Skip to main content

Minningarorð um tengdaafa

Í gær var Júlíus Þórðarson, tengdaafi minn, jarðsunginn frá Norðfjarðarkirkju. Athöfnin var falleg og látlaus og meira sungið af ættjarðarlögum en sálmum. Karlinn hefði verið ánægður með það.

Ég kynntist Júlíus, eða Júlla á Skorrastað eins og hann var alltaf kallaður, þegar við Jóna fórum að skjóta okkur saman árið 1994. Reyndar kom ég oft í heimsókn á Skorrastað sem barn. Pabbi fór oft með mig að skoða hinn fjölbreytta bústofn bæjarins, enda voru hann og tengdapabbi samkennarar. Þá hefur sennilega engan grunað að ég ætti eftir að vera húsbóndi í húsinu sem Júlli og Jóna byggðu sér, en svona er nú lífið skrítið.

Hjá Júlla mætti ég aldrei öðru en mikilli vinsemd og gestrisni. Mér fannst ég alltaf vera fullkomlega velkominn á heimilinu. Við bjuggum hjá Jónu og Júlla sumrin '96 og '97 þegar ég var í sumarfríum í Háskólanum. Ég vann sem lögreglumaður á sumrin og var af því nokkuð ónæði, enda ekkert farsímasamband á Skorrastað og vaktsíminn því tengdur beint í heimasíma. Aldrei létu þau heiðurshjón það fara hið minnsta í taugarnar á sér. Eftir að ég kláraði BA próf og við Jóna fluttum austur, bjuggum við hjá þeim í heilt ár, með Siggu Theu pínulitla. Hún lærði að labba í stofunni á Skorrastað, sem núna er stofan okkar og var í miklu uppáhaldi hjá langömmu og langafa. Þegar við fluttum svo enn og aftur á Austurlandið árið 2004 eftir dvöl erlendis og í Reykjavík, þá bjuggum við fyrst um sinn hjá gömlu hjónunum.

Þessi ótrúlega gestrisni var Júlla algerlega í blóð borin. Það leið ekki sá dagur að ekki kæmu einhverjir gestir og var þeim öllum tekið fagnandi. Á sumrin var heimilið oft eins og umferðarmiðstöð- stundum gestir í hverju herbergi. Stundum þótti manni nóg um. En þau gömlu tóku öllum jafn vel og létu alla finna að þeir væru fullkomlega velkomnir. Ég er hræddur um að slík gestrisni sé nokkuð á undanhaldi.

Ég gæti skrifað langan pistil um Júlla, en ég ætla að láta tvö lítil minningarbrot duga:

-Fyrir nokkrum árum síðan, rétt áður en Júlli hætti mjólkurbúskap, var ég að keyra heim að bæ. Karlinn hefur verið kominn fast að áttræðu held ég. Hann var að reka kýrnar heim í fjós í mjaltir. Skyndilega hleypur ein kýrin út undan sér. Karlinn brást hratt við og tók á sprett til að koma henni aftur á rétt spor! Ótrúlega sprækur miðað við aldur og fyrri störf.

-Eitt sinn fór ég með Júlla að sækja mjöl út í bræðslu. Mjölið var sett í hálfar síldartunnur. Ég skellti tunnunum í skottið á bílnum og keyrði heim að fjósi. Svo tók ég tunnurnar úr skottinu og bar upp tröppur og inn í fjós (fjandans tunnurnar voru níðþungar, en ég ætlaði sko ekki að láta á því bera að mér þætti þetta eitthvað mál). Þá drundi í karlinum "Haha! Þú er sterkur!" Ég man ekki til að mér hafi mikið verið hrósað fyrir krafta, en þetta var karlinn ánægður með.

Já, Júlli á Skorrastað var KARAKTER. Hann var spes. Hann var hann sjálfur. Ég veit ekki hvort ég hef eitthvað til míns máls, en mér finnst týpur eins og hann vera sífellt fágætari. Fólk sem er ósmeykt við að vera það sjálft og er laust við narcissískar tilvistarkreppur og aumingjaskap.

Ég mun aldrei gleyma Júlla á Skorrastað. Hann á eftir að lifa í minningunni. Ég bý í húsinu sem hann byggði, er giftur sonardóttur hans og skýrði son minn í höfuðið á honum, þannig að ég þyrfti nú reyndar að kalka all verulega til að gleyma honum. Ég verð ávallt þakklátur fyrir allt sem hann gaf mér.

Megi hann hvíla í friði.

Comments

Anonymous said…
Þetta eru falleg minningarorð. Ég samhryggist ykkur innilega. Kveðjur til allra á Skorrastað.

Steinunn Þóra
Anonymous said…
Takk Steinunn. Ég skila kveðjunni.

kv.
Siggi
Anonymous said…
Samúðarkveðjur frá okkur Atla. Skilaðu kveðjum til tengdó og knúsaðu Jónu frá mér.

Þórey Leifs.
Anonymous said…
Þetta eru flott minningarorð hjá þér Siggi. Ég var þess heiðurs aðnjótandi að kynnast Júlla. Hann mannaði mig helling, Hann kenndi mér að vinna. Ég á margar góðar minningar frá Skorrastað. Það sem mér finnst verst er að hafa ekki fatað það hvað þetta var gott fólk og hvað þetta var hrikalega góður skóli fyrir mig. Blessuð sé minning hans.

Kveðja Valdi.

Popular posts from this blog

Rafmagnsbílar- ofurvélar

Var á leið í vinnu um daginn þegar ég heyrði viðtal við rafmagnsverkfræðing sem sagði illskiljanlegt af hverju ekki væri lögð meiri áhersla á framleiðslu og notkun rafmagnsbíla. Miklar framfarir hefðu orðið í framleiðlsu rafmótora og rafhlaðna og að í dag væru rafmagnsbílar fremri sprengimótorum að flestu, ef ekki öllu leyti.

Verandi forvitinn maður fór ég að rannsaka málið og datt niður á þessa síðu:

http://www.teslamotors.com/learn_more/faqs.php

Þetta er FAQ síða hjá fyrir tæki sem heitir Tesla Motors. Þeir framleiða rafmagnssportbíl (neibb....ekki oximoron!). Græjan er 4 sekúndur í hundraðið, kemst 400 km á hleðslunni og virðist vera ofursvöl græja. Og...hann kostar innan við 100.000 dollara. Strategían hjá þeim virðist vera að gera bílinn algengann hjá ríka fólkinu- fá umhverfismeðvitaða uppa til að skipta Porche-num út fyrir Teslu (Svona rafmagnsbíll myndi örugglega "get one laid" í henni Kaliforníu ,svo dæmi sé tekið). Afar snjallt.

Það sem ég er að velta fyrir mér er þet…

Vinir Dóra

Einhverjir hafa eflaust umsvifalaust ályktað sem svo að nú ætlaði ég að fara að tjá mig um framsóknarflokkinn, en svo er ekki (þannig að þið getið lesið áfram án þess að eiga það á hættu að fá heilablóðfall af leiðindum).

Ég var nefnilega að lesa viðtal við Halldór Bragason, blúshund, í Mogganum um helgina. Þá lét lítil minning á sér kræla:

"Árið er ca. 1995. Ég er staddur á Reykjavíkurflugvelli í bið-"sal" Íslandsflugs. Á biðstofunni eru tvö farlama gamalmenni, kona með grátandi ungabarn og bólugrafinn unglingur sem er að sporðrenna prins póló númer 2 og drekka kókómjólk. Ég er heldur daufur í dálkinn yfir þessari ofurraunsæislegu hversdagssenu þegar hurðin þeytist skyndilega upp og inn ganga fjórir svartklæddir menn. Snjófjúk fylgir þeim inn í biðstofuna og ískaldur ferskur andblær.

Mennirnir eru Halldór Bragason og vinir hans. Dóri er með kúrekahatt á höfði og í leðurstígvélum. Guðmundur Pétursson er í skósíðum frakka með krullurnar í allar áttir. Þeir eru með gítartösk…

Menntakerfið byggir á úreltum og skaðlegum forsendum

Ákveðnar forsendur liggja til grundvallar í menntakerfinu okkar. Kerfið er í grófum dráttum svona:
Nemendum er skipt í hópa eftir aldri. Allir eru skulu dvelja á skólastofnun frá 6-16 ára. Þar skulu þeir læra samkvæmt gildandi aðalnámsskrá. Aðalnámsskráin er sett saman af sérfræðingum sem er gert að greina og ákveða hvað allir þurfa að læra svo að þeir séu tilbúnir í framhaldsnám og þátttöku í samfélaginu. Kennarar skulu svo gera sitt besta til að tryggja að allir nemendur tileinki sér sem mest af þeirri hæfni og þekkingu sem aðalnámsskráin segir til um. Það eiga sumsé allir að læra það sama. Frammistaða nemenda er vegin og metin frá upphafi með prófum og verkefnum sem eiga að segja til um hvernig þeim gengur.
Það er hægara sagt en gert að ná þeim markmiðum sem kerfið setur. Börnum er ekki eðlislægt að fylgja skipunum og sitja kyrr. Það þurfa þau samt að gera í skólanum, talsverðan hluta dags. Þau ráða engu um það hvað þau læra, hvenær, hvar, með hverjum eða hvernig (í flestum tilvik…