rufuz

Fór á tónleika í Blúskjallaranum í gærkveldi með hinni stórskemmtilegu hljómsveit Rufuz. Hana skipa Orri Smára, Jón Hafliði, Robbi og Hlynur Ben. Ég hef lengi haft gaman af Rufuz, en þeir fagna nú 10 ára afmæli sveitarinnar. Strákarnir hafa verið að taka upp nýtt efni og fengu tónleikagestir að hlýða á herlegheitin. Mér heyrist þeir vera að þróast í skemmtilegar áttir og brá fyrir áhrifum úr ýmsum áttum. Sérlega þótt mér gaman að heyra prog og hetjumetaláhrifin í epísku lokalagi tónleikanna þar sem skiptust á Rushkennd riff og Iron Maidenískt gobbedígobb. Stórgott!

Hlynur hefur tekið stórstígum framförum sem gítarleikari, sem skilar sér í fjölbreyttari og flóknari riffum, sem er vel því Orri og Jón Hafliði hafa þéttleika og tæknilega getu til að spila fjandi avanserað stöff. Þeir félagar voru þrælþéttir og með svona rythmagrunn er eiginlega ekki hægt að klúðra þessu.

Mér finnst skemmtilegt að Norðfjörður skuli eiga svona góða rokksveit, en Norðfirðingar hafa stundum verið sakaðir um að vera fyrst og fremst góðir ábreiðuspilamenn. Í gegnum tíðina hafa samt sveitir eins og Súellen, Hálfur undir sæng, Rufuz og Coney Island Babies rekið af okkur það slyðruorð með miklum bravör. Ekki það að ég er algerlega ósammála því að kóverspilamennska sé eitthvað ómerkileg. Ef svo er, þá telst Sinfóníuhljómsveit Íslands væntanlega ómerkilegt band, eða hvað? Það getur nefnilega falist heilmikil sköpun í lífrænni túlkun á klassísku rokki.

En...enívei....Ég var ánægður með Rufuz. Mitt litla rokkhjarta gladdist. Mig langaði að rífa mig úr að ofan og öskra með þeim, en það var einhvernvegin ekki viðeigandi. Ég lét mér því nægja að kinka kolli í takt og glotta út í bæði.


kv.
Siggi

P.S. Er nú á kafi í bandi sem heitir Opeth. Þessir gaurar eru alger monster. Þeir eru nokkuð sér á parti, nema til séu margar sænskar death-progmetalsveitir. Meira um þá síðar.

Comments

Popular posts from this blog

Rafmagnsbílar- ofurvélar

Var á leið í vinnu um daginn þegar ég heyrði viðtal við rafmagnsverkfræðing sem sagði illskiljanlegt af hverju ekki væri lögð meiri áhersla á framleiðslu og notkun rafmagnsbíla. Miklar framfarir hefðu orðið í framleiðlsu rafmótora og rafhlaðna og að í dag væru rafmagnsbílar fremri sprengimótorum að flestu, ef ekki öllu leyti.

Verandi forvitinn maður fór ég að rannsaka málið og datt niður á þessa síðu:

http://www.teslamotors.com/learn_more/faqs.php

Þetta er FAQ síða hjá fyrir tæki sem heitir Tesla Motors. Þeir framleiða rafmagnssportbíl (neibb....ekki oximoron!). Græjan er 4 sekúndur í hundraðið, kemst 400 km á hleðslunni og virðist vera ofursvöl græja. Og...hann kostar innan við 100.000 dollara. Strategían hjá þeim virðist vera að gera bílinn algengann hjá ríka fólkinu- fá umhverfismeðvitaða uppa til að skipta Porche-num út fyrir Teslu (Svona rafmagnsbíll myndi örugglega "get one laid" í henni Kaliforníu ,svo dæmi sé tekið). Afar snjallt.

Það sem ég er að velta fyrir mér er þet…

Vinir Dóra

Einhverjir hafa eflaust umsvifalaust ályktað sem svo að nú ætlaði ég að fara að tjá mig um framsóknarflokkinn, en svo er ekki (þannig að þið getið lesið áfram án þess að eiga það á hættu að fá heilablóðfall af leiðindum).

Ég var nefnilega að lesa viðtal við Halldór Bragason, blúshund, í Mogganum um helgina. Þá lét lítil minning á sér kræla:

"Árið er ca. 1995. Ég er staddur á Reykjavíkurflugvelli í bið-"sal" Íslandsflugs. Á biðstofunni eru tvö farlama gamalmenni, kona með grátandi ungabarn og bólugrafinn unglingur sem er að sporðrenna prins póló númer 2 og drekka kókómjólk. Ég er heldur daufur í dálkinn yfir þessari ofurraunsæislegu hversdagssenu þegar hurðin þeytist skyndilega upp og inn ganga fjórir svartklæddir menn. Snjófjúk fylgir þeim inn í biðstofuna og ískaldur ferskur andblær.

Mennirnir eru Halldór Bragason og vinir hans. Dóri er með kúrekahatt á höfði og í leðurstígvélum. Guðmundur Pétursson er í skósíðum frakka með krullurnar í allar áttir. Þeir eru með gítartösk…

Menntakerfið byggir á úreltum og skaðlegum forsendum

Ákveðnar forsendur liggja til grundvallar í menntakerfinu okkar. Kerfið er í grófum dráttum svona:
Nemendum er skipt í hópa eftir aldri. Allir eru skulu dvelja á skólastofnun frá 6-16 ára. Þar skulu þeir læra samkvæmt gildandi aðalnámsskrá. Aðalnámsskráin er sett saman af sérfræðingum sem er gert að greina og ákveða hvað allir þurfa að læra svo að þeir séu tilbúnir í framhaldsnám og þátttöku í samfélaginu. Kennarar skulu svo gera sitt besta til að tryggja að allir nemendur tileinki sér sem mest af þeirri hæfni og þekkingu sem aðalnámsskráin segir til um. Það eiga sumsé allir að læra það sama. Frammistaða nemenda er vegin og metin frá upphafi með prófum og verkefnum sem eiga að segja til um hvernig þeim gengur.
Það er hægara sagt en gert að ná þeim markmiðum sem kerfið setur. Börnum er ekki eðlislægt að fylgja skipunum og sitja kyrr. Það þurfa þau samt að gera í skólanum, talsverðan hluta dags. Þau ráða engu um það hvað þau læra, hvenær, hvar, með hverjum eða hvernig (í flestum tilvik…